We hebben vrij baan, de menigte bevindt zich links en rechts van ons. Mijn vriendin voelt zich als Jezus die door Jeruzalem loopt. Al gauw snappen we waar dit vandaan komt; de Goedheilig man wordt hier vandaag binnengehaald. Een passerende rolstoeler die met haar neussonde een sprekende gelijkenis met de heks uit Sneeuwwitje vormt , rijdt ons bijna van de sokken. De geur van warme worst komt ons tegemoet als we de Hema binnentreden. Van jurkjes kijken en vergelijken gaan we - via klantenservice en kassa, jengelende kinderen, mensen die zich bewegen in het tempo slak - snel weer naar buiten. Smachtend naar een cappuccino worden we door wervers van Cliniclowns verwezen naar een straat met gezellige koffietentjes. Bij de eerste de beste blijven we even in de opening staan om de zaak te inspecteren. 'Deur dicht!' klinkt het geërgerd vanaf de rechterzijde. Deze welkomstkreet doet ons onmiddellijk wieberen. De volgende tent ziet er gezellig uit. Een aardige jongeman wijst ons een plekje. Een andere iets oudere leukerd neemt de bestelling op. Genietend van ons drankje worden de Mars en Venus dingen besproken. Heerlijk om geen blad voor de mond te hoeven nemen en de psychologie van de koude grond los te kunnen laten op anderen maar met een flinke dosis zelfspot en humor vergeten we onszelf ook zeker niet onder de loep te nemen. Een dame met een dogmatische blik, een lachende meneer met goeie sjaal en kaal hoofd, een vrouw met een te strakke felrode rok, ondanks de huilende kinderen is de hele setting zwaar oké.
Tijd om te gaan. In de parkeergarage moeten we wachten op een ouder paar dat aan het stoeien is met de parkeerautomaat. De twee kleinkinderen vinden het nodig om:'Wij zijn lekker als eerste' tegen ons te roepen. Als daar niet op gereageerd wordt herhalen ze het nog een keer. Mijn vriendin bedenkt zich niet en sneert: 'Nou, en wij zijn lekker als tweede. Maar wij zijn lekker als eerste', klinkt het weer terwijl ze de trap oplopen, hun opa en oma in hun kielzog. We concluderen dat we - uitzonderingen daar gelaten - de kinderen van een ander niet leuk vinden. Dat begon vroeger al als je met je collega's op kraamvisite was en de baby tijdens de rondgang uitgerekend bij jou het op een brullen zette.
Mensen, de dingen die ze doen of laten; het blijft een onuitputtelijke inspiratiebron, ook omdat je je er zelf altijd aan kunt blijven spiegelen. Met het gezelschap van vanmiddag altijd fijn om te doen.
Mijn blog gaat voornamelijk over bijzondere ontmoetingen en ervaringen met mensen maar ook over het leven in het algemeen
zaterdag 12 november 2016
Het sokkenmysterie
Sinds mijn jongens sokken begonnen te dragen zit de klad erin. Op het moment dat de krengen uit de wasmachine komen kan ik de ellende gelukkig nog even uitstellen. Maar het uur van de waarheid komt als ik er bolletjes van moet maken. Want buiten het opmerkelijke feit dat er per merk - Puma, Coq Sportief of Lotto - verschil zit in de lay-out, is mijn grootste frustratie dat ik na de elke wasbeurt er steevast een aantal kwijt ben of paren overhoud die niet bij elkaar passen. Een vriendin van me vertelde eens dat zij hier ook tegenaan liep. Zij weet dit aan haar wasmachine, die sokken zou verorberen. Deze theorie, best leuk overigens, geeft mij helaas geen voldoening.
Hoe zit het dan wel? Hoewel ik de heren natuurlijk voorbeeldig opvoed gaat er op de weg naar de volwassenheid wel eens iets mis. Af en toe vind ik een verdwaalde eenling achter een verwarming, in een dekbedhoes, onder een kast en zelfs er bovenop. Maar ook als dat een tijd goed gaat is het resultaat - na het wassen - een treurig ongeorganiseerd zootje.
Ik gebruik nu sinds een paar jaar sokkenzakjes , met de namen van mijn zoons erop. De mannen moeten hun vieze exemplaren in de zak stoppen, deze dichtritsen en in de wasmand gooien. Probleem opgelost zou je zeggen. Gedeeltelijk. Het is nu gelukkig wel duidelijk van wie de sokken zijn maar ook met deze methode heb ik telkens een overschot of, zoals je wilt, een tekort. Ik heb een rieten mand op de overloop staan waarin ik de eenlingen verzamel. Af en toe kunnen ze na een periode van eenzaamheid verzoend worden met hun maatje maar dat is meer uitzondering dan regel.
Misschien ben ik wel beland in een tunnelvisie en moet ik het omdenkproces in. Zolang ik (nog) niet weet hoe dat moet - tips van ervaringsdeskundigen zijn hierbij meer dan welkom - zal dit sokkenvraagstuk blijven bestaan. Ik kan het namelijk nog niet over mijn hart verkrijgen om me van de eenlingstapel te ontdoen. De ijdele hoop dat ze ooit allemaal weer bij elkaar komen wint het hier van het vooruitzicht op een onherroepelijke scheiding van de tweetallen. Misschien bloeien er in de mand wel nieuwe relaties op.
Het zou toch zonde zijn om dit te verstoren?
Hoe zit het dan wel? Hoewel ik de heren natuurlijk voorbeeldig opvoed gaat er op de weg naar de volwassenheid wel eens iets mis. Af en toe vind ik een verdwaalde eenling achter een verwarming, in een dekbedhoes, onder een kast en zelfs er bovenop. Maar ook als dat een tijd goed gaat is het resultaat - na het wassen - een treurig ongeorganiseerd zootje.
Ik gebruik nu sinds een paar jaar sokkenzakjes , met de namen van mijn zoons erop. De mannen moeten hun vieze exemplaren in de zak stoppen, deze dichtritsen en in de wasmand gooien. Probleem opgelost zou je zeggen. Gedeeltelijk. Het is nu gelukkig wel duidelijk van wie de sokken zijn maar ook met deze methode heb ik telkens een overschot of, zoals je wilt, een tekort. Ik heb een rieten mand op de overloop staan waarin ik de eenlingen verzamel. Af en toe kunnen ze na een periode van eenzaamheid verzoend worden met hun maatje maar dat is meer uitzondering dan regel.
Misschien ben ik wel beland in een tunnelvisie en moet ik het omdenkproces in. Zolang ik (nog) niet weet hoe dat moet - tips van ervaringsdeskundigen zijn hierbij meer dan welkom - zal dit sokkenvraagstuk blijven bestaan. Ik kan het namelijk nog niet over mijn hart verkrijgen om me van de eenlingstapel te ontdoen. De ijdele hoop dat ze ooit allemaal weer bij elkaar komen wint het hier van het vooruitzicht op een onherroepelijke scheiding van de tweetallen. Misschien bloeien er in de mand wel nieuwe relaties op.
Het zou toch zonde zijn om dit te verstoren?
dinsdag 8 november 2016
'Ja maar' versus omdenken
'Goedemorgen, waarmee kan ik helpen?' Deze insteek bood mij hoop en vol goede moed vertelde ik mijn verhaal. Het ging over mijn zoon, die eerder vanmorgen onder schooltijd gebeld werd door een mevrouw die hier werkzaam is. Omdat hij midden in een les zat, vroeg hij of hij op een later moment terug kon bellen, wat prima was. Aangezien het toch wel een belangrijk telefoontje was - het ging over een afspraak voor een kort interview - benaderde hij mij iets later via Whatsapp. Hij had geen beltegoed, kon dus niet terugbellen en vroeg of ik het wilde doen. Ik ben de beroerdste niet dus belde ik het nummer wat hij mij doorgaf. De mevrouw aan de andere kant van de lijn kwam vrijwel direct tot de conclusie dat zij niets voor me kon doen omdat ik geen naam had van de dame die gebeld zou hebben. Ook haar collega, met wie ze kort overlegde, wist van niks.
Ik legde uit dat mijn zoon een paar dagen geleden, op vrijdag, een email - met de vraag om het interview, inclusief zijn 06-nummer - had gestuurd. 'Die email moet dus onder ogen zijn gekomen van die mevrouw die hem vanmorgen hierover heeft gebeld', opperde ik met enige stelligheid. 'Ja maar ik kan niet nagaan wie er gebeld heeft', verzuchtte ze. Ik wierp op dat het bericht waarschijnlijk bij haar, als receptioniste, binnen was gekomen. 'Ik was vrijdag vrij', was haar tegenargument. Even van mijn stuk door deze onhandige ( een understatement) uitspraak herpakte ik mijzelf en ging in de tegenaanval: 'Ik neem aan dat er dan een collega van u de mails ontvangt en doorstuurt? Ja maar.....', het werd stil aan de andere kant van de lijn. 'Er werken hier meer dan 100 mensen, ik weet niet aan wie en als ik geen naam heb....' Dit leek te verzanden in een gevalletje vicieuze cirkel dus besloot ik de zogenaamde 'schooljufmethode' in te zetten. 'Naar wie of welke afdeling wordt er normaliter een soortgelijk verzoek doorgestuurd?' vroeg ik met mijn meest vriendelijke stem. 'Afdeling Communicatie!' klonk het kordaat. 'Nou', ging ik verder, misschien kun je daar eens informeren?' Dat ging ze doen en zette mij in de wacht. Na een tijdje was ze er weer met de mededeling dat er niemand van deze afdeling het telefoontje had gepleegd. Ik vond het nu veroorloofd om enig druk op de ketel te zetten en met ' Ik vind dit heel vervelend, hoe gaan we dit oplossen?' kaatste ik de bal terug. Ja, maar als we geen naam hebben...' Mijn hersens maakten inmiddels overuren door het bedenken van een volgende strategie om uit deze impasse te komen maar toen ineens als in een korte opleving: 'Ik kan de bestuurssecretaresse nog proberen.' Aan haar toon merkte ik wel dat deze optie waarschijnlijk ook tot niets zou leiden. Weer werd ik in de wacht gezet en na een flink poosje kwam het verlossende woord eruit: 'Mevrouw, ik ben er achter hoor, de bestuurssecretaresse heeft inderdaad met uw zoon gebeld; u kunt over tien minuten terugbellen en haar spreken.' Het klonk zo opgelucht dat ik vrolijk met haar meedeed.
Hoewel ik - weliswaar na veel doorzagen - mijn doel bereikt had, bleef ik toch met 'een beetje jammer' gevoel achter. De basiseigenschappen die een receptioniste dient te hebben kwamen niet optimaal uit de verf in de afgelopen 20 minuten. Wellicht iets voor iemand van de afdeling Communicatie om haar hierin wat te coachen. Maar..... dan moet ze natuurlijk wel een naam hebben. Wordt lastig vermoed ik.
Ik legde uit dat mijn zoon een paar dagen geleden, op vrijdag, een email - met de vraag om het interview, inclusief zijn 06-nummer - had gestuurd. 'Die email moet dus onder ogen zijn gekomen van die mevrouw die hem vanmorgen hierover heeft gebeld', opperde ik met enige stelligheid. 'Ja maar ik kan niet nagaan wie er gebeld heeft', verzuchtte ze. Ik wierp op dat het bericht waarschijnlijk bij haar, als receptioniste, binnen was gekomen. 'Ik was vrijdag vrij', was haar tegenargument. Even van mijn stuk door deze onhandige ( een understatement) uitspraak herpakte ik mijzelf en ging in de tegenaanval: 'Ik neem aan dat er dan een collega van u de mails ontvangt en doorstuurt? Ja maar.....', het werd stil aan de andere kant van de lijn. 'Er werken hier meer dan 100 mensen, ik weet niet aan wie en als ik geen naam heb....' Dit leek te verzanden in een gevalletje vicieuze cirkel dus besloot ik de zogenaamde 'schooljufmethode' in te zetten. 'Naar wie of welke afdeling wordt er normaliter een soortgelijk verzoek doorgestuurd?' vroeg ik met mijn meest vriendelijke stem. 'Afdeling Communicatie!' klonk het kordaat. 'Nou', ging ik verder, misschien kun je daar eens informeren?' Dat ging ze doen en zette mij in de wacht. Na een tijdje was ze er weer met de mededeling dat er niemand van deze afdeling het telefoontje had gepleegd. Ik vond het nu veroorloofd om enig druk op de ketel te zetten en met ' Ik vind dit heel vervelend, hoe gaan we dit oplossen?' kaatste ik de bal terug. Ja, maar als we geen naam hebben...' Mijn hersens maakten inmiddels overuren door het bedenken van een volgende strategie om uit deze impasse te komen maar toen ineens als in een korte opleving: 'Ik kan de bestuurssecretaresse nog proberen.' Aan haar toon merkte ik wel dat deze optie waarschijnlijk ook tot niets zou leiden. Weer werd ik in de wacht gezet en na een flink poosje kwam het verlossende woord eruit: 'Mevrouw, ik ben er achter hoor, de bestuurssecretaresse heeft inderdaad met uw zoon gebeld; u kunt over tien minuten terugbellen en haar spreken.' Het klonk zo opgelucht dat ik vrolijk met haar meedeed.
Hoewel ik - weliswaar na veel doorzagen - mijn doel bereikt had, bleef ik toch met 'een beetje jammer' gevoel achter. De basiseigenschappen die een receptioniste dient te hebben kwamen niet optimaal uit de verf in de afgelopen 20 minuten. Wellicht iets voor iemand van de afdeling Communicatie om haar hierin wat te coachen. Maar..... dan moet ze natuurlijk wel een naam hebben. Wordt lastig vermoed ik.
zondag 6 november 2016
Afvallen 2.0
Door de jaren heen ben ik volledig de tel
kwijt geraakt hoe vaak ik de plechtige belofte aan mezelf deed om
nutteloze pondjes kwijt te raken. De recepten van Sonja, koolhydraatarm,
een brooddieet, fruitdagen of gewoon alles eten maar dan minder, ik heb
het allemaal geprobeerd. En vaak ging het de eerste weken ook van een
leien dakje, om daarna weer terug te vallen in het hardnekkige snaaipatroon. Heel herkenbaar voor iedereen die met een overschot
aan vet rondloopt. Huilie huilie als je steeds tot de confronterende
conclusie moet komen dat de strijd tegen de kilo's uiteindelijk niets
heeft opgeleverd met het bekende, zogenaamde wegdruksyndroom als gevolg.
Desondanks, misschien zelfs tegen beter
weten in, grijp ik mijzelf nu stevig bij de kladden en ga weer een
serieuze poging doen. Ik ben namelijk vooralsnog niet in staat om mezelf
te accepteren voor wat betreft mijn lijf, ik weiger het zelfs. Er zit
dus niets anders op om het gevecht opnieuw met mezelf aan te gaan. Maar
deze keer ga ik het echt, echt, anders aanpakken. Een coachende vriendin
heeft ideetjes. Iets met voelen, de vraag helder krijgen en de stip aan
de horizon. Zolang het geen afvalrace wordt en mijn honger min of meer gestild kan worden vind ik het helemaal vet!
vrijdag 4 november 2016
Gestuntel
Bij het uitstappen 'vergeet' ik voor het gemak om de bestuurder te groeten, laat staan hem te bedanken.
woensdag 2 november 2016
Facebook ergernis
'Je dochter heeft je hand voor een korte tijd vast maar je hart heeft ze vast voor haar hele leven....'
Als ik dit soort teksten langs zie komen op Facebook denk ik : Oké, het eerste gedeelte klopt tot het woord 'maar'. Echter dat van dat hart is niet vanzelfsprekend, tenzij we in een ideale wereld leven. Bovendien borrelt bij mij onmiddellijk de vraag op hoe je een hart vast zou moeten houden. Dat lijkt me fysiek onmogelijk.
Maar dan gaat het verder met: 'als je een dochter hebt die de moeite waard maakt...' Kijk en nu wordt mijn jeukfactor geactiveerd want 'een dochter die de moeite waard maakt' is geen goed Nederlands. Het is of: 'als je een dochter hebt die de moeite waard is', of als je een dochter hebt die het leven - of voor mijn part jouw leven - de moeite waard maakt. De jeukfactor stijgt tot ongekende hoogtes als ik verder lees: 'als je Trots bent op je dochter Deel en like dit plaatje dan.' Die hoofdletters van Trots en Deel wil ik nog wel door de vingers zien maar waarom zou je in vredesnaam het feit dat je trots bent op je dochter moeten delen en dan ook nog op dit medium? En als je dit al zou willen, vind ik dat je het op zijn minst uit moet leggen. Want trots is toch niet zomaar? Dat komt altijd ergens vandaan. Je bent trots op het feit dat ze bijvoorbeeld goed kan dansen of kan voetballen maar het waarom wordt er niet bij verteld. En een dochter die je leven de moeite waard maakt zegt ook helemaal niets over de reden hiervan. En dan heb ik het nog niet eens over de kleur van en het lettertype in de afbeelding. Het is gewoon een inhoudsloze tekst met geen enkel persoonlijk tintje. Ook het hoge 'Halleluja' gehalte van de spreuk wekt irritatie bij mij op.
Je leest nooit: 'De kamer van je zoon is bezaaid met vieze sokken, natte handdoeken, lege chipsverpakkingen, halfvolle flessen met Cola en aangekoekte glazen. Deel en like dit als je zoon een zwijn is.'
Dan pas heb je - ik in ieder geval - een realistische en beeldende tekst die je eventueel nog kunt opleuken met een foto of een illustratie naar eigen keuze.
Zoon kan ook vervangen worden door dochter overigens.
Als ik dit soort teksten langs zie komen op Facebook denk ik : Oké, het eerste gedeelte klopt tot het woord 'maar'. Echter dat van dat hart is niet vanzelfsprekend, tenzij we in een ideale wereld leven. Bovendien borrelt bij mij onmiddellijk de vraag op hoe je een hart vast zou moeten houden. Dat lijkt me fysiek onmogelijk.
Maar dan gaat het verder met: 'als je een dochter hebt die de moeite waard maakt...' Kijk en nu wordt mijn jeukfactor geactiveerd want 'een dochter die de moeite waard maakt' is geen goed Nederlands. Het is of: 'als je een dochter hebt die de moeite waard is', of als je een dochter hebt die het leven - of voor mijn part jouw leven - de moeite waard maakt. De jeukfactor stijgt tot ongekende hoogtes als ik verder lees: 'als je Trots bent op je dochter Deel en like dit plaatje dan.' Die hoofdletters van Trots en Deel wil ik nog wel door de vingers zien maar waarom zou je in vredesnaam het feit dat je trots bent op je dochter moeten delen en dan ook nog op dit medium? En als je dit al zou willen, vind ik dat je het op zijn minst uit moet leggen. Want trots is toch niet zomaar? Dat komt altijd ergens vandaan. Je bent trots op het feit dat ze bijvoorbeeld goed kan dansen of kan voetballen maar het waarom wordt er niet bij verteld. En een dochter die je leven de moeite waard maakt zegt ook helemaal niets over de reden hiervan. En dan heb ik het nog niet eens over de kleur van en het lettertype in de afbeelding. Het is gewoon een inhoudsloze tekst met geen enkel persoonlijk tintje. Ook het hoge 'Halleluja' gehalte van de spreuk wekt irritatie bij mij op.
Je leest nooit: 'De kamer van je zoon is bezaaid met vieze sokken, natte handdoeken, lege chipsverpakkingen, halfvolle flessen met Cola en aangekoekte glazen. Deel en like dit als je zoon een zwijn is.'
Dan pas heb je - ik in ieder geval - een realistische en beeldende tekst die je eventueel nog kunt opleuken met een foto of een illustratie naar eigen keuze.
Zoon kan ook vervangen worden door dochter overigens.
dinsdag 1 november 2016
Reispijn
De beide duimen bewegen vlot over de toetsen van haar telefoon. De zwarte rugtas staat demonstratief op de zitplaats naast haar. 'Ja hoor, natuurlijk', zegt ze beleefd als ik haar vraag of ik naast haar mag zitten. De tas gaat met een handige zwaai richting haar knieën. Hoewel ik geen enkele ergernis bij het meisje bespeur zou het zo maar kunnen dat ze het niet fijn vindt dat ik haar lastig kom vallen. Niet omdat ze vindt dat haar tas daar moet staan maar omdat ze er gewoonweg geen trek in heeft dat er iemand zo dicht op haar kruipt. En ik snap het nog ook. Want ook al ben ik veel te braaf om iemand een zitplaats te weigeren, ik vind het niet altijd even charmant als ik met een onbekende schouder tegen me aan mijn reis moet hervatten. Sommige mensen - van het type hork - ploffen ook nog eens op een dusdanige manier naast je neer dat hersenletsel, door de knal tegen het raam, ternauwernood te voorkomen is. Dergelijk soort gaat vaak ook nog breeduit zitten; samengeknepen billen tot gevolg. Als je geluk hebt kun je gratis verblijd worden door een uiting van verkoudheid in de vorm van gerochel en gekuch - zonder blad voor de mond - of nog erger: het systematisch ophalen van de neus. Als ik mijn natuur opvolg zou ik deze persoon - meestal mannelijk, ik kan er ook niks aan doen - een flinke douw verkopen. Maar laf als ik ben houd ik mijn mond, laat staan dat ik met mijn ellebogen ga werken.
Het meisje heeft hopelijk geen last van mij gehad. Volgens mij zat ik keurig op mijn eigen territorium voor zover je hiervan kunt spreken in een bus.
Het is maar goed dat ik niet zo vaak met een vliegtuig reis.
Het meisje heeft hopelijk geen last van mij gehad. Volgens mij zat ik keurig op mijn eigen territorium voor zover je hiervan kunt spreken in een bus.
Het is maar goed dat ik niet zo vaak met een vliegtuig reis.
Abonneren op:
Posts (Atom)