Op onze camping in Italië hebben we een Nederlander, middelbare leeftijd, wit t-shirt, groene zwemshort, slippers en een Tesla. Laten we hem voor het gemak Hans noemen.
Tot zover niets bijzonders.Maar dat vindt hij zelf niet.
Op de hangplek bij de foodtruck met heerlijke, verse Italiaanse specialiteiten is hij altijd prominent aanwezig. Harde stem, lolbroek, espresso drinken alsof hij een Italiaan is, zijn dochter in Nederland videobellen en onderussen aan de eigenaar (Mario) van de foodtruck vragen of zij save voor hem is. Het type fout op het randje.
Vanavond kwam ie er weer aanstiefelen richting de foodtruck. 'Niet kijken, negeren!', hoorde ik naast me. Snel deed ik mijn boek voor mijn hoofd.
Hans had een boodschap voor Mario. In zijn slechtste Engels stak hij van wal:
'In Holland we have a ball meat, you do it in slices and then between the slices you put baked union. And then you put a stick through.
You name it berenklauw.
And then you make a sauce with peanutbutter. It's a specialty, very, very populair in Holland.
Hans pakte zijn telefoon en liet Mario een foto van dit vijf sterren gerecht zien.
Ah, it's a snack, volgens Mario.
'Yes in Holland you buy it in the snackbar. Very populair! I make it for you, tomorrow!'
Dus...
Van alle oer-Hollandse, heerlijke gerechten kiest hij uitgerekend de fantasieloze, vette, lelijke berehap als dé culinaire specialiteit uit Nederland.En deze onzin ook nog es zonder blikken of blozen aan maestro Mario verkopen.
Hans, Hans, Hans...
Ik kroop steeds verder achter mijn boek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten