Rustig aan doen

Doe je rustig aan?

Een advies wat ik vaak hoor en wat ik ook regelmatig aan anderen geef. Bij een griep, een pijnlijke rug, teveel hooi op de vork, als  werk en privé uit balans dreigt te raken, je je (te) druk maakt over zaken waar je geen invloed op hebt enzomeer.

Misschien dat anderen er iets aanhebben maar eigenlijk weet ik zelf niet goed wat rustig aan doen is en hoe ik dat moet doen. Natuurlijk, als ik lam ben van de griep zit er niet veel anders op dan uitzieken onder de wol. Dat doe ik ook wel maar ik bedoel iets anders.

Hoe moet je rustig aandoen als je last heb van je rug bijvoorbeeld? Van de hele dag zitten wordt het erger, dus ga je een stukje lopen waar het soms nog erger van wordt. Maar niet altijd dus weet je nooit echt wat goed is om te doen. Dan loop je een rondje van 8 kilometer zonder moeite en voel je je de dag erna weer ruk. Niet teveel belasten, door je knieën als je iets opraapt, oefeningen doen. Ja, ik ken het allemaal wel maar soms voelt je rug alsof je een jonge meid van 18 bent en denk je niet aan al die voorzorgsmaatregelen. En daarbij: soms moet je ook gewoon een zware tas of boodschappenkrat sjouwen als er niemand anders is die dit kan doen. En soms wil je dat ook gewoon zelf doen. Rustig aan of niet.

Rustig aan is niet in beton gegoten. Soms helpt even stoom afblazen bij een collega, je partner of een vriend(in). Krijg je een goed advies, maak je er samen een grap over om te relativeren en heb je weer wat lucht. Maar ook dat kan niet altijd en werkt niet voor iedereen. 'Doe maar rustig aan' is dan een dooddoener, waar niemand iets mee kan.

Gedachten tot rust brengen is nog een andere tak van sport. Hoe ik dat moet doen heb ik ook nog steeds niet goed uitgevonden. Ik val uiteindelijk wel in slaap met de podcasten van  Maarten van Rossum, Aaf & Lies of de dames van de Shitshow maar ben er waarschijnlijk inmiddels ook verslaafd aan geraakt. Is dat goed of niet?

En neem nou vandaag. Ik heb nog niks gedaan, behalve de vaatwasser uitgepakt. Ik was de hele week grieperig dus mag het ook zou je zeggen. Maar eigenlijk vind ik dat gehang op de bank geen moer aan. De blog die ik nu schrijf is uiteraard niet niks doen maar de weekboodschappen die ik nu al 3 uur aan het uitstellen ben zitten mij op de nek. Dus ondanks dat ik, weliswaar typend, op de bank hang, is van rust helemaal geen sprake.

Rust roest. Ja, die hebben we ook nog. Voor een volgende blog dan maar.

Winter vol liefde

Ik ken werkplekken waar je als werknemer verplicht moet kijken naar Winter vol iefde.Voor de teamgeest, ter relativering van de harde realiteit, voor de lol en de luchtigheid.

Aflevering 18 van seizoen 2 is inmiddels een feit en man, man, man wat is er weer veel aan de hand.

Waar zal ik es beginnen?

Met Mike dan maar. Of met moeder Monique want dat is in feite hetzelfde. Antine, weet waar je aan begint meid. Nu denk je nog dat je Mike wel los kunt weken van moederkloek Monique. Gaat niet lukken Antine. Als je Mike neemt neem je een totaalpakket af en dat is  inclusief zijn moeder. En de hondjes.

Dan Maarten. Hij blijft zoeken naar een vriend met een vagina en borsten. In dat troosteloze Estland waar hij nog te beroerd is om een beetje sneeuw te ruimen voor zijn vrouwelijke gasten. Waar, op een geïmproviseerde sauna na, geen ruk te beleven valt. Annette heeft na drie dagen haar koffers ook alweer gepakt. Tips voor Maarten:ga eens goed sneeuwschuiven, doe iets aan je communicatiestijl; je bent namelijk geen journalist die een goed verhaal moet ophalen. Heb eens oprechte interesse en stop per direct met dat stomme, sexloze borsten en vagina gedoe want elke vrouw knapt hierop af.

Door naar Judith die het erg gezellig heeft met Bart. Hij zou er de teringpest (zijn woorden) in hebben als Judith er uiteindelijk toch tussenuit zou knijpen met Esther. Het duurde maar even of Bart en Esther lagen in de clinch over het klimaat. Judith mag de diepgang van Esther wel maar Bart zou haar het liefst eigenhandig met een strobaal terug de trein induwen. Concurrentie is er zeker daar in de Pyreneeën.

En dan hebben we nog Jorik. Waarom doet hij überhaupt mee aan dit avontuur? Aandacht verdelen is veel te hoog gegrepen voor deze look a like van Joost Klein (niet zelf bedacht hoor) maar dat is nou juist de kern van dit hele programma. Jorik kan niet tegen teveel prikkels, dat is helemaal niet erg maar Winter vol liefde bestaat alleen maar uit prikkels. Óf Jorik is per ongeluk in het verkeerde programma beland óf hij speelt het spel enorm goed. Of hij laat zich goed regisseren. Kan ook nog.

Op naar aflevering 19 alweer. Over Jan in Zweden en Adrienne in Zwitserland is ook nog genoeg te zeggen.

Slechte herinneringen

Dj op radio 10:

Laat de slechte herinneringen in 2024 en neem de goeie mee naar 2025.

De oneliners vliegen weer om je oren, vooral in deze tijd, het einde van het jaar.

Ik snap de beste man heus wel maar zo gemakkelijk is dat niet. Alsof je op 31 december om 1 minuut voor 12 alles wat slecht, fout, vervelend of verdrietig was achter je kunt laten en alleen de fantastische momenten mee kunt nemen het nieuwe jaar in.

Net als: 2025 wordt mijn jaar. Wie garandeert dat? Je gaat in principe toch gewoon door met waar je gebleven was?
En daarbij, er wordt te pas en te onpas geroepen dat je zelf verantwoordelijk bent voor je eigen geluk wat natuurlijk maar deels waar is. Het verschilt per persoon en is afhankelijk van je situatie, je veerkracht en nog veel meer.

Als je gezond bent en als de rest over het algemeen ook redelijk lekker loopt, een opgewekt karakter hebt, geen zorgen hebt over waar je moet wonen, of bijvoorbeeld of je familie nog in leven is, ja dan kun je vast lekker het nieuwe jaar in.

Er wordt altijd een enorm ding gemaakt van oud naar nieuw. Goeie voornemens sneuvelen ook al vaak in de eerste week van januari dus wat is het nou helemaal?

Terugkijken is heel fijn maar neem dan het hele pakketje onder de loep, niet alleen het leuke en probeer de vervelende dingen niet krampachtig te vergeten.

Vooruitkijken is natuurijk ook prima. Iets leuks om naar uit te kijken, een mooie herinnering maken, is een lekker gevoel maar er is niks mis met slechte herinneringen en waarom zou je ze weg willen stoppen? Het is totaal niet realistisch want ze komen toch wel weer bovendrijven. Dagelijks worden immers  naast mooie ook slechte herinneringen gemaakt, die je aan het eind van een kalenderjaar echt niet in de prullenbak kunt gooien. Je kunt er later vaak ook nog om lachen of je je realiseren dat je er van geleerd hebt. Dus ook in 2025 stapelen de herinneringen zich weer op, zowel de mooie als de slechte. Niks mis mee.

Nou, dit alles omdat een dj een goed bedoelde quote had die ik toevallig hoorde. Zou dit een goeie of slechte  herinnering worden? Het maakt eigenlijk niks uit.

:

Vreselijk mens

Baantjes trekken. Hartstikke lekker, goed voor de bloedsomloop, goed voor de bloeddruk, goed tegen stress. Goed voor alles eigenlijk.

Vanmiddag ging ik weer, even voor 13:00. Het was lekker rustig, iets van zes mensen, inclusief mijzelf. Maar na krap twee baantjes kwam de ene na de andere bejaarde binnendruppelen. Begrijp mij goed, daar hoor ik zelf zo langzamerhand ook bij dus ik bedoel er niks mee.

Echt.

Maar toch, en ik geef het onmiddellijk toe: Ik ben een vreselijk mens.
Want bij elk (bejaard) mens die de zwemruimte binnenstapte dacht ik: 'Nee hè? Niet nu. Ga weg. Geef mij de ruimte, kom eerder, kom later maar niet nu. En niet omdat ze bejaard zijn hè? Want dat zei ik al, dat ben ik zelf ook. Oké, in een voorstadium dan.

De opeenhoping van zoveel mensen in het zwembad waar iedereen vecht om een paar lekkere baantjes of (nog erger) waar bepaalde personen vechten om een plek voor een theekransje, activeert het vreselijke mens in mij. Ik wil gaan slaan schreeuwen, duwen; met mijn ogen gaan rollen en roepen.

Roepen dat iedereen mag zwemmen maar niet als ik daar ben.

Roepen dat iedereen recht op een hangplek heeft maar bij uitstek niet daar.

Ik zei het toch?

Vreselijk mens.

Mannen en fruit

Mannen houden niet van fruit.

Correctie: veel mannen houden niet van fruit

Correctie: veel mannen die ik ken houden niet van fruit.

Fruit was een onderwerp tijdens de lunch op het werk deze week.Trouwens, het ging niet alleen over fruit maar ook over pepernoten, pasta met groente, te grote uiringen, borstvoeding, koffie in het algemeen en cafeïne in het bijzonder, een zwart gat en sociale druk.

Over hoeveel onderwerpen kun je het hebben in een half uur?

Even kort door de bocht:
Fruit en mannen is geen lekkere combi.
Een banaan gaat nog net maar veel verder gaat het niet. Eén van mijn collega's heeft dezelfde man als ik als het om GEEN fruit eten gaat. Maar ook de mannelijke collega aan tafel raakt geen vrucht aan. Ja, behalve die banaan dan.

Toen de kinderen (jongens) klein waren gaf ik ze regelmatig een bakje met geschilde appel en omdat ik dan toch bezig was zette ik mijn man ook maar een bakje voor. Dat at hij dan soms, met tegenzin, wel op. Maar uit zichzelf zouden hij en de jongens nooit naar de fruitschaal lopen. Genen of gemak? Of gewoon toevallig. Zeg 't maar.

Misschien het laatste toch. Want één van de vrouwen aan tafel haalt ook haar neus op voor fruit. Vooral van fruit met pitten walgt ze. Zij eet veel liever de pepernoten, die in grote zakken liggen te lonken op de lunchtafel, die ze het liefst allemaal open wil trekken. Wellicht is zij de uitzondering die de regel bevestigt.

Misschien ligt het aan de structuur waar mannen op stuk lopen. Een collega had thuis voor haar  mannen zalige macaroni met verse saus en verse groente gemaakt. Wat denk je? Te grote uiringen, te grote wortels, te grote prei, te grote alles. Reactie: 'Doe ons maar een kant en klaar pakje en waar het naartoe gaat is het ook één groot zwart gat.'
Nou zij weer.

Koffie passeerde ook nog de revue. Volgens het Voedingscentrum mag dat eigenlijk niet als je zwanger bent. Een aan cafeïne verslaafde collega is heel goed bezig want sinds zij zwanger is drinkt ze nog maar twee kopjes per dag. Twee kopjes kan. Maar ja, wat is de definitie van een kopje? En wat is er überhaupt mis met koffie? De 50 plus collega's die in de vorige eeuw zwanger waren dronken sloten koffie tijdens hun zwangerschap en kregen gezonde kinderen. En daarmee komt het laatste onderwerp op tafel: sociale druk. De zwangere collega heeft haar aanstaande baby liever niet op haar slaapkamer. Daar vindt bijna iedereen (haar collega's niet hoor,  die staan pal achter haar) iets van. Net als borstvoeding wel of niet. En als je er uiteindelijk mee wilt stoppen en dat lastig blijkt leen je je kind gewoon een dagje uit aan een vriendin/buurvrouw die zich daar wel mee redt.

Zo dus.

Nog even over dat fruit.
Ben toch even gaan googelen en wat vind ik?
Volgens wetenschappers van de Kent State University in Ohio (aug. 2012) zijn mannen simpelweg niet overtuigd van het nut van veel groente en fruit eten. Vrouwen geloven eerder dat je er beter uit gaat zien en langer leeft door het eten van veel groente en fruit.

Ik zeg niks 😅

Frikandellenweekend

 De serie Oogappels op Npo1 is weer begonnen. We volgen 3 generaties.

In het kort: ouders als zeurende bemoeials.
Opa's en oma's die als ervaringsdeskundigen hun nageslacht en het leven beschouwen en de jeugd die tegen datzelfde leven opbokst. Plus natuurlijk alles wat daar tussenin zit.

Herkenbaar, iedereen heeft immers wel es een Oogappelmoment?

Ik doe nu een greep uit mijn eigen Oogappelpraktijk én uit die van anderen, die mij af en toe dergelijke zaken toevertrouwen. Geheel discreet natuurlijk dus ik noem geen namen.

Geval 1: Voor wat hoort wat
Zoon: Zou je om 17:30 het eten klaar kunnen hebben? Moet om 18.00 weg met voetbal. En eventueel mijn voetbalspul nog snel kunnen wassen?😅😅
Moeder: Ja en ja
En wanneer ga je je kamer opruimen?
Zoon: Of na voetbal of morgenochtend
Moeder: Deal!

Geval 2: App me want ik hoor niks.
Zoon: Wil je me appen als we gaan eten want ik hoor je niet roepen als ik oortjes in heb.

Geval 3: Zelfreflectie 👇
Zoon tegen moeder op vrijdag: Kunnen we wat gezonds eten vanavond? Bloemkool ofzo? Want ik voel een frikandellenweekend aankomen 😂

Dus....

Waarom waren we ook alweer aan kinderen begonnen?
Ach ja, je krijgt er zoveel voor terug hè?

Ff mijn hoofd leegmaken

Hoe vaak hoor je dit niet?

Je hoofd leegmaken.
Wat is het? Kan dit eigenlijk wel? Met welk doel en hoe doe je dit dan?

Laat ik het bij mijn eigen hoofd houden.
Dat is nooit leeg. Tenminste als er met 'leeg' bedoeld wordt dat alle gedachten eruit zijn en ik niet meer nadenk over gesprekken, leuke anekdotes, of over iets wat ik zag of hoorde, stomme opmerkingen, bijzonder gedrag, mijn eigen blunders, die botte of grappige opmerking van een collega. Of over iets wat je zag op tv of las in de krant. Leeg als in een leeggeharkt hoofd zodat je daarna weer met een schone lei kunt beginnen en je hoofd weer vol kunt laten lopen met nieuwe gedachten.

Maar een hoofd is toch steeds in beweging en gedachten ram je er toch niet uit door bijvoorbeeld keihard te fietsen, hard te lopen, of door aan fitnessapparaten te hangen? Ook bij de kalme varianten zoals wandelen of zwemmen denk je na, gaan de radertjes in de hersens gewoon door. Komen er gedachten langs over iets wat er gezegd of gebeurd is. Wat je moet halen bij de winkel, dat je een afspraak moet maken bij de kapper of de tandarts. Wat je had moeten zeggen, van plan bent te gaan zeggen of dat je de volgende keer de kaken op elkaar gaat houden.

Ook als je met vriendinnen aan de wijn zit, op vakantie bent, een boek leest, lekker voor de tv hangt of in de zon zit zijn de hersens actief of dwalen je gedachten af naar iets anders.

Gedachten dumpen klinkt leuk maar is niet realistisch.

Bij mij dan.

Mijn hoofd is nooit leeg. De ene keer wat voller dan de andere keer maar nooit leeg. Aan het einde van een drukke werkdag kan ik soms niet meer goed nadenken, dan heb ik een zogenaamd vol hoofd maar ik kan het niet legen.

Wat wel kan is het hoofd tot rust proberen te brengen door te lachen, te slapen, naar muziek te luisteren, iets lekkers te eten, een luchtig tv programma te kijken, door keihard te sporten (ik niet trouwens), een heerlijke massage of sauna. Desnoods door het toilet te poetsen of de ramen te zemen.

Een ontspannen hoofd lukt nog wel.
Maar een leeg hoofd bestaat niet.

Bij mij dan.