Lekker in je kracht 💪

In september vorig jaar hadden we (collega M en ik) ingeregeld dat we gisteravond, 18 mei, naar Japke-d in Zwollywood zouden gaan.

Zoek het jeukwoord in bovenstaande zin. Nee, dat is niet Zwollywood.
Hoewel? Misschien wilde Japke ons daarmee via haar verhaal op Instagram toch alvast in de stemming brengen?

Het gaat natuurlijk om het vreselijke woord inregelen. Net als aanvliegen, uitrollen, kantelen en borgen,  beheersen (ook erg) dergelijke jeukwoorden de kantoortuinen (help!) van Nederland. Tijdens een staaltje persoonlijk leiderschap worden medewerkers de hele dag door in hun kracht gezet.

Daar ging de voorstelling ' Ga lekker zelf in je kracht staan' ( naar het gelijknamige boek) van Japke-d in theater Odeon in Zwolle over. In haar prachtige zalmroze pak nam ze ons mee in haar zoektocht ( zie je, het gaat vanzelf😅) naar waarom we niet gewoon zeggen wat we bedoelen. Waarom is een vergadering ineens een meeting geworden? Terwijl dat niet meer is dan praten in een saai zaaltje met hele slechte koffie. Waarom heeft iedereen het op LinkedIn over passie, een nieuwe uitdaging of 'ik mocht een workshop geven aan een groep prachtige mensen?' En daar ook nog trots op en dankbaar voor zijn. Wat is er mis met een 9 tot 5 mentaliteit als de meeste mensen er rond die tijd zijn om iets tegen elkaar aan te houden (brrr) of in te brengen. By the way, dit kan echt niet meer in tijden van #Metoo. Er mag ook niks meer.

Sparren om tools te krijgen. Hoe vaker je het hoort hoe belachelijker het klinkt. De zaal moest Japke plechtig beloven dat we het woord onboarden vanaf nu nooit meer zullen gebruiken. Dat wordt nog wel een dingetje.

Nu we het daar toch over hebben. Fruitje, (leuk) sneakertje, vriendinnetje, wijntje,  collegaatje, koffietje of nog schrijnender: een koffiebeleving. Echt waar, het wordt zonder gêne de kantoorjungles ingeslingerd. Letterlijk, oprecht zeg maar.

Ik besef me. Ook nooit meer doen deze.
Dichtbij jezelf blijven? Rot op. Dat mag alleen als je van jezelf weet dat je in de kern-daar gaan we weer - een leuk persoon bent. Anders niet. Want hoe gaan we deze jeukwoordenoorlog winnen met al die vervelende types die allemaal maar dichtbij zichzelf willen blijven?

Wat Japke vanaf het podium in Odeon ( had ze het nou over een bonbon?) via een stukje communicatie naar de mensen toe bracht had enorme impekt (dit mag van Japke).We laten ons immers allemaal wel eens meeslepen in een dynamische werkomgeving waar het bij de muren omhoog fluctueert?

En oh ja, die irritante Engelse ziektes op het werk. Reminder, content, lean and agile. Lessons learned. Serieus? Kappen nou.

Moraal van dit verhaal?

Spreek duidelijke taal op het werk en op straat. Oké, nog één keer dan:
Ik besef me:
een opgave
een opdracht
een ambitie

Maar Japke helpt.

Ze heeft een challenge maar die zaal in Oss gaat volstromen op 6 juni.  

Hoe één man zes vrouwen stil kreeg

Gisteravond was het zo'n feest.

Zes (collega) dames rond de tafel in restaurant Nazareth in Drachten. De vleesgeworden integratie: Vier rasechte Friezen, één hafbloed Fries en één Groninger, die zonder mot Palestijnse en Libische gerechten naar binnen werken.

We zaten mooi in de linkerachterhoek, bij het raam, in een bomvolle, uitverkochte tent. Er werd uiteraard bijgekletst. Sommigen hadden elkaar toch een tijdje niet gezien, want andere functies op andere locaties. Kletsen, lachen en nog harder lachen. Om de leesbril van Y, die K opdeed om de kaart te ontcijferen. Die bril was volgens T veel te groot voor de neus van K, waar K uiteraard schijt aanhad. Waar L dan weer hard om moest lachen. Sharing glasses kon best, we deden  nu toch ook sharing dinner? Wauw, zeg dat! De rode biet met geitenkaas, de aardappel in een prutje stoofvlees, de zalige falafel die je thuis nooit zo lekker krijgt, behalve als de man van A het maakt. En dan dat Libanese brood wat je zo fijn in al die lekkere hummussausjes dipt. De zalm, die zo vers was, dat ie van je vork afgleed. Wie zeurt er dan nog over het omgestoten glas water waardoor K en I het niet drooghielden?

Het eten was zo lekker dat vijf van de zes ook nog een toetje wilden. Dus de hand van K ging omhoog om de ober naar onze tafel te halen. We mochten de toetjeskaart best inzien als we minder luidruchtig zouden zijn, was de boodschap. De akoestiek, de weerkaatsing, onze plek in het restaurant maakte dat onze aanwezigheid aan de andere kant van het restaurant merkbaar was. 

Tja..

Gevalletje mond vol tanden maar hoera, we mochten dus toch een toetje uitzoeken. De eigenaar die de lekkernijen even later kwam brengen was laconiek en gooide de berisping van zijn collega op zijn leeftijd.

Vrolijk verlieten we na een heerlijke avond het restaurant, wat een echte aanrader is:  Sfeervol ingericht en uitstekend eten. Met goed gezelschap is een topavond verzekerd.

Vaseline, cafeïne en een marketingdingetje

Sinds een week of 6 smeer ik elke avond voor het slapen vaseline onder mijn ogen. Tip van collega M. Had ze gehoord van een gerenommeerd dermatoloog, van wie ik de naam niet meer weet. Dure crèmes van grote merken? Allemaal onzin volgens die man.

En het klopte.

Tijdens de wintersport was er, elke ochtend na de wijn van de vorige avond, geen wal te bekennen onder de ogen van M. En elke avond had ze trouw en zorgvuldig, voor ze in bed stapte, een paar likjes vaseline onder haar ogen gesmeerd.

Dat kon ik ook. Dus het potje vaseline wat al heel lang ongebruikt in mijn badkamer stond wordt elke dag een beetje leger.

Afgelopen week kreeg ik van M een screenshot van chatgpt met daarbij toch wel een soort van noodkreet:' Echt, ik word gek! Ik denk toch echt dat het bij mij wel helpt!' In de tekst op het screenshot stond: Vaseline kan de huid onder de ogen hydrateren en zachter laten lijken maar lost geen wallen op. Andere methoden zoals oogcrème met cafeïne zouden veel beter helpen. Dus prompt daarna kreeg M het ene na het andere filmpje op Facebook met mengsels van koffieprut met vaseline. Zelfs met recept waar je ook nog een beetje honing aan toe kunt voegen ter verhoging van de smeervreugde.

'Nou, dat kan ik ook', zei ik de volgende dag tijdens de lunch op het werk. En we fantaseerden over een handel in dit goedje waar de Bankzitters maar al te graag reclame voor zouden willen maken.

Dus in de avond stond ik thuis te roeren in een bakje koffiedik met vaseline en een flinke scheut honing. Ik had genoeg voor een paar weken en ik zou er wel 2 reisflesjes, die ik ooit gekocht had voor de vakantie, mee kunnen vullen. Eén voor M en één voor mij om uit te testen.

Stiekem liep ik met het bakje naar boven voor de eerste stap naar een nieuwe carrière. Maar de eerste barrière diende zich direct al aan want ik kreeg het bruine mengsel met geen mogelijkheid in het flesje. Het plakte aan mijn vingers en de wasbak zat onder de bruine spikkels. Ik maakte alles grondig schoon want ik had geen zin in moeilijke vragen van mijn mannen als ze straks hun tanden gingen poetsen en ik stopte het bakje in de koelkast. Weggooien kon altijd nog.

De volgende dag, tijdens een thuiswerkochtend achter de computer, dwaalden mijn gedachten af naar het mengsel in de koelkast. Ik had op internet gelezen dat je het beter niet voor de nacht moest gebruiken want dat gaf zo'n rommel. Dat had ik zelf ook al bedacht, je kon het beter als masker smeren, maximaal 15 minuten. Zo gezegd zo gedaan. Lekker alleen thuis, dus geen lastige vragen. Ik smeerde het bruine mengsel onder mijn ogen, nam een foto en stuurde deze aan mijn toekomstige zakenpartner M. Met als onderschrift:'Ik word hier nog niet echt vrolijk van.' M ging uiteraard stuk van het lachen. 'We moeten ook iets aan de geur doen want zo verkoopt het voor geen meter', appte ik terug. En toen M weer serieus: 'Ja, we moeten onze marketing hierop aanpassen.' Ja tuurlijk, die Bankzitters lachen ons vierkant uit.

Experimentje mislukt dus terug naar de tekentafel. Ondertussen loopt de tijdlijn van M vol met producten waar cafeïne aan toegevoegd is. De chocolademousse (want zo ziet het mengsel eruit) staat nog steeds in mijn keuken en gaat vandaag nog de prullenbak in. Het stinkt, het smeert niet lekker, het ziet er niet uit en of het werkt weten we natuurlijk niet maar het is voorlopig wel even klaar. 

Gisteravond toch maar weer gewoon ouderwetse pure vaseline gesmeerd. Koffie drinken we overdag wel en oh ja, volgens YouTube werkt een bevroren lepel onder je ogen ook. Dus waar doen we moeilijk over?

Kassabongate

Afgelopen zaterdag bij de Kwantum 

Ik zocht een grote bloempot voor mijn bananenplant, die maar doorgroeit, maar kon niks vinden. Met kussenslopen en een sprei liep ik naar de kassa. Of ik mee wilde doen aan de winactie van spullen die op de cadeautafel uitgestald zijn, vroeg de kassière. Als ik mijn kassabon met mijn telefoonnummer erop in het bakje zou doen dan kreeg ik vanzelf bericht als ik iets gewonnen  had. Ik kreeg zelf ook nog een kassabon mee. Ik keek niet eens wat erop de tafel uitgestald stond want ik win toch nooit iets en bovendien was ik druk in mijn hoofd. Ik was namelijk de hele dag al bezig met kleren opruimen, bedden verschonen, kasten leeghalen, Markplaats en de spiegelkast in de badkamer ontdoen van oude tubes, uitgedroogde potjes crème en overjarige tandpasta. Ondertussen verfde ik ook nog een lichte sweater succesvol bruin in de wasmachine, reed ik mijn jongste naar de voetbalclub en bracht ik een pakketje retour.

Productief dagje dus.

Natuurlijk nooit meer aan die kassabon gedacht. Dat ik die maar beter kon bewaren voor het geval ik iets zou winnen. Ik denk dat ik 'm weg heb gegooid nadat ik de verpakkingen van de kussenslopen en de sprei had opengemaakt. Ik zat immers in een bui van opruimwoede en weggooien? En ik win immers nooit iets?

Maar dan gisteren

Ik kreeg een telefoontje van de Kwantum 
Ik was net met een collega bij  de Hema toen de dame aan de andere kant van de lijn vertelde dat ik iets gewonnen had van de cadeautafel.
Of ik de kassabon nog had want die was echt nodig om iets uit te zoeken. 'Nou ik zal es kijken en dan kom ik morgen wel langs', zei ik.

Dus daar ging ik vandaag. Uiteraard zonder kassabon want het oud papier was eerder deze week al opgehaald door de milieuboer. 'Ik probeer het gewoon met een bankafschrift', dacht ik stoer.
Niet geschoten is altijd mis.

Dus ik meld mij bij de balie in de Kwantum en leg de situatie aan de dame  uit.
De dame:
' Hebt u gisteren aan de telefoon afgesproken dat u vandaag langs zou komen?
Ik:' Ja, ik geloof het wel.'
Dame roept collega op.
Mannelijke collega komt aanlopen.
Dame legt situatie aan mannelijke collega uit.
Dame zegt dat degene die ik gisteren gesproken heb er niet is.
Mannelijke collega moet daarom andere collega vragen die hier iets van af weet.
Mannelijk collega loopt weer weg.
Even later komt een vrouwelijke collega aanlopen. Dame van de kassa legt situatie aan haar uit. 'Tja, er is wel een kassabon nodig', hoor ik ze overleggen.
Ik lachend:' Ik heb wel een bankbewijs maar als het teveel gedoe is, dan laat maar hoor.'

Vrouwelijke collega:' Wat is uw naam?
Ik: 'Ineke Bos.'
Vrouwelijke collega loopt weg.
Ik loop naar de cadeautafel om eens te kijken wat ik waarschijnlijk mis ga lopen door de kassabon, die ik niet meer heb. Een grote ronde spiegel, een kleine langwerpige spiegel met lampjes, een bijzettafel, een poef, een paar plaids en een tafellamp. Best leuk.

De vrouwelijke collega komt terug met een kassabon en vraagt:
'Wat is uw telefoonnummer?'
Ik dreun het moeiteloos op.
Vrouwelijke collega terwijl ze op de kassabon kijkt: ' Ja, dan klopt het. Want als je een ander nummer uit je hoofd moet leren dan komt het er niet zo snel uit.'
Yeah, ik blijk geen oplichter!
Nu mag ik echt iets uitzoeken.

Ik kies de lamp. Maar die krijg ik niet zomaar mee. Het serienummer moet namelijk nog op de kassabon worden geschreven. Dan kunnen we de lamp afboeken op 'winactie cadeautafel', volgens de dame.

Natuurlijk!

Kassabongate: het kost een half uur maar dan heb je ook echt wat. 😁

Een persoonlijke vraag

Telefonisch werkoverleg.

Lekker praktisch, aftikken, checken en weer door. Collega M sluit zo'n gesprek meestal af met: 'Verder nog iets? Dit was het wel weer toch? En anders bellen we wel hè?' 'Nee, ja en jo zijn dan vaak mijn antwoorden in die volgorde.

Maar van de week ging ik wel erg ver. Want op haar eerste vraag zei ik geen nee maar: 'Ja, ik wil je graag iets vragen, een persoonlijke vraag.'
M, heel stoer: 'Oh ja hoor.'

Pfff. Toen moest ik wel dus daar ging ik.
'Hoe haal je moddervlekken uit sportkleding? Nadat het al eens gewassen is?'
Zo, dat was eruit.

M opgelucht maar dat liet ze niet merken.
Ik ook en dat liet ik ook niet merken.

Persoonlijker dan dit werd het niet maar ik wist dat ik hier met een 'diehard'  ervaringsdeskundige te maken had. Immers: ook een zoon op voetbal maar dan met witte sportkleding, nog erger dus qua vlekken verwijderen dan de blauwe outfit van mijn zoon.

En toen?

Eerst kreeg ik wastips over de magische citroensteen van Jameko, die ik natuurlijk niet heb. En daarna: 'Heb je chatgpt op je telefoon? Ik wel, wacht ik vraag het even.'
Na 2 seconden had ik de volgende printscreen binnen:
Maak een vlekkenbad
Niet te heet
Dopje vloeibaar wasmiddel
Zachtjes bewerken
Nogmaals wassen
Evt. met scheutje azijn
Natuurlijk laten drogen,
Niet in droger (ja duh chatgpt)
Proces herhalen als vlekken nog zichtbaar zijn

Toen volgde een gesprek over onze lieve, wijze moeders die elke vlek altijd overal uit kregen. Met soda, groene zeep en azijn. Met ossegal en zelfs met schoon water. Ook al doen wij precies hetzelfde bij ons gebeurt dat zelden. Hoewel? De kussenslopen van M gaan wel voor een goeie tweede plek als ze ze na deze behandeling ook nog eens lekker laat uitbleken in de zon. Heerlijk!

Dus..

Waar een persoonlijke vraag al niet goed voor is. De moeders van toen hebben de basis gelegd voor de moeders van nu. Oké, wij ploeteren nog en zijn nog niet waar we moeten zijn maar zijn wel een aardig eindje op weg.

Biotex
Ossegal
Groene zeep
En dat een paar keer.
Nogmaals wassen

Vol trots appte ik de foto van de blauwe, schone voetbaloutfit naar M. Ik had niet eens azijn gebruikt.

Mijn zoon even later, terwijl hij zijn kloffie van dichtbij bekeek"
' Oh mooi dit!',  'Veel beter, ik zie die vlekken bijna niet meer.'

Tja..

Maar echt, we komen er wel!

Verbinden

Een anti-immigratie demonstratie tegen het asielbeleid en voor meer woningen loopt afgelopen zaterdag in Den Haag compleet uit de hand.

Afschuwelijke beelden van een schreeuwende menigte, politie die met flessen en stenen wordt belaagd door doorgedraaide relschoppers, die fascistische leuzen roepen en ook nog het partijkantoor van D66 molesteren. 

Maar D66 leider Rob Jetten, die overigens een gedegen reactie geeft op het hele gebeuren, krijgt bij WNL op zondag door een quasi verontwaardigde minster van Financiën Eelco Heinen het verwijt dat hij de rellen en de vernielingen te politiek maakt. Hij zou in plaats daarvan moeten verbinden. 

Natuurlijk zijn die rellen door het huidige politieke klimaat ingegeven. Asielzoekers die onze huizen inpikken, onze vrouwen verkrachten en vermoorden en Nederland kapot maken? Dat hoeven we niet meer te pikken volgens de leider van de grootste partij van Nederland. 'Wanneer vechten we terug?' Het is de letterlijke vraag van Wilders tijdens de Algemene Beschouwingen van afgelopen week. De VVD geeft hierop geen enkele tegengas maar geeft Wilders alle ruimte om zijn racistische en  opruiende boodschap te ventileren. Al zo'n 2 jaar overigens. 

Als Rob Jetten hier na de rellen opnieuw tegen in opstand komt en de partijen oproept om het anti-democratische gehalte van Wilders woorden te bestrijden is hij volgens Heinen geen verbinder en maakt hij de rellen politiek.

De houding van Heinen vind ik alles behalve verbindend. In plaats van dat hij Wilders eens oproept tot verbinding en depolarisatie gaat hij vol in de aanval tegen Jetten.

Ongepast om de ballen op de verkeerde persoon te schieten. Zorgwekkend dat dit steeds meer de norm in de politiek wordt.

Perfecte zonen

Uit de podcast van Aaf & Lies:

Aaf: 'Vorige week was de telefoon van mijn zoon een paar dagen stuk en dat was eigenlijk helemaal niet erg. En dat vond hij ook helemaal niet erg want we konden toen samen gezellig cryptootjes oplossen.'

Mijn eerste gedachte?
Zulke zonen bestaan dus echt.

Het tafereeltje van Aaf en haar zoon die tegen haar aan zit op de bank, samen staren naar de crypto, bleef zo lang hangen dat ik een groot deel van de podcast miste want ik stelde mij voor hoe dit bij ons zou gaan.

Mijn zonen berusten namelijk helemaal niet in het feit dat hun telefoon stuk is. Ook niet, zoals in het geval van Aaf en haar zoon, tijdens een weekje vakantie. Dan is er niet meteen crisis maar ook geen relaxed sfeertje. Dan wordt alles (inclusief het k* woord en andere godslasterlijke uitingen) uit de kast gehaald om een oplossing te zoeken. Samen in de tussentijd iets anders doen zoals het oplossen van een crypto? In de ideale wereld maar niet bij ons.

Begrijp mij goed. Ik zou het geweldig vinden als het zo wordt opgepakt als bij Aaf en haar zoon. Dat een kapotte mobiel geen issue zou zijn, dat samen een crypto maken duizend keer leuker is dan een mobiele eenheid op de bank, wat ook zo is.

Ik zou mezelf ook helemaal naar beneden kunnen halen als moeder. Waarom is dit bij ons niet zo? Wat heb ik niet goed gedaan of positiever: wat had ik anders kunnen doen?

Natuurlijk had ik veel dingen anders kunnen doen met wat ik nu weet. Daar kan ik hele analyses op loslaten en dat doe ik ook op z'n tijd. Best interessant. Maar wat ik in de loop van de jaren wel heb geleerd is dat ik me niet meer uit balans laat brengen door wat andere moeders beter hebben gedaan of doen dan ik.

Goh, wat had ik daar vroeger op het schoolplein soms last van. Dat het bij een ander thuis altijd zo vlekkeloos en perfect liep of leek te gaan. Geen gedoe, geen geruzie, een opgeruimd huis, altijd de energie om leuk te zijn en te doen. Elkaar de loef afsteken met enorme traktaties, de hipste feestjes, de mooiste vakanties. Het hoogst haalbare was dat ouders aan het eind van groep 8 hun kind af konden leveren met het hoogste schooladvies.

Natuurlijk klopt er niks van dat beeld maar in die tijd zag ik dat zo. Bij die zogenaamde perfecte gezinnen was er natuurlijk op z'n tijd ook van alles aan de hand, werd er geruzied aan tafel en met deuren geknald. Of nog erger: er werd nooit iets uitgesproken maar onderhuids opgekropt.

Nergens is het perfect. We moeten het hebben van de perfecte momenten want die bestaan wel. Ook met 3 zonen. 😁

Zo en nu nog even de podcast af luisteren.