Parfum tot in Tokio

„Kun jij eens een stukje schrijven over parfumwolken tijdens het hardlopen?” , zucht collega Elly als ze mijn kantoor binnenkomt. De verrijdbare kruk is gewillig. Ze ploft neer en nestelt zich naast me. 

„Input voor een column, altijd leuk!” grijns ik. „Dus vertel!” „Nou, dan ben je aan het hardlopen en dan heb je al moeite met ademen en dan komt zo'n zeventigplus-parfum-mevrouw de broodnodige lucht vervuilen. En altijd van die goedkope. Ik verdenk die types er ook nog van dat ze hun incontinentie ermee willen verbloemen. Niet normaal. Zo'n lucht van hier tot Tokio.” 

„Zo, en nu ga ik weer wat doen.” Ze pielt nog even aan de pannenkoekplant op het bureau van mijn collega en weg is ze. 

Elly loopt drie keer per week hard. Ooit deed ik dat ook toen ik haar leeftijd had. Ze heeft net als ik een zoon die Maarten heet en groeide op in Leek. Nog voordat ik daar terecht kwam was zij al richting stad vertrokken om te gaan studeren.  

Maar toch: Leeksters onder elkaar, ons kent ons, ouwe jongens krentenbrood en meer van dat soort clichés.

Mocht ik ooit weer eens een rondje langs de Tolbertvaart rennen dan prijs ik mij gelukkig. Want parfumluchten zijn daar niet. Daarvoor moet je echt in Groningen zijn. Of in Tokio. 

Ik lees net op internet dat pannenkoekplanten de lucht zuiveren. Wellicht een ideetje voor Elly. 

Ineke kereltje

Ik bouwde vroeger hutten van planken en  spijkers. Ik droeg altijd rubberen laarzen als ik buiten speelde. Mijn vader noemde mij 'Ineke kereltje' als ik weer eens thuis kwam met modder aan de handen.

Ik wist niet wat genderneutraal was maar ik koos per definitie niet voor het zogenaamde meisjesspeelgoed. In ieder geval speelde ik nooit met poppen, barbies vond ik saai en kralen rijgen was niet aan mij besteed. Over haken en breien maar te zwijgen. Door mijn zweethanden werd het breilapje tijdens de handwerkles zo stijf als cement. Het was zo erg dat mijn moeder het weer gladjes moest breien.

Ik denk dat genen een grote rol spelen bij voorkeur, ook in het bepalen van de voorkeur voor speelgoed. En als iedereen die keuze nou eens overlaat aan het kind zelf en daar verder geen oordeel over heeft is er weinig aan de hand. Welk kind gaat er met auto's spelen als het daar niets mee heeft? Welk kind wil roze dragen als het die kleur haat? Het gaat mis als de ouders die keuze voor het kind gaan maken of die keuzes afremmen. Als een jongen een vervelend lachje van zijn vader krijgt als hij met een barbie wil spelen. Of dat een moeder verdrietig is als haar dochter niet van glitters houdt.

Volgens minister van Engelshoven moet het rolbevestigende element van het speelgoed verdwijnen. Prima als de rolbevestiging wordt doorbroken maar dan bij de volwassenen zelf. Dus uitgaan van de voorkeur van het kind en niet gaan bepalen wat wel en niet kan. Dan is er niks mis met een jongen die wil timmeren en een meisje dat wil tutten. Of een meisje met een bouwhelm en een jongen met een prinsessenjurk. Uiteindelijk gaan die opgelegde normen toch niet werken en worstelt het kind zich vanzelf los. Maar nog mooier is het als dat gevecht helemaal niet nodig is.

Overigens vond ik de benaming van 'Ineke kereltje' een groot compliment. Geen blauwe plekken aan overgehouden dus. 😀

De oude bril

Ik stap in de bus. Het gangpad staat vol met schooljeugd. Er zit geen beweging in de rij zodat ik dicht op de chauffeur moet gaan staan. De vrouw die na mij  instapt neemt plaats voor mij. „Iedereen blijft staan, die scholieren zijn niet goed opgevoed", mompelt ze voor zich uit.

Ik staar naar buiten en vraag me af of het waar is wat ze zegt. Kun je die conclusie trekken op basis van wat je hier ziet? Of is deze jeugd gewoon niet zo bezig met anderen en denkt deze jeugd er nu niet aan om naar achteren te lopen? Neemt het egocentrisme met het verstrijken van de jaren toe? Net als schofterigheid, geweld tegen hulpverleners en onverschilligheid? Kijkt de oudere generatie sowieso met een oude bril naar de jeugd en kun je de tijd die geweest is wel vergelijken met nu? „Vroeger hadden we respect voor de politie, nu kunnen ze een grote bek krijgen'', hoorde ik vandaag nog. Wellicht is dat zo maar vroeger kreeg je veel minder mee van wat er op straat gebeurde. Tegenwoordig wordt alles breed uitgemeten in de media en iedereen kan, dankzij het digitale tijdperk, daar direct een mening over spuien, De mondigheid is vast toegenomen maar dat is uiteraard iets anders dan verbaal geweld.

Ik ontsnap er uiteraard zelf ook niet aan. Want ook ik kijk met mijn 50 plus bril naar zaken van nu, naar nieuwe ontwikkelingen en vanuit mijn soms verouderde normen en waarden. Ik frons bijvoorbeeld wel eens als ik foto's of filmpjes van jongeren op sociale media voorbij zie komen waarvan ik me afvraag of ze te prikkelend zijn of toch prima kunnen. Misschien is dat de bekende generatiekloof en kun je niet spreken over goed of fout. De jeugd communiceert anders dan dat wij dat deden en heeft niet iedere generatie het recht, met uitzondering van geweld en asociaal gedrag, op eigen gewoontes? Dat proces is constant in ontwikkeling. Door nieuwe inzichten verruimt je blik en de jongere generatie zit daar midden in.

Over verruimen van die blik gesproken. Net nog stond ik te mopperen op de lettertjes op de pizza verpakking. Die worden steeds kleiner naarmate ik ouder word. Zal ook wel een generatieding zijn. Of toch tijd voor een nieuwe bril. 🤓



.
.

De zomer begint pas

Begin september en de eerste kerstmarkt aankondiging op social media is een feit. Ik voel een licht verzet opborrelen. Gisteren was het nog zomer met dertig graden, nu worden we al weer richting december geduwd.

De pepernoten in de supermarkt negeer ik al een maand en ik doe nog regelmatig een poging om even in gedachten terug te gaan naar de vakantie op Corfu. Maar die lijkt mijlenver weg en het vakantiegevoel idem dito. Hoe krampachtig ik me ook wil vastklampen aan de zomerperiode, op een gegeven moment moet ik toch loslaten. En dat gebeurt ook zeker als de herfst zich aandient en het vechten tegen de zomermodus een zinloze strijd wordt. Maar de periode tussen het einde van de mooie dagen en de echte kale periode ervaar ik toch als een soort niemandsland. Een onbestemd gevoel en niet helemaal weten wat ik ermee aan moet. Als het dan eenmaal zo ver is kan ik me gelukkig overgegeven aan de warme kleren periode. Tot die tijd blijft het spartelen.

Kerst is leuk maar ik wil er begin september nog niet mee geconfronteerd worden. Bij de dag leven dan maar en mijn kop in het zand tot in ieder geval begin december. En alle kerstmedia tot die tijd skippen. Zaten we begin november vorig jaar niet in een korte broek? De zomer begint pas. 🌞

Vriendschap en cafetaria's

Fietsen door de weilanden langs het Leekstermeer. De boeren zijn aan het hooien en de bootjes glijden door het water. De strontlucht in mijn neusgaten voert mij naar mijn kindertijd op het platteland. Ik krijg zin om een strootje tussen mijn tanden te nemen en mijn rubberlaarzen aan te doen.

De zon brandt op mijn huid. In de verte zie ik een kudde paarden die in hoog tempo over het gras rent. De lucht is alleen maar blauw en de witte zeilen op het meer steken daar prachtig tegen af.

De vrijheid die ik voel, als een kind dat de hele dag met zand en water speelt, maakt mij blij. Straks zie ik mijn vriendin die ik al bijna 45 jaar ken. Zij is mijn geschiedenis en ik realiseer mij hoe bijzonder het is dat wij elkaar nog steeds kunnen vinden en inspireren. Dat we kunnen lachen tot we tranen hebben en dat er niets tussen ons in staat. Ik neurie een liedje en probeer dit moment vast te houden.

De middag verloopt volgens verwachting. We treffen elkaar bij Paviljoen Pool bij Matsloot. Met onze voeten in het water voelen we ons als tieners bij het Schildmeer, waar we vroeger zwommen en mee mochten varen op de zeilboot van mijn oom.

Hoe goed we elkaar ook denken te kennen, toch is er iets wat we nog niet van elkaar wisten. Dat we ons beiden schamen als we in een cafetaria staan en onze bestelling doorgeven. Dat die mensen achter de toonbank er wel schande van zullen spreken. Dat we aangezien worden voor ongezond en nonchalant omdat we weer eens geen zin hebben om een fatsoenlijke maaltijd te maken. Dat dus.

In ieder geval zal een bezoekje aan de cafetaria nooit meer hetzelfde zijn. Van nu af aan is het gedeelde smart. Eén van de mooiste kernwaarden van een jarenlange vriendschap.

Een schier dagje

Sinds gisteren weet ik waar de naam Schiermonnikoog vandaan komt. Schier is grijs(van de grijze pijen) , oog is eiland. In de Middeleeuwen waren er veel monniken op het eiland, die een paar eeuwen later door protestantse fanaten werden weggebonsjourd. Maar blijkbaar is de monnikengeest sterk want sinds dit jaar zijn er weer monniken op Schier die hun intrek hebben genomen in de voormalige herberg Rijsbergen, nu Klooster Schiermonnikoog.

Gisteren werd ik samen met oud-collega's en nieuwe aanwas door een eilander langs de mooiste plekjes van het eiland gevoerd. Over kleine huisjes en lange tuinen. Hoewel het eiland bij Friesland hoort wordt er geen Fries gesproken. Het is het enige Nationale park in Nederland waar geen hekken om heen staan. De natuur gaat hier zoveel mogelijk haar eigen gang.

De hele dag was het weer ons goed gezind. Alleen tijdens het laatste ritje naar de boot werden we overvallen door een plensbui waardoor we als verzopen katjes aan boord wandelden. Maar dat mocht de eilandpret niet drukken. Met een schat aan nieuwe kennis en een waardevolle herinnering gingen we richting het vaste land.

Het feestje was nog niet voorbij. Op Fraeylemaborg in Slochteren stond een voortreffelijk buffet voor ons klaar. Tijdens dit gezellige samenzijn werd collega Jose in het zonnetje gezet met mooie woorden en een prachtig samengesteld boek door haar collega's. Al eerder werd haar een weekendje weg aangeboden. Na 33 jaar trouwe dienst bij het bedrijf geniet ze nu inmiddels een paar weken van haar welverdiende pensioen. Ook scheidend collega Margreet kreeg een mooie toespraak, een theaterbon en een verjaardagskalender met foto's van collega's als mooie herinnering. Zij maakte de switch van secretaresse/webredacteur naar verpleegkundige.

Er waren ook mooie woorden voor mij. Na 12 jaar verliet ik dit schip. De nieuwe stap voelt goed maar ik kijk met plezier terug naar mijn ELANN tijd. Deze dag met oud-collega's maar ook met de reeds nieuw aangetrokken mensen was fantastisch en een prachtige afsluiting van een tijdperk. Ook ik kreeg een fotokalender,  een welnessbon en nog een paar persoonlijke cadeautjes. Geweldig!

Ik bedank al mijn lieve collega's voor een mooie en leerzame tijd. Ik zal de gezelligheid missen en kom zeker nog eens langs op het nieuwe pand aan de Paterswoldseweg.

Deze dag is er één om in te lijsten❤️

Genieten als bevel

Genieten. Dat moeten we doen. Geniet ervan! Geniet! Lekker genieten! Pluk de dag!

Het kan zo maar de laatste dag zijn. Dus moet je zoveel mogelijk genieten wordt er gezegd. Maar hoe doe je dat op commando? En is je stemming om te slaan door te pas en te onpas de genietmodus aan te zetten?

Momenteel hoor ik in mijn omgeving veel ellende door ziekte of andere gezondheidsproblemen. Natuurlijk mag je dan blij of opgelucht zijn dat jij dan wel gezond bent. Maar om die reden genieten is nog weer een station verder. Want hoe kun jij genieten als er mensen in jouw kring vechten om hun leven of weten dat ze niet lang meer hebben? Juist dan wil je misschien verdrietig zijn omdat de mensen om wie je geeft dat ook zijn. En sta je stil bij de pijn van een ander en dat iedereen dit kan overkomen.

Helaas hoort verdriet en pijn bij het leven. Het overkomt je en je zult er mee moeten dealen. En ook blijdschap en geluk horen daarbij. Ook dat overkomt je, net als pijn en sores. Dus geniet je soms met volle teugen of huil je tot je tranen op zijn.

We zijn dus blij of verdrietig met alle nuances die daar tussenin zitten. Afhankelijk van de omstandigheden en stemming van het moment. En dat kan nooit op commando.