zondag 1 september 2019

De zomer begint pas


Begin september en de eerste kerstmarkt aankondiging op social media is een feit. Ik voel een licht verzet opborrelen. Gisteren was het nog zomer met dertig graden, nu worden we al weer richting december geduwd.

De pepernoten in de supermarkt negeer ik al een maand en ik doe nog regelmatig een poging om even in gedachten terug te gaan naar de vakantie op Corfu. Maar die lijkt mijlenver weg en het vakantiegevoel idem dito. Hoe krampachtig ik me ook wil vastklampen aan de zomerperiode, op een gegeven moment moet ik toch loslaten. En dat gebeurt ook zeker als de herfst zich aandient en het vechten tegen de zomermodus een zinloze strijd wordt. Maar de periode tussen het einde van de mooie dagen en de echte kale periode ervaar ik toch als een soort niemandsland. Een onbestemd gevoel en niet helemaal weten wat ik ermee aan moet. Als het dan eenmaal zo ver is kan ik me gelukkig overgegeven aan de warme kleren periode. Tot die tijd blijft het spartelen.

Kerst is leuk maar ik wil er begin september nog niet mee geconfronteerd worden. Bij de dag leven dan maar en mijn kop in het zand tot in ieder geval begin december. En alle kerstmedia tot die tijd skippen. Zaten we begin november vorig jaar niet in een korte broek? De zomer begint pas. 🌞




maandag 26 augustus 2019

Vriendschap en cafetaria's


Fietsen door de weilanden langs het Leekstermeer. De boeren zijn aan het hooien en de bootjes glijden door het water. De strontlucht in mijn neusgaten voert mij naar mijn kindertijd op het platteland. Ik krijg zin om een strootje tussen mijn tanden te nemen en mijn rubberlaarzen aan te doen.

De zon brandt op mijn huid. In de verte zie ik een kudde paarden die in hoog tempo over het gras rent. De lucht is alleen maar blauw en de witte zeilen op het meer steken daar prachtig tegen af.

De vrijheid die ik voel, als een kind dat de hele dag met zand en water speelt, maakt mij blij. Straks zie ik mijn vriendin die ik al bijna 45 jaar ken. Zij is mijn geschiedenis en ik realiseer mij hoe bijzonder het is dat wij elkaar nog steeds kunnen vinden en inspireren. Dat we kunnen lachen tot we tranen hebben en dat er niets tussen ons in staat. Ik neurie een liedje en probeer dit moment vast te houden.

De middag verloopt volgens verwachting. We treffen elkaar bij Paviljoen Pool bij Matsloot. Met onze voeten in het water voelen we ons als tieners bij het Schildmeer, waar we vroeger zwommen en mee mochten varen op de zeilboot van mijn oom.

Hoe goed we elkaar ook denken te kennen, toch is er iets wat we nog niet van elkaar wisten. Dat we ons beiden schamen als we in een cafetaria staan en onze bestelling doorgeven. Dat die mensen achter de toonbank er wel schande van zullen spreken. Dat we aangezien worden voor ongezond en nonchalant omdat we weer eens geen zin hebben om een fatsoenlijke maaltijd te maken. Dat dus.

In ieder geval zal een bezoekje aan de cafetaria nooit meer hetzelfde zijn. Van nu af aan is het gedeelde smart. Eén van de mooiste kernwaarden van een jarenlange vriendschap.



vrijdag 12 juli 2019

Een schier dagje


Sinds gisteren weet ik waar de naam Schiermonnikoog vandaan komt. Schier is grijs(van de grijze pijen) , oog is eiland. In de Middeleeuwen waren er veel monniken op het eiland, die een paar eeuwen later door protestantse fanaten werden weggebonsjourd. Maar blijkbaar is de monnikengeest sterk want sinds dit jaar zijn er weer monniken op Schier die hun intrek hebben genomen in de voormalige herberg Rijsbergen, nu Klooster Schiermonnikoog.

Gisteren werd ik samen met oud-collega's en nieuwe aanwas door een eilander langs de mooiste plekjes van het eiland gevoerd. Over kleine huisjes en lange tuinen. Hoewel het eiland bij Friesland hoort wordt er geen Fries gesproken. Het is het enige Nationale park in Nederland waar geen hekken om heen staan. De natuur gaat hier zoveel mogelijk haar eigen gang.

De hele dag was het weer ons goed gezind. Alleen tijdens het laatste ritje naar de boot werden we overvallen door een plensbui waardoor we als verzopen katjes aan boord wandelden. Maar dat mocht de eilandpret niet drukken. Met een schat aan nieuwe kennis en een waardevolle herinnering gingen we richting het vaste land.

Het feestje was nog niet voorbij. Op Fraeylemaborg in Slochteren stond een voortreffelijk buffet voor ons klaar. Tijdens dit gezellige samenzijn werd collega Jose in het zonnetje gezet met mooie woorden en een prachtig samengesteld boek door haar collega's. Al eerder werd haar een weekendje weg aangeboden. Na 33 jaar trouwe dienst bij het bedrijf geniet ze nu inmiddels een paar weken van haar welverdiende pensioen. Ook scheidend collega Margreet kreeg een mooie toespraak, een theaterbon en een verjaardagskalender met foto's van collega's als mooie herinnering. Zij maakte de switch van secretaresse/webredacteur naar verpleegkundige.

Er waren ook mooie woorden voor mij. Na 12 jaar verliet ik dit schip. De nieuwe stap voelt goed maar ik kijk met plezier terug naar mijn ELANN tijd. Deze dag met oud-collega's maar ook met de reeds nieuw aangetrokken mensen was fantastisch en een prachtige afsluiting van een tijdperk. Ook ik kreeg een fotokalender,  een welnessbon en nog een paar persoonlijke cadeautjes. Geweldig!

Ik bedank al mijn lieve collega's voor een mooie en leerzame tijd. Ik zal de gezelligheid missen en kom zeker nog eens langs op het nieuwe pand aan de Paterswoldseweg.

Deze dag is er één om in te lijsten❤️


dinsdag 9 juli 2019

Genieten als bevel


Genieten. Dat moeten we doen. Geniet ervan! Geniet! Lekker genieten! Pluk de dag!

Het kan zo maar de laatste dag zijn. Dus moet je zoveel mogelijk genieten wordt er gezegd. Maar hoe doe je dat op commando? En is je stemming om te slaan door te pas en te onpas de genietmodus aan te zetten?

Momenteel hoor ik in mijn omgeving veel ellende door ziekte of andere gezondheidsproblemen. Natuurlijk mag je dan blij of opgelucht zijn dat jij dan wel gezond bent. Maar om die reden genieten is nog weer een station verder. Want hoe kun jij genieten als er mensen in jouw kring vechten om hun leven of weten dat ze niet lang meer hebben? Juist dan wil je misschien verdrietig zijn omdat de mensen om wie je geeft dat ook zijn. En sta je stil bij de pijn van een ander en dat iedereen dit kan overkomen.

Helaas hoort verdriet en pijn bij het leven. Het overkomt je en je zult er mee moeten dealen. En ook blijdschap en geluk horen daarbij. Ook dat overkomt je, net als pijn en sores. Dus geniet je soms met volle teugen of huil je tot je tranen op zijn.

We zijn dus blij of verdrietig met alle nuances die daar tussenin zitten. Afhankelijk van de omstandigheden en stemming van het moment. En dat kan nooit op commando.





zaterdag 6 juli 2019

Snot in een kneiterhete zon


Vandaag begint de Tour de France. Slaperige beelden van renners die op eenzame hoogte naar hun doel werken. Dat is hoe ik het mij herinner van vroeger. Geen etappe werd gemist door mijn broer Dickjan die dus ook uren lang voor de buis hing. Als we op vakantie waren en er geen tv voor handen was, was er gelukkig de transistoradio die op schoot lag. De storingen op de zender werden verholpen door af en toe de antenne zo te draaien dat het commentaar toch nog een beetje fatsoenlijk doorkwam. Een dagtaak op zich.

Hoewel ik niks met wielrennen in het algemeen en de Tour in het bijzonder heb hadden die vakanties toch ook iets gezelligs en vertrouwds. Het hoorde er gewoon bij, een vanzelfsprekendheid, je wist niet beter en doping was nog geen issue.

Wat er nou precies leuk aan is weet ik niet. Je zit toch de meeste tijd tegen zwoegende renners, die constant dezelfde beweging maken, aan te kijken. Maar misschien is het juist dat. Van alle sporten is deze toch wel één van de zwaarste. Alles geven en helemaal stuk gaan tot het snot uit de neus loopt. Weinig ruimte voor kapsones in de kneiterhete zon. 

Maar of dit inzicht mij vanmiddag voor de buis krijgt? 

donderdag 27 juni 2019

Terroristen in de bus

Ik sta bij de bushalte in de Groningse wijk Vinkhuizen. Ik zie mijn bus aankomen en ik sta op. Er fietsen twee jongens langs. 'Je moet niet in die bus stappen, er zitten terroristen in', roept één van hen.

Ietwat verbaasd stap ik in de bus en neem plaats. Ik kijk eens in het rond. Ik zie niks verdachts. Maar ik weet ook niet waar ik op zou moeten letten. Hoe ziet een terrorist eruit? Met een lange baard? Maar als de persoon een vrouw is gaat die vlieger al niet meer op. Bovendien, als je een aanslag wilt plegen moet je juist niet opvallen lijkt mij.

De busreis verloopt rustig. Geen incidenten op deze snikhete dag. Eén ding vraag ik me af. Wat bezielde deze jongen om iets dergelijks naar mij te roepen? 
Ik hou het maar op een zonnesteek.

Als deze fietster zich in het verhaal herkent mag hij zich melden. Misschien heeft hij een goed verhaal. 

dinsdag 25 juni 2019

Plak... euh klapnachten

Hitte in Nederland. Dat betekent weinig verschil tussen de dag en nacht temperatuur. We drijven 's nachts ons bed uit. We zijn in de weer met het laken dat met regelmaat van het zweterige lijf gaat en er na afkoeling weer overheen wordt getrokken. En dan de neefjes die zorgen voor een slechte sfeer op de slaapkamer. Als je niet oppast drijven ze ook nog een wig tussen bedgenoten.

Gisteravond hoorde ik zo'n kreng neurotisch rond mijn hoofd zoemen. Met mijn hand in de lucht diende ik hem van repliek. Het beest liet zich niet wegjagen en kwam terug. Ik bleef roerloos liggen om de marteling te ondergaan:'Prik me maar en zout daarna op' . Ik hoorde even niks. Totdat de mug manlief had bereikt. 'Gatver, een kutmug!' klonk het naast me en het licht ging aan. Het beest was in geen velden of wegen te bekennen. Uiteraard. Het licht ging weer uit en weer aan. Een grote klap en bloed op het behang.

Ik denk dat het mijn schuld was. Ik had de ramen wagenwijd opengezet. Alsof je inbrekers uitnodigt wanneer je vergeet de deur op slot te doen. Dat werk.

De komende nacht is het weer warm. En weer wil ik die ramen open. Ik vrees dat we vanavond voor het slapen gaan een fittie hebben.