Maaien in het zwembad

 Maaien in het zwembad 

Een man op leeftijd doet de rugslag. Zijn armen zwaaien sierlijk boven de golven. Hij neemt zijn ruimte. Twee vrouwen komen hem tegemoet. 'Ho, ho', zegt de ene met oordoppen. Hij schrikt op. Hij grinnikt. Gaat verder in schoolslag. De dames mompelen: 'Beetje rekening houden met een ander toch?' 

De twee dames zwemmen nu voor mij. Blijven plotseling staan. De ene zonder oordoppen wijst naar buiten richting de bomen. Een ooievaar die broedt. 'Bijzonder he? Waar zie je dat nog?' Ik wijk uit naar links en maak een ruime bocht. Dat kan gelukkig want geen tegenliggers. 

De man is opnieuw aan het maaien. Een vrouw voor hem krijgt een flinke draai om de oren. Ze kijkt om. Ik vind het niet erg hoor', glimlacht ze. De man grinnikt en zegt: 'Tja.'

Deze vrouw houdt ook van rugslag. Neemt ook haar ruimte. Ik kan niet verder want de twee dames (met en zonder oordoppen) komen mij tegemoet en uitwijken lukt niet. Watertrappelen dus, totdat ik weer kan. Maar niet voor heel lang want de maaier is weer in zicht. 

50 minuten, 46 baantjes in zigzag, 1150 meter. Zonder slag of stoot. Nou ja, soort van.

Wat doe jij met kerst?

De mooiste tijd van het jaar is aangebroken. Overal waar je komt brengen lampjes licht in de donkere dagen. We zitten in de aanloop naar kerst.

Voor die twee dagen per jaar worden alle registers open getrokken. Ik ken mensen die eind augustus al tot in de puntjes geregeld hebben wat ze gaan doen, waar, wanneer, met wie, hoe en waarom. Want je zou eens voor verrassingen komen te staan. Je moet er toch niet aan denken dat je twee dagen, misschien wel in je eentje, onder de kerstboom zit weg te kwijnen terwijl anderen het oergezellig hebben? Dus dan maar beter alles op tijd vastleggen.

Kerst is in de praktijk niets meer dan verplichte gezelligheid, gepropt in twee dagen in de laatste week van het jaar. We moeten iets bijzonders doen met de maaltijd en lopen in de winkel met lijstjes rond met ingrediënten waar we nog nooit van gehoord hebben. We halen een boom in huis en staan op zolder te klauwen naar kerstspullen om er op het moment suprême achter te komen dat de lampjes niet aan gaan. 

Die lampjes alleen al zouden een prima reden kunnen zijn om de hele kerst te boycotten. Wie wordt er vrolijk van het getrek aan de groene wirwar waarmee je altijd het tegenovergestelde bereikt van wat je wenst? 

En dan de naalden, die halverwege juni tijdens het stofzuigen te voorschijn komen op plekken waarvan je zeker wist dat je die al tot in den treure gezogen had. 

Ondanks de lampjesstrijd en het boomgedoe vind ik de kersttijd best leuk met Last Christmas, de Top 2000, kaarsjes, mierzoete films en familie. Maar het blindstaren op die twee dagen, waarin het (wat eigenlijk?) allemaal moet gebeuren is redelijk spastisch. Als we daar nu eens wat luchtiger naar zouden kunnen kijken. Misschien zouden de mensen die alleen zijn zich dan niet nog eens extra eenzaam hoeven voelen tijdens de twee kerstdagen. En gaat het verplichte gezelligheidskarakter en het opgeklopte samenzijngevoel er hopelijk van af. 

En als kerst voorbij is? Dan liggen de paaseitjes alweer in de schappen. Wat zullen we eens gaan doen?

On-Nederlands? Dit is politiek Nederland 2021

Jesse Klaver noemt het on-Nederlands dat VVD en CDA niet inhoudelijk willen praten.Volgens mij is het vooral typisch Nederlands hoe het er in 2021 in de politiek toegaat.

Liegen, draaien, geen actieve herinnering, gewoon blijven zitten als bijna de hele Kamer je gedrag afkeurt of het vertrouwen opzegt. Omtzigt zit ziek thuis maar Rutte gaat na een beetje stof happen gewoon weer over tot de orde van de dag.

Ook de 'ons past bescheidenheid' houding van het CDA betekent in de praktijk blijkbaar gewoon dat de christendemocraten in alle onbescheidenheid op hun strepen kunnen staan: Wopke wil (net als Mark) niet met twee linkse partijen in zee, ex partijlid en lastpak Pieter Omtzigt zit elders (veilig thuis) en het verlies van vier zetels tijdens de laatste Kamerverkiezing is ook al weer vergeten. Als je het er niet te veel over hebt, is het er ook niet. Zie ook de toeslagenaffaire.

Kaag kon vier maanden geleden niet meer met Rutte op dezelfde weg voort :'Hier scheiden onze wegen', maar schrijft na een paasweekend vol bezinning en een partijtje mislukte onderhandelingen samen met Rutte een regeerakkoord op hoofdlijnen. Of eigenlijk een aanzet voor een opzet tot een mogelijk regeerakkoord.

De ChristenUnie kan volgens Gert-Jan Segers nooit meer met Mark Rutte in een kabinet maar de partij krabbelt later terug omdat zij niet voor haar verantwoordelijkheid wil weglopen. Maar Sigrid heeft geen zin meer in Gert-Jan en Gert-Jan heeft er inmiddels ook geen trek meer in. Maar je weet het nooit bij Gert-Jan. Ook niet bij Sigrid trouwens.

Klaver en Ploumen houden elkaar vast en willen wel. Maar ook zij zeiden een paar maanden terug het vertrouwen in Mark op. Wat is er veranderd sinds die tijd? Wat hebben we gemist? 

Dat is niet on-Nederlands maar dit is politiek Nederland anno 2021. Het ene zeggen en het andere doen. Het ene doen en het andere zeggen. In willekeurige volgorde, net hoe het uitkomt. Of was het altijd al zo in Haagse kringen?

Nieuwe bestuurscultuur? Welke burger snapt dit nog? Ik ben zo zachtjes aan behoorlijk van het padje. 

 

 

 

 

 

Struinen

'Voor het eerst zijn er meer vacatures dan werklozen', kopt de Volkskrant van vandaag 17 augustus 2021. 

Na ruim een jaar struinen op de arbeidsmarkt snuffel ik nog even door. Ik heb het nog nooit zo druk gehad als het afgelopen jaar. Misschien is het daarom dat ik soms zo moe ben. Sollicitatiemoe vermoed ik. 

De eerste maanden na mijn gedwongen ontslag bij WerkPro, als gevolg van corona, heb ik hard mijn best gedaan om een baan te vinden die mij past. Ik richtte mij op banen waar ik iets met taal mag doen. Vooral omdat ik daar plezier in heb; volgens mij de beste motivatie om leuk werk te vinden. 

Als freelance verslaggever bij de weekbladentak van de NDC mediagroep interview en schrijf ik wat af. Soms produceer ik wel vier artikelen per week. Daarnaast schud ik er regelmatig een columnpje, een blogje of een gedichtje uit. De taalpurist in mij staat constant aan. Het was best aardig geweest als ik zou kunnen leven van mijn werk als verslaggever. Maar meer dan een onkostenvergoeding zit er jammergenoeg niet in. De bakken tijd en energie die ik erin steek kan ik beter investeren in iets wat meer oplevert. Dus zet ik mijn werk voor de NDC op de waakvlam. 

Ondertussen kwam ik op een werkervaringsplek bij de communicatieafdeling van Noorderlink, een noordelijk HR netwerk, terecht. Ik maakte mooie reportages van de bijeenkomsten en events over het thema van de Noorderlinkdagen, de 'Expeditie van betekenis', en schreef mee aan het gedenkboek over deze Expeditie. Toch zie ik mijzelf niet als communicatiemedewerker omdat daar ook vaak grafische vaardigheden bijhoren. Daar heb ik beduidend minder mee. 

Ervaring als secretaresse heb ik ruimschoots maar doordat mijn aandacht steeds naar teksten gaat, ontgroei ik zo langzamerhand een flink aantal van de taken die bij het secretaressevak horen. Heb nog wel een aantal keren op dergelijke functies gesolliciteerd. Ik werd ook uitgenodigd. Maar tijdens het gesprek kan ik mijn enthousiasme voor schrijven niet onder stoelen en banken steken en wint dat fors van het enthousiasme voor de typische secretaressetaken. Uiteraard wordt dat opgemerkt door mijn gesprekspartners waardoor we niet met elkaar in zee kunnen gaan. 

Tijd om het roer om te gooien dus. Maar de vraag is even in welke richting. In ieder geval moet het een zinvolle baan zijn bij een maatschappelijk betrokken organisatie waar ik mijn schrijfervaring in mag zetten. De opgebouwde ervaring als secretaresse kan ik overal mee naartoe nemen. 

Mijn laatste sollicitatie als behandelrapporteur bij de van Mesdagkliniek leek perfect te passen in dat plaatje. Als behandelrapporteur schrijf je op basis van het straf- en patiëntendossier verlofaanvragen en verlengingsadviezen. Je bereidt de behandelplanbesprekingen voor en notuleert deze en je bewaakt de wettelijke termijnen binnen de behandeling en de rechtspositie van patiënten. Ik had een hartstikke leuk en open gesprek. Ik zag mij daar al helemaal werken. Helaas voor mij namen ze iemand die naast het goed kunnen rapporteren ook een juridische achtergrond meebracht. Tja, daar kan ik niet aan tippen. 

Dus struin ik nog even door. 

Nog even terug naar de eerste zin van dit stuk. Er schijnen dus meer vacatures te zijn dan werklozen. In mijn geval is het eigenlijk: Ik heb genoeg te bieden maar waar mag ik dat kwijt? Blijkbaar zijn er vacatures genoeg maar lastig te vinden of ik voldoe net niet aan de eisen. Of ik voldoe wel aan de eisen maar vind geen voldoening meer in de werkzaamheden. Of ze zoeken een jonger iemand. Mag niet natuurlijk maar het gebeurt volop. Hoe vaak lees je niet: 'In ons jonge en dynamische team is plek voor...' 

Dus struin ik nog even door. Is ook niet zo erg. Ik weiger mij te laten ontmoedigen. Uiteindelijk levert het altijd iets op. Al is het alleen maar dat het steeds duidelijker wordt waar ik wel en niet blij van word. Dat het goed is om afscheid te nemen en mij te richten op iets nieuws ook al weet ik nog niet precies op wat. Ja, soms word ik daar een beetje moe van. Dan maak ik even een pas op de plaats en ontstaat er vanzelf ruimte voor iets anders. 

Intussen schrijf ik door aan mijn boek. Het verhaal over mijn ziekteperiode van ruim zes jaar geleden. Een intensief maar ook een mooi en waardevol proces. Misschien vind ik een uitgever. Ik hoef er geen geld mee te verdienen dus uitgeven in eigen beheer kan ook altijd. 

En zo struin ik nog even door.

Een goed verhaal.....

Het is begin jaren tachtig. Ik zit op mijn slaapkamer in het huis waar ik ben opgegroeid. Door een kier van de zwarte gordijnen komt een zonnestraal die weerkaatst op de stalen poten van mijn bureau. Het bureau waar mijn meester van de zesde klas een keer zo hard tegenaan duwde dat het voorover klapte en landde op mijn tafel want ik zat eerste rang. De schriften en boeken vlogen tot halverwege de klas.

Ben je benieuwd naar dit verhaal en wil je verder lezen? Dan heb ik jouw nieuwsgierigheid gewekt. Er kunnen allerlei vragen boven komen drijven. Bij jou en ook bij mijzelf waardoor het verhaal boeiend en krachtig wordt. Hoe oud ben ik hier? Hoe ziet de slaapkamer eruit? Waarom heb ik een bureau van de meester op mijn slaapkamer? Hoe loopt het af met het omgeduwde bureau? Hoe reageerden mijn klasgenoten, de meester en ik zelf?

Afgelopen week deed ik mee aan een workshop Storytelling. Trainer Erik Mathlener leerde mij en nog vier anderen, hoe je collega's, medewerkers, het bestuur van de hockeyclub, een directieteam, je vriend of vijand, kunt binden met wat je ze te vertellen hebt. Je hebt ideeën over een nieuwe koers, je wilt erkenning, je hebt suggesties over ledenwerving of de wens om een betekenisvolle relatie te krijgen. Hoe breng je die boodschap het beste over? Door te putten uit je eigen ervaringen. Iedereen heeft duizenden verhalen in zijn hoofd. Je weet ze niet allemaal meer maar ze zitten er wel. Die verhalen kunnen van betekenis worden en mensen in beweging brengen. Als je gehoord wilt worden door iemand die jou niet goed heeft behandeld of als je verandering wilt, kun je tien argumenten bedenken om te overtuigen. Maar feiten opsommen, argumenten aandragen, cijfers tonen is iets anders dan een echt verhaal vertellen.

Ik leerde nog beter dat het begin van een verhaal cruciaal is om de aandacht vast te houden. Als jouw luisteraars zichzelf herkennen in jouw verhaal, als het associaties oproept met hun eigen ervaringen, als jouw verhaal emoties oproept, als je het persoonlijk maakt, schep je vertrouwen. Jouw verhaal is immers echt. Daar twijfelt niemand aan want je was er zelf bij. Aandacht houd je ook door een dilemma op te voeren, door tegenstanders en medestanders te beschrijven en als je laat zien wat dit met je doet en hoe je daar mee dealt.

Tijdens de workshop leert Erik je te ontdekken hoe je van jouw casus, (wat is jouw boodschap aan anderen?) die je thuis hebt voorbereid, een boeiend verhaal maakt. Door zijn eigen ervaringen te delen, met filmpjes van verhalenvertellers, door jezelf de juiste vragen te stellen en details te benoemen reikt Erik waardevolle tips aan om een sterk verhaal te vertellen. Lichaamstaal, loopjes maar ook stiltes in je verhaal hebben een functie. In de workshop is er veel ruimte om samen te oefenen, ontvang en geef je feedback op elkaars verhaal.

Aan het eind van de dag vertel je jouw verhaal aan de medecursisten. Dat klinkt spannend als je dat nog nooit hebt gedaan. Maar gedurende de dag wordt steeds helderder wat je boodschap is en hoe je deze op een krachtige manier kunt overbrengen. Zoeken naar woorden is niet erg, ook dat helpt bij het overbrengen van je verhaal. De rust die Erik vanaf de eerste minuten van de workshop uitstraalt, zijn grapjes en zijn zelfspot, zorgen voor een veilige maar ook luchtige sfeer. Naast zijn ervaring en kennis draagt het allemaal bij om op een boeiende manier een goed verhaal te leren vertellen.

Nieuwsgierig naar het verhaal wat ik tijdens de workshop heb verteld? Ik vertel het je graag persoonlijk, dat spreken we af!

 

Op verhaal komen

'Ze werden in een bunker gestopt. Eerst kregen ze nog af en toe een stuk brood toegeworpen. Ze dronken hun eigen urine. De kaarsjes die ze brandden raakten op.'

Twee jonge meiden achter mij in de bus. De een vertelt de ander het slotgedeelte van een boek. Het verhaal is niet af. Ja, de mensen in de bunker zullen sterven maar wat gebeurt er daarna? Is hun familie er ooit achter gekomen waar ze gevangen werden gehouden? Hoe lang hebben ze nog geleefd? Zijn de lichamen ooit gevonden? Wat zijn het voor monsters die zoiets kunnen doen? Er volgen nog meer verhalen met een open einde. Het is voor de meiden niet te verkroppen dat ze niet weten hoe de verhalen aflopen. Ze praten verder over oorlogsfilms, vrijheid, Jodenhaat, onderdrukking, grootheidswaanzin, de hel. 

Het verhaal van de bunker doet me denken aan de oorlog die in deze tijd weer volop wordt herdacht. Zoveel verhalen konden niet worden naverteld. Van mensen die niet meer terugkwamen uit de kampen, doodgeschoten werden of van de honger stierven. Verhalen zijn er ook van jonge jongens, die verplicht moesten dienen in het leger. Ver van huis moesten ze doen wat er werd opgedragen. De oma van mijn moeder kreeg hen in haar manufacturenwinkel. Ze sprak met de jongens over hun familie. Ze lieten haar de foto's zien van hun meisje in het thuisland. Ze zag de tranen in hun ogen.Volgens de verhalen aardige jongens, zonder ook maar een sprankje haat of agressie. Ze hoopten alleen maar dat de oorlog gauw voorbij zou zijn.

Ik hoop dat zij later aan hun kinderen konden vertellen hoe krankzinnig de oorlog was. Hoe zij worstelden met hun soldatenplicht. Hoe zij in het diepste geheim onschuldige mensen lieten ontsnappen. Dat ze steeds over hun eigen grenzen stapten en niet wisten hoe het verder moest. En hoe vaak ze moesten huilen om de waanzin die oorlog heet.

 

Ze deed wat ze moest doen 💪

Gisteren had ik een leuk gesprek bij een organisatie waar ik werkervaring als communicatiemedewerker op mag doen. Superblij en helemaal zin om te beginnen. Enthousiast pakte ik vanochtend de telefoon en belde ik het algemene nummer van het UWV. Ik hoopte dat ik door verbonden kon worden met mijn adviseur om even af te stemmen welke voorwaarden het UWV stelt aan een werkervaringsplek. Gewoon even contact, vragen stellen en antwoorden krijgen zodat ik door kan.

Ging niet lukken. Het UWV werkt met een persoonlijke werkmap. In die map moet je als uitkeringsgerechtigde alle sollicitatie-activiteiten vermelden. Ook het berichtenverkeer gaat via deze werkmap. 

Rechtstreeks contact met het UWV is niet mogelijk. Als je het algemene nummer belt krijg je iemand aan de telefoon maar dan houdt het wel zo ongeveer op. Als je je 'persoonlijk adviseur werk' wilt spreken over iets inhoudelijks moet je een bericht achterlaten in je werkmap en kan het maximaal 2 werkdagen duren voor je een reactie kunt verwachten. Zij bellen jou, niet andersom.

De dame die ik aan de telefoon had deed wat ze moest doen: ze dreunde het riedeltje onverstoorbaar op. Rechtstreeks contact gaat niet. 'Zo werken wij niet bij het UWV', voegde ze er nog aan toe. Verwoede pogingen die ik deed om er doorheen te komen werden niet opgepakt. Kan ook niet. Het systeem is dichtgetimmerd en er is geen ruimte om dat systeem open te breken ook al zou ze willen. Ze kon wel een terugbelverzoek indienen. Maar ook dan moest ik rekening houden met een wachttijd van maximaal 2 werkdagen voor ik terug gebeld zal worden. 

Nou ik weer.

Zij deed wat ze moest doen. 

Ik weet wat ik niet moet doen: Me laten opnaaien door de bureaucratie en de paarse krokodillen van deze wereld.

Een taak op zich. 🙄