Persoonlijk

Iemand vertelde mij laatst dat, nadat zij een tijd afwezig was geweest op haar werk, een aantal collegae haar bij terugkomst hadden laten weten dat ze dingen anders hadden gedaan. En ze lieten haar heel fijntjes merken dat haar manier van werken niet goed was.
Maar…. dit was niet persoonlijk bedoeld. Hè, gelukkig maar.
Allergisch werd ze van die uitspraak, nog steeds trouwens.

Dit deed mij denken aan een oud collega die eens vol los ging over, daarbij iedereen over de spreekwoordelijke kam scherend, vluchtelingen, asielzoekers, buitenlanders, Marokkanen, Turken en wat dies meer zij. ‘Ik heb niks op die mensen tegen hoor maar het wordt gewoon te vol in Nederland.’
Beweren dat je niet oordeelt en iets niet persoonlijk bedoelt maar juist door dit te zeggen benadrukken dat je het wél doet.
Allergie dus voor dat soort uitspraken, en daar mee ook voor dat soort mensen.
Heel persoonlijk bedoeld.

De horror clown

Clowns. Ik heb er nooit iets aan gevonden. Zó niet grappig, haast vervelend. Toen mijn jongste jaren geleden enige tijd in het ziekenhuis moest verblijven kwamen er ongevraagd twee cliniclowns bij hem op bezoek. Ze voerden één of ander onbegrijpelijk toneelstukje op dat komisch zou moeten zijn. Mijn zoon - wellicht erfelijk belast - lag er met een stalen gezicht naar te kijken, zijn moeder idem dito. Ze waren binnen een paar minuten verdwenen, op zoek naar kindjes die wél om hun optreden konden lachen want die waren er vast en zeker.
Ik mag lijden dat de opgedoken horror clown, met zijn uit de hand gelopen grap, er voor zorgt dat alle clowns in Nederland per direct verboden worden.
Dat zou pas humor zijn. Waarschijnlijk ook wishful thinking.

Gewoon leuk

Als ik bij de kruising mijn richtingaanwijzer omhoog duw stop ik braaf omdat de naderende fietser voorrang heeft. De wind in zijn haren, al slingerend komt hij dichterbij. Vrolijk kijkt hij mijn kant op en begint te zwaaien. Automatisch zwaai ik terug terwijl ik hem goed in me opneem. Nee, ik ken hem echt niet.
Als ik de bocht neem en verder rij ben ik verward en verwonderd tegelijkertijd.
Deze jongen bedankte mij omdat ik alleen maar deed wat ik moest doen. Nauwelijks volwassen en toch al zo goed sociaal ontwikkeld.
Ze bestaan echt en ik hou er van!

De kunst van de keeper

Zaterdagochtend langs de lijn, in dit geval achter het doel.
' Niet verslappen jongens!' klinkt het coachend vanuit zijn domein.
Ik heb weinig verstand van voetbal maar ben slim genoeg om te begrijpen wat hij bedoelt. Hij observeert het spelletje met een soort van natuurlijke rust, met respect voor zijn teamgenoten.
Af en toe komt hij in actie, hij houdt de nul.
Mooi om te zien. Trots op mijn kanjer

Fijne rit

Op het moment dat ik incheck voel ik al dat het goed zit.
Vanmiddag had ik weer zo’n leukerd, zo tegen zijn pensioen aan schat ik.
Ik vroeg hem of hij kon zien of deze bus aansluiting had op lijn 88. Dat kon hij niet maar wou wel even bij zijn collega’s checken of dit het geval was. De bus ging rijden en hoewel er plek genoeg was om te gaan zitten bleef ik gezellig bij hem staan. Ondertussen keuvelden we over zijn werk en zijn loopbaan, over het verschil in karakters, ook onder buschauffeurs.
Je kunt het zo leuk maken als je wilt, daar waren we het samen over eens.
Lijn 88 werd het niet dus reed ik mee tot aan Centraal.
‘Het was me een waar genoegen’, zei ik toen ik bij de voordeur mocht uitstappen. Heerlijk zo’n chauffeur die soepel met de regels om kan gaan. 'Niet met de bestuurder praten’, lapte hij ook al aan zijn laars.
‘Morgen weer?’ grapte hij.
Graag!

Ouwe meuk

'Nee, dat is voor ouwe wijven.' Het klinkt kordaat. Haar moeder kijkt wat beteuterd maar heeft onmiddellijk door dat het geen enkele zin heeft om haar dochter - hooguit 16 - deze winkel binnen te loodsen.
Hoewel ik mij zeer aangesproken voel kan ik een glimlach niet onderdrukken.
Ik loop verder, de fiets aan de hand. Verderop zie ik een paar jongens van een jaar of 13 met modieuze kapsels. Ze ogen vrolijk en onbezorgd, de stembanden nog op kindersterkte.
Even later koop ik in mijn favoriete zaak een lekker luchtje, niet alleen te dragen voor dames van mijn leeftijd overigens.
Maar al was dat het geval, het kan me geen moer schelen.
Eén van de grote voordelen van het ouder worden.
Fijn!

Voordringster

Als ik me richting de kassa beweeg en er eentje kies die het minst druk is, doemt er uit het niets een mevrouw op. Ze heeft een paar boodschapjes in de hand. Haar blik gaat richting de inhoud van mijn kar. Even twijfelt ze maar dan schuifelt ze voor me langs.
‘Oh’, klinkt het enigszins verbaasd uit mijn mond.
Ze kijkt mijn kant op. Ik bespeur geen enkele emotie als haar ogen de mijne treffen.
Snel draait ze haar hoofd weer om en zet haar spullen op de band.
Verbijsterd is een groot woord maar toch ben ik lichtelijk met stomheid geslagen. Ook als ze achter mij was gaan staan had ik haar zonder twijfel voorrang verleend. Het feit dat ze dit nu zelf neemt wekt bij mij toch een lichte irritatie op.
De mintgroene crocs die ze draagt helpen niet echt om dit te verminderen.