Zo lang ik op deze aarde rondloop raak ik structureel spullen van mezelf kwijt.
Vooral alles wat op 'pas' eindigt heeft de neiging om met enige regelmaat afstand van mij te nemen.
Deze week verloor ik mijn ov-chipkaart toen ik moest rennen om de bus te halen. Ik haal het ding altijd van te voren uit mijn tas om niet meer te hoeven zoeken als de bus er aankomt. En nu was hij blijkbaar door het hollen uit het hoesje gevallen. Lullig als je in wilt checken en geen piep hoort. Het is net zoiets als koffie zetten zonder pot onder het apparaat te zetten. Het ligt wel in de lijn dat dit mij ook wel eens is overkomen. Die ov-chipkaart is gelukkig gevonden op straat en kon dezelfde dag nog met mij herenigd worden.
Later die dag was ik de toegangspas van het kantoor waar ik werk kwijt. Ik had 'm verloren toen ik in het restaurant in de rij stond om soep te halen. Een lieve collega wist per toeval dat er een pasje gevonden was en tipte mij dat het waarschijnlijk afgegeven was.
Vandaag kwam ik er in de bus - op weg naar huis - achter dat mijn portemonnee niet in mijn tas zat. Overigens een efficiënte manier om in één klap al je dierbare pasjes kwijt te raken. Ik was wezen lunchen met een collega en nadat ik afgerekend had was ik nog even naar het toilet geweest en had 'm daar waarschijnlijk laten liggen. Gelukkig kon ik me dat nog herinneren en verliet bij de eerste de beste gelegenheid de bus om linea recta naar de zaak terug te gaan. Hij lag inderdaad geduldig en eenzaam op mij te wachten.
Een combinatie van opluchting en 'wat ben je toch een kluns' gevoel is wat ik altijd krijg als ik de spullen weer terug heb. Zo ben ik door de jaren heen naast cash, mijn bankpas, mijn rijbewijs en bibliotheekpas definitief kwijtgeraakt. Ondanks jarenlange ervaring met dit soort akkefietjes kan ik nog
steeds geen manier vinden om de zaakjes voor elkaar te krijgen, alle goede adviezen en irritaties van mijn naasten ten spijt. Mijn eega wordt soms tot wanhoop gedreven en verbaast zich nog steeds over mijn kwijt - en verliessyndroom. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat hij over het algemeen weinig dingen kwijt raakt. Toch moet mij in dit verband nog iets van het hart. Zo'n twintig jaar geleden, een dag voor ons huwelijk, kwam hij erachter dat het jasje van zijn trouwpak niet in de kast hing. In eerste instantie dachten we aan een flauwe grap maar nadat we alles afgezocht hadden moesten we constateren dat het spoorloos verdwenen was. Er zat niks anders op om op de ochtend van de trouwdag nog snel een nieuw exemplaar aan te schaffen. Ondanks verbouwingen, opruim- en opknapbeurten in ons huis is het jasje nooit meer boven water gekomen. Tot op de dag van vandaag verwonderen we er ons over hoe dit heeft kunnen gebeuren. Ik zal hem dit nooit voor de voeten gooien als ik weer eens de mist in ga en blijf altijd coulant. Hoewel als je aanstaande een jasje kwijt is op een cruciaal moment in het leven natuurlijk best een reden zou kunnen zijn om dit niet te zijn.
Mijn blog gaat voornamelijk over bijzondere ontmoetingen en ervaringen met mensen maar ook over het leven in het algemeen
vrijdag 25 november 2016
dinsdag 22 november 2016
Chocoladeletters in de minderheid
'Zie je de V?' vraagt de mevrouw die naast me staat. We bevinden ons samen voor de immense rij met letters. 'Ik zie de V niet', verzucht ze. 'Ik zoek de I, die is er ook nooit', zeg ik. 'Nee, er zijn altijd een aantal letters niet', gaat ze verder. Gelukkig hebben mijn kleinkinderen twee namen, dan lukt het meestal wel... oh er staan hier achter ook nog rijen', vervolgt ze. Als jij de voorste even wegpakt kijk ik of ik de V zie en misschien is de I er ook wel', klinkt het hoopvol. Ik doe wat mij wordt opgedragen. Helaas geen V en geen I. 'Hier zie ik nog wel een V', zeg ik terwijl ik naar beneden wijs. 'Ja, maar dat is puur en die lusten ze niet'. 'Ik ben klaar,' zeg ik terwijl ik mijn 4 letters van de tafel naast de rij pak. 'Oh, was je al klaar?' vraagt ze. 'Ja, ik heb een J gepakt.' 'Oh, veel beter, die is ook nog groter', brengt ze uit. 'Dat is niet zo', lach ik. 'Nee, dat klopt maar hij lijkt in ieder geval groter,' zegt ze. Haar succes wensend met haar zoektocht loop ik richting kassa.
Als kind kreeg ik op sinterklaasavond altijd een K omdat de I minder uit deze cacao bereide lekkernij zou bevatten. De K is de eerste letter van de naam die ik bij de geboorte kreeg maar hier niet ga noemen. Te vaak wordt de link met een koeiennaam gelegd, terwijl mijn oma, naar wie ik genoemd ben, er ook niks aan kon doen dat zij deze naam van haar ouders kreeg.
Terug naar de K die ik kreeg. Hij oogt inderdaad groter maar het is nog niet eens zo lang geleden dat ik erachter kwam dat alle letters hetzelfde gewicht hebben. Of mijn moeder dat ook wist maar mij wou behoeden voor het gevoel dat ik achtergesteld werd, óf dat ze echt in de veronderstelling was dat de K meer chocola bevatte dan de I, weet ik niet. Ik ga het haar vragen maar ik denk dat zij mij het antwoord schuldig moet blijven. De chocoladeletters werden altijd - als ik me niet vergis - door mijn opa en oma ingekocht.
Hun koopmotieven zullen we waarschijnlijk niet meer te weten komen.
Ik denk dat de fabrikant gewoon weinig van de I maakt omdat hij ervan uit gaat dat de consument denkt dat die minder chocola bevat en om die reden niet verkoopbaar is.
Ik sta op voor de letter I! Goeie naam voor een deel en like Facebookpagina overigens. Om over de letter X nog maar te zwijgen; ik heb medelijden met de zoon van Wes en Yo.
Klein beetje maar hoor.
Als kind kreeg ik op sinterklaasavond altijd een K omdat de I minder uit deze cacao bereide lekkernij zou bevatten. De K is de eerste letter van de naam die ik bij de geboorte kreeg maar hier niet ga noemen. Te vaak wordt de link met een koeiennaam gelegd, terwijl mijn oma, naar wie ik genoemd ben, er ook niks aan kon doen dat zij deze naam van haar ouders kreeg.
Terug naar de K die ik kreeg. Hij oogt inderdaad groter maar het is nog niet eens zo lang geleden dat ik erachter kwam dat alle letters hetzelfde gewicht hebben. Of mijn moeder dat ook wist maar mij wou behoeden voor het gevoel dat ik achtergesteld werd, óf dat ze echt in de veronderstelling was dat de K meer chocola bevatte dan de I, weet ik niet. Ik ga het haar vragen maar ik denk dat zij mij het antwoord schuldig moet blijven. De chocoladeletters werden altijd - als ik me niet vergis - door mijn opa en oma ingekocht.
Hun koopmotieven zullen we waarschijnlijk niet meer te weten komen.
Ik denk dat de fabrikant gewoon weinig van de I maakt omdat hij ervan uit gaat dat de consument denkt dat die minder chocola bevat en om die reden niet verkoopbaar is.
Ik sta op voor de letter I! Goeie naam voor een deel en like Facebookpagina overigens. Om over de letter X nog maar te zwijgen; ik heb medelijden met de zoon van Wes en Yo.
Klein beetje maar hoor.
zondag 20 november 2016
Mensen 2
Met bewondering kijken mijn vriendin en ik naar de passen van de dames die precies tegen het ritme van de muziek in gaan. Het lijkt een natuurlijke gave als je dit kunt. Een snelle check op het web leert echter dat het wel of niet hebben van ritmegevoel aangeboren is en nagenoeg alleen aan te leren is door hele goede dansleraren. Voor ons is dat niet nodig, het is vermakelijk om te zien hoe de voeten consequent na de beat op de vloer worden gezet.
Tijdens onze staarpartij naar dit stukje cultuur loopt er een man voor ons langs die zijn volgzame vrouw een plaats wijst om te gaan zitten. Vervolgens wordt de gezelligheid tussen de twee voortgezet doordat hij lange tijd op zijn telefoon zit te turen. Na een tijdje vindt hij het blijkbaar tijd om te gaan. Hij komt in de benen en hijst zijn broek op. De dienstbare vrouw volgt hem op weg naar de uitgang.
De muziek van Abba doet van een aantal dames aan het tafeltje voor ons, de armspieren flink losmaken. Hoog, laag, opzij en naar voren. De dames gaan er helemaal in op terwijl ze de tekst van het liedje perfect meezingen. Zelfs als ze opstaan en de jas aandoen wordt de tekst nog hevig ten gehore gebracht.
Ondertussen is de zaak al aardig aan het uitsterven wat ons doet besluiten dat het welletjes is. We verlaten het pand via de draaideur die niet automatisch draait maar waaraan we zelf een slinger moeten geven. Een paar heren - die ons voor zijn - stappen naar buiten en vinden het niet nodig om de deur even verder voor ons te duwen waardoor een aanvaring met het glas ternauwernood te voorkomen is. 'En bedankt, heel galant', sist mijn enigszins geïrriteerde vriendin. Een oud-collega riep eens in haar wanhoop: 'Alle mannen zijn autisten'. Iets te zwart wit neergezet maar in dit geval snap ik absoluut wat ze bedoelde.
Tijdens onze staarpartij naar dit stukje cultuur loopt er een man voor ons langs die zijn volgzame vrouw een plaats wijst om te gaan zitten. Vervolgens wordt de gezelligheid tussen de twee voortgezet doordat hij lange tijd op zijn telefoon zit te turen. Na een tijdje vindt hij het blijkbaar tijd om te gaan. Hij komt in de benen en hijst zijn broek op. De dienstbare vrouw volgt hem op weg naar de uitgang.
De muziek van Abba doet van een aantal dames aan het tafeltje voor ons, de armspieren flink losmaken. Hoog, laag, opzij en naar voren. De dames gaan er helemaal in op terwijl ze de tekst van het liedje perfect meezingen. Zelfs als ze opstaan en de jas aandoen wordt de tekst nog hevig ten gehore gebracht.
Ondertussen is de zaak al aardig aan het uitsterven wat ons doet besluiten dat het welletjes is. We verlaten het pand via de draaideur die niet automatisch draait maar waaraan we zelf een slinger moeten geven. Een paar heren - die ons voor zijn - stappen naar buiten en vinden het niet nodig om de deur even verder voor ons te duwen waardoor een aanvaring met het glas ternauwernood te voorkomen is. 'En bedankt, heel galant', sist mijn enigszins geïrriteerde vriendin. Een oud-collega riep eens in haar wanhoop: 'Alle mannen zijn autisten'. Iets te zwart wit neergezet maar in dit geval snap ik absoluut wat ze bedoelde.
vrijdag 18 november 2016
Ongewenst geneuzel
Mijn jongste duwt de kar, ik loop
erachter. We passeren twee mannen die met elkaar in discussie zijn. De
ene heeft een zwaar Gronings accent en het geluid uit zijn mond verraadt een jarenlange
nicotineverslaving. Mijn zoon en ik gniffelen erom en schuifelen
verder. De andere man loopt ons even later voorbij, heeft zichtbaar
plezier en kijkt ons kort aan. Ik heb de indruk
dat hij lol heeft omdat hij in de gaten heeft dat wij moesten lachen om het verrookte stemgeluid van zijn gesprekspartner. Maar dan wijst hij op het pak koekjes wat hij in zijn hand heeft en zegt: ' Die jongen wist niet waar deze lagen, dat is zo'n stageloper, die alles nog moet leren. Deze zijn heel lekker' en hij duwt het pak onder mijn neus. Ik knik en zoek contact met mijn zoon om te kunnen ontsnappen aan dit tafereel. 'Is dat je zoon?' gaat hij verder. 'Ja', zeg ik. 'Oh, jullie lijken veel op elkaar.' Hij lacht zijn gebit - vergezeld met afgebroken boventand - bloot. Zoonlief en ik kijken elkaar aan in een korte maar tevergeefse poging om herkenning in onze gezichten te ontdekken. Ik versta nu iets als: 'Ik heb een ongeluk gehad met de auto.' 'Een ongeluk met de auto?' vraag ik beleefd. 'Nee, nee, grinnikt hij, ik ben gelukkig met de auto.'
' Oh, nou ik ben met de fiets', meld ik overbodig omdat het hem natuurlijk geen biet aangaat. Deze onbenullige en 'van de hak op de tak' conversatie is wat mij betreft ten einde en we vluchten snel naar de afdeling vleeswaren. Achter de snijtafel staat een jongeman, die ik goed ken. Even een smalltalk met een prettig iemand die wél weet hoe dat moet. Een beter begin van het weekend kan ik me niet wensen.
Fijn!
' Oh, nou ik ben met de fiets', meld ik overbodig omdat het hem natuurlijk geen biet aangaat. Deze onbenullige en 'van de hak op de tak' conversatie is wat mij betreft ten einde en we vluchten snel naar de afdeling vleeswaren. Achter de snijtafel staat een jongeman, die ik goed ken. Even een smalltalk met een prettig iemand die wél weet hoe dat moet. Een beter begin van het weekend kan ik me niet wensen.
Fijn!
woensdag 16 november 2016
Sinterklaas nieuwe stijl
De laatste paar jaar, ongeveer eind oktober start ik voorzichtig de discussie om het Sinterklaasfeest anders te organiseren en iedereen in het gezin een verantwoordelijkheid te geven; het bekende lootjes trekken. Elke keer kon ik op dit voorstel protestacties verwachten. Nulargumenten als 'geen tijd, ik weet niet wat ik moet kopen en 'het hoort nu eenmaal zo dat jullie de cadeautjes kopen' passeerden hierbij de revue. Als gewillig slachtoffer van emotionele manipulatie kon ik echt chagrijnig worden van het feit dat mijn mannen niet mee wilden werken, wat er uiteindelijk toe leidde dat we als ouders weer zelf de boer opgingen. Want dat Sinterklaas gevierd moet worden staat buiten kijf. En ik geef onmiddellijk toe dat dit natuurlijk helemaal bij mij zelf ligt. Had ik maar meer door moeten pakken en geen gemaar moeten dulden. Desalniettemin heb ik het dit jaar voor elkaar. Jarenlang diplomatiek onderhandelen heeft blijkbaar toch tot het resultaat geleid dat we een andere weg inslaan. Ik kan nog niet helemaal aan het idee wennen dat ik dit jaar maar voor een enkel persoon aan de slag hoef. De regie loslaten is één ding maar ik zie het al weer gebeuren dat de jongens bij mij aankloppen met de vraag of ik toch nog even achter het één en ander aan kan gaan. Ik ken mezelf te goed om te weten dat er dan hele stevige schoenen voor nodig zijn om niet overstag te gaan. Misschien onderschat ik het en loopt het Sintproces, inclusief de gedichten - die niet van internet geplukt mogen worden - gesmeerd. Met drammen ben ik nog nooit ver gekomen en ervaring leert dat ik de lat niet direct te hoog moet leggen. Ik zal daarom heel subtiel te werk moeten gaan wil ik volgend jaar niet trekken aan het dode paard van Sinterklaas. Want dat zou zonde zijn van deze mooie traditie.
zaterdag 12 november 2016
Mensen
We hebben vrij baan, de menigte bevindt zich links en rechts van ons. Mijn vriendin voelt zich als Jezus die door Jeruzalem loopt. Al gauw snappen we waar dit vandaan komt; de Goedheilig man wordt hier vandaag binnengehaald. Een passerende rolstoeler die met haar neussonde een sprekende gelijkenis met de heks uit Sneeuwwitje vormt , rijdt ons bijna van de sokken. De geur van warme worst komt ons tegemoet als we de Hema binnentreden. Van jurkjes kijken en vergelijken gaan we - via klantenservice en kassa, jengelende kinderen, mensen die zich bewegen in het tempo slak - snel weer naar buiten. Smachtend naar een cappuccino worden we door wervers van Cliniclowns verwezen naar een straat met gezellige koffietentjes. Bij de eerste de beste blijven we even in de opening staan om de zaak te inspecteren. 'Deur dicht!' klinkt het geërgerd vanaf de rechterzijde. Deze welkomstkreet doet ons onmiddellijk wieberen. De volgende tent ziet er gezellig uit. Een aardige jongeman wijst ons een plekje. Een andere iets oudere leukerd neemt de bestelling op. Genietend van ons drankje worden de Mars en Venus dingen besproken. Heerlijk om geen blad voor de mond te hoeven nemen en de psychologie van de koude grond los te kunnen laten op anderen maar met een flinke dosis zelfspot en humor vergeten we onszelf ook zeker niet onder de loep te nemen. Een dame met een dogmatische blik, een lachende meneer met goeie sjaal en kaal hoofd, een vrouw met een te strakke felrode rok, ondanks de huilende kinderen is de hele setting zwaar oké.
Tijd om te gaan. In de parkeergarage moeten we wachten op een ouder paar dat aan het stoeien is met de parkeerautomaat. De twee kleinkinderen vinden het nodig om:'Wij zijn lekker als eerste' tegen ons te roepen. Als daar niet op gereageerd wordt herhalen ze het nog een keer. Mijn vriendin bedenkt zich niet en sneert: 'Nou, en wij zijn lekker als tweede. Maar wij zijn lekker als eerste', klinkt het weer terwijl ze de trap oplopen, hun opa en oma in hun kielzog. We concluderen dat we - uitzonderingen daar gelaten - de kinderen van een ander niet leuk vinden. Dat begon vroeger al als je met je collega's op kraamvisite was en de baby tijdens de rondgang uitgerekend bij jou het op een brullen zette.
Mensen, de dingen die ze doen of laten; het blijft een onuitputtelijke inspiratiebron, ook omdat je je er zelf altijd aan kunt blijven spiegelen. Met het gezelschap van vanmiddag altijd fijn om te doen.
Tijd om te gaan. In de parkeergarage moeten we wachten op een ouder paar dat aan het stoeien is met de parkeerautomaat. De twee kleinkinderen vinden het nodig om:'Wij zijn lekker als eerste' tegen ons te roepen. Als daar niet op gereageerd wordt herhalen ze het nog een keer. Mijn vriendin bedenkt zich niet en sneert: 'Nou, en wij zijn lekker als tweede. Maar wij zijn lekker als eerste', klinkt het weer terwijl ze de trap oplopen, hun opa en oma in hun kielzog. We concluderen dat we - uitzonderingen daar gelaten - de kinderen van een ander niet leuk vinden. Dat begon vroeger al als je met je collega's op kraamvisite was en de baby tijdens de rondgang uitgerekend bij jou het op een brullen zette.
Mensen, de dingen die ze doen of laten; het blijft een onuitputtelijke inspiratiebron, ook omdat je je er zelf altijd aan kunt blijven spiegelen. Met het gezelschap van vanmiddag altijd fijn om te doen.
Het sokkenmysterie
Sinds mijn jongens sokken begonnen te dragen zit de klad erin. Op het moment dat de krengen uit de wasmachine komen kan ik de ellende gelukkig nog even uitstellen. Maar het uur van de waarheid komt als ik er bolletjes van moet maken. Want buiten het opmerkelijke feit dat er per merk - Puma, Coq Sportief of Lotto - verschil zit in de lay-out, is mijn grootste frustratie dat ik na de elke wasbeurt er steevast een aantal kwijt ben of paren overhoud die niet bij elkaar passen. Een vriendin van me vertelde eens dat zij hier ook tegenaan liep. Zij weet dit aan haar wasmachine, die sokken zou verorberen. Deze theorie, best leuk overigens, geeft mij helaas geen voldoening.
Hoe zit het dan wel? Hoewel ik de heren natuurlijk voorbeeldig opvoed gaat er op de weg naar de volwassenheid wel eens iets mis. Af en toe vind ik een verdwaalde eenling achter een verwarming, in een dekbedhoes, onder een kast en zelfs er bovenop. Maar ook als dat een tijd goed gaat is het resultaat - na het wassen - een treurig ongeorganiseerd zootje.
Ik gebruik nu sinds een paar jaar sokkenzakjes , met de namen van mijn zoons erop. De mannen moeten hun vieze exemplaren in de zak stoppen, deze dichtritsen en in de wasmand gooien. Probleem opgelost zou je zeggen. Gedeeltelijk. Het is nu gelukkig wel duidelijk van wie de sokken zijn maar ook met deze methode heb ik telkens een overschot of, zoals je wilt, een tekort. Ik heb een rieten mand op de overloop staan waarin ik de eenlingen verzamel. Af en toe kunnen ze na een periode van eenzaamheid verzoend worden met hun maatje maar dat is meer uitzondering dan regel.
Misschien ben ik wel beland in een tunnelvisie en moet ik het omdenkproces in. Zolang ik (nog) niet weet hoe dat moet - tips van ervaringsdeskundigen zijn hierbij meer dan welkom - zal dit sokkenvraagstuk blijven bestaan. Ik kan het namelijk nog niet over mijn hart verkrijgen om me van de eenlingstapel te ontdoen. De ijdele hoop dat ze ooit allemaal weer bij elkaar komen wint het hier van het vooruitzicht op een onherroepelijke scheiding van de tweetallen. Misschien bloeien er in de mand wel nieuwe relaties op.
Het zou toch zonde zijn om dit te verstoren?
Hoe zit het dan wel? Hoewel ik de heren natuurlijk voorbeeldig opvoed gaat er op de weg naar de volwassenheid wel eens iets mis. Af en toe vind ik een verdwaalde eenling achter een verwarming, in een dekbedhoes, onder een kast en zelfs er bovenop. Maar ook als dat een tijd goed gaat is het resultaat - na het wassen - een treurig ongeorganiseerd zootje.
Ik gebruik nu sinds een paar jaar sokkenzakjes , met de namen van mijn zoons erop. De mannen moeten hun vieze exemplaren in de zak stoppen, deze dichtritsen en in de wasmand gooien. Probleem opgelost zou je zeggen. Gedeeltelijk. Het is nu gelukkig wel duidelijk van wie de sokken zijn maar ook met deze methode heb ik telkens een overschot of, zoals je wilt, een tekort. Ik heb een rieten mand op de overloop staan waarin ik de eenlingen verzamel. Af en toe kunnen ze na een periode van eenzaamheid verzoend worden met hun maatje maar dat is meer uitzondering dan regel.
Misschien ben ik wel beland in een tunnelvisie en moet ik het omdenkproces in. Zolang ik (nog) niet weet hoe dat moet - tips van ervaringsdeskundigen zijn hierbij meer dan welkom - zal dit sokkenvraagstuk blijven bestaan. Ik kan het namelijk nog niet over mijn hart verkrijgen om me van de eenlingstapel te ontdoen. De ijdele hoop dat ze ooit allemaal weer bij elkaar komen wint het hier van het vooruitzicht op een onherroepelijke scheiding van de tweetallen. Misschien bloeien er in de mand wel nieuwe relaties op.
Het zou toch zonde zijn om dit te verstoren?
Abonneren op:
Posts (Atom)