Lekker in je kracht 💪

In september vorig jaar hadden we (collega M en ik) ingeregeld dat we gisteravond, 18 mei, naar Japke-d in Zwollywood zouden gaan.

Zoek het jeukwoord in bovenstaande zin. Nee, dat is niet Zwollywood.
Hoewel? Misschien wilde Japke ons daarmee via haar verhaal op Instagram toch alvast in de stemming brengen?

Het gaat natuurlijk om het vreselijke woord inregelen. Net als aanvliegen, uitrollen, kantelen en borgen,  beheersen (ook erg) dergelijke jeukwoorden de kantoortuinen (help!) van Nederland. Tijdens een staaltje persoonlijk leiderschap worden medewerkers de hele dag door in hun kracht gezet.

Daar ging de voorstelling ' Ga lekker zelf in je kracht staan' ( naar het gelijknamige boek) van Japke-d in theater Odeon in Zwolle over. In haar prachtige zalmroze pak nam ze ons mee in haar zoektocht ( zie je, het gaat vanzelf😅) naar waarom we niet gewoon zeggen wat we bedoelen. Waarom is een vergadering ineens een meeting geworden? Terwijl dat niet meer is dan praten in een saai zaaltje met hele slechte koffie. Waarom heeft iedereen het op LinkedIn over passie, een nieuwe uitdaging of 'ik mocht een workshop geven aan een groep prachtige mensen?' En daar ook nog trots op en dankbaar voor zijn. Wat is er mis met een 9 tot 5 mentaliteit als de meeste mensen er rond die tijd zijn om iets tegen elkaar aan te houden (brrr) of in te brengen. By the way, dit kan echt niet meer in tijden van #Metoo. Er mag ook niks meer.

Sparren om tools te krijgen. Hoe vaker je het hoort hoe belachelijker het klinkt. De zaal moest Japke plechtig beloven dat we het woord onboarden vanaf nu nooit meer zullen gebruiken. Dat wordt nog wel een dingetje.

Nu we het daar toch over hebben. Fruitje, (leuk) sneakertje, vriendinnetje, wijntje,  collegaatje, koffietje of nog schrijnender: een koffiebeleving. Echt waar, het wordt zonder gêne de kantoorjungles ingeslingerd. Letterlijk, oprecht zeg maar.

Ik besef me. Ook nooit meer doen deze.
Dichtbij jezelf blijven? Rot op. Dat mag alleen als je van jezelf weet dat je in de kern-daar gaan we weer - een leuk persoon bent. Anders niet. Want hoe gaan we deze jeukwoordenoorlog winnen met al die vervelende types die allemaal maar dichtbij zichzelf willen blijven?

Wat Japke vanaf het podium in Odeon ( had ze het nou over een bonbon?) via een stukje communicatie naar de mensen toe bracht had enorme impekt (dit mag van Japke).We laten ons immers allemaal wel eens meeslepen in een dynamische werkomgeving waar het bij de muren omhoog fluctueert?

En oh ja, die irritante Engelse ziektes op het werk. Reminder, content, lean and agile. Lessons learned. Serieus? Kappen nou.

Moraal van dit verhaal?

Spreek duidelijke taal op het werk en op straat. Oké, nog één keer dan:
Ik besef me:
een opgave
een opdracht
een ambitie

Maar Japke helpt.

Ze heeft een challenge maar die zaal in Oss gaat volstromen op 6 juni.  

Hoe één man zes vrouwen stil kreeg

Gisteravond was het zo'n feest.

Zes (collega) dames rond de tafel in restaurant Nazareth in Drachten. De vleesgeworden integratie: Vier rasechte Friezen, één hafbloed Fries en één Groninger, die zonder mot Palestijnse en Libische gerechten naar binnen werken.

We zaten mooi in de linkerachterhoek, bij het raam, in een bomvolle, uitverkochte tent. Er werd uiteraard bijgekletst. Sommigen hadden elkaar toch een tijdje niet gezien, want andere functies op andere locaties. Kletsen, lachen en nog harder lachen. Om de leesbril van Y, die K opdeed om de kaart te ontcijferen. Die bril was volgens T veel te groot voor de neus van K, waar K uiteraard schijt aanhad. Waar L dan weer hard om moest lachen. Sharing glasses kon best, we deden  nu toch ook sharing dinner? Wauw, zeg dat! De rode biet met geitenkaas, de aardappel in een prutje stoofvlees, de zalige falafel die je thuis nooit zo lekker krijgt, behalve als de man van A het maakt. En dan dat Libanese brood wat je zo fijn in al die lekkere hummussausjes dipt. De zalm, die zo vers was, dat ie van je vork afgleed. Wie zeurt er dan nog over het omgestoten glas water waardoor K en I het niet drooghielden?

Het eten was zo lekker dat vijf van de zes ook nog een toetje wilden. Dus de hand van K ging omhoog om de ober naar onze tafel te halen. We mochten de toetjeskaart best inzien als we minder luidruchtig zouden zijn, was de boodschap. De akoestiek, de weerkaatsing, onze plek in het restaurant maakte dat onze aanwezigheid aan de andere kant van het restaurant merkbaar was. 

Tja..

Gevalletje mond vol tanden maar hoera, we mochten dus toch een toetje uitzoeken. De eigenaar die de lekkernijen even later kwam brengen was laconiek en gooide de berisping van zijn collega op zijn leeftijd.

Vrolijk verlieten we na een heerlijke avond het restaurant, wat een echte aanrader is:  Sfeervol ingericht en uitstekend eten. Met goed gezelschap is een topavond verzekerd.