maandag 25 maart 2024

Klankschalen versus realiteit

Het is prima als je doet wat het beste is voor jou!

Neem afstand van alles wat je slechte energie bezorgt.

Doe wat je gelukkig maakt.

Dit soort spreuken hè?
Ik kom ze af en toe tegen op de socials of op tv. Of in een gesprek wat ik opvang of waar ikzelf in terecht kom. Ik begin altijd wat te steigeren, zichtbaar of onzichtbaar, als ik ze hoor.

Neem nou die eerste. Klinkt leuk maar het kan niet altijd, tenzij je alleen op de wereld bent. En daarnaast, je hebt toch niet altijd paraat wat het beste is voor jezelf? En waarom zou je het per se willen? Het heeft ook een egoïstische kant. Als in ik eerst en hoe dit voor een ander is boeit niet. Je zult maar in een team werken en jij doet vooral wat het beste is voor jezelf. Lekker collegiaal. Of in een relatie of vriendschap. Nou, die gaan hoe dan ook kapot op die manier.

En die tweede: afstand nemen van alles wat jou negatieve energie bezorgt. Hoe dan?
Alsof het allemaal maakbaar is. Soms zit je zomaar in een negatieve situatie of een negatief gevoel waar je helemaal geen afstand van kunt doen. En dan heb ik het nog niet eens over een oorlogssituatie of andere heftige crisis. Soms zijn er omstandigheden die vervelend zijn, waar je mee moet dealen. Afstand nemen kan dan helemaal niet. Het beste ervan maken misschien wel maar daar heb je ook vaak anderen en een hoop tijd voor nodig.

Doen wat je gelukkig maakt. Tuurlijk, wie wil dat niet. Open deur. Een hoog streven waar je ook ongelukkig van kunt worden. Want als het niet lukt voel je je daar weer rot over.

Dus die spreuken zijn fantastisch. Bij de therapeut, in een volmaakte wereld of tijdens een klankschalensessie. Ik begrijp heus wel dat het positief bedoeld is, om eigen grenzen aan te geven en een goed gevoel te bezorgen en dat is prima. Hoe je dat voor elkaar krijgt, in welke situatie en of het uberhaupt kan blijft altijd de vraag. Theorie en realiteit gaan bijna nooit hand in hand.










zaterdag 16 maart 2024

Een oud wijf die op haar strepen staat

Gisteravond was het weer zo'n feest. Dansen voor 40 plussers in the Palace in Groningen.

Zoals altijd moesten we (vriendin H en ik) even in de stemming komen. Da's niet erg, het komt altijd goed is de ervaring.

Behalve gisteren.

Het was anders dan anders. De 2 mannen, die we op elke 40 plus party tegenkomen - de ene met een petje, eeuwige smile en de andere, strakke kuif naar achteren én met een serieuze, rondspiedende blik - ontbraken ook deze keer niet. Dus daar lag het niet aan. We behoren niet per se tot hun fanclub maar gedogen is oké.

Wat was er dan aan de hand?
Dat was de muziek, als je het al zo kunt noemen. Elk nummer moest versterkt worden met een constante dreun als ondertoon. Daarbij werd geen enkel nummer uitgedraaid, het liep allemaal in elkaar over. Het leek alsof we óf op het verkeerde feestje waren beland óf dat we het thema hadden gemist. De jaren 80 nummers waren sowieso zwaar in de minderheid, wat op zichzelf al erg teleurstellend was. Veel muziek uit de late nineties en de zero's of nog later. Aardig richting techno.

Maar misschien is het gewoon de bediening van de doelgroep. Misschien horen mensen zoals ik, die dichter bij de 60 zijn dan de 50 niet meer thuis op een 40 plus party. Immers, de jonge veertigers van nu zijn groot geworden met muziek uit de jaren 90 en de zero's. En deze jonge veertigers en ook die daar ver onder zitten waren ruimschoots vertegenwoordigd.

Dus..

Word ik oud? Jazeker.
Ben ik zo oud als ik me voel? Geen idee. Ik weet niet hoe ik me zou moeten voelen op mijn leeftijd. Is leeftijd maar een getal? Pff, de oneliners vliegen om je oren als je het over dit soort dingen hebt. Jong van geest? Ik hoop het maar ook weer niet. Senior zijn heeft toch ook voordelen. Je bent over het algemeen minder snel van slag, kunt beter relativeren en bent flexibeler. Tenzij het om uitholling van de ouderwetse discoplaten gaat natuurlijk. Dan ben ik een oud wijf die op haar strepen gaat staan.





































maandag 11 maart 2024

Spaarzegelstress

Sparen van zegels doe ik eigenlijk nooit meer. Ik heb het ooit wel gedaan, zoals bij Douwe Egberts. Wat ik mij ervan herinner is dat je jaren moest knippen voor een paar kopjes waarvoor je dan ook nog minstens 25 euro moest bij betalen. Lekker gespaard joh! Oké, ik overdrijf misschien een beetje maar er moest altijd geld bij.

Het gelik aan zegels, die je vervolgens op een spaarkaart of in een boekje moet plakken vind ik ook helemaal niks. Ik raak zo'n kaart (of de zegels) altijd kwijt of krijg 'm niet op tijd vol omdat de actie afgelopen is. Tegenwoordig kun je in veel winkels digitaal sparen, de zegels worden automatisch in de app op je telefoon gezet. Dat maakt het allemaal wel wat aantrekkelijker maar toch ben ik nog steeds niet overstag gegaan.

Misschien verandert dat na mijn ervaring van vandaag. Ik was samen met collega M bij de Jumbo in Leeuwarden voor een paar dingetjes voor de lunch. Bij de zelfscan pak ik mijn eigen pakje Wasacrackers uit het mandje van M. 'Nee, dat hoeft niet, ik betaal het wel', zegt ze. 'Wat een onzin, dat hoeft toch niet?' antwoord ik. 'Ach, die ene euro,  mompelt M, terwijl ze haar soepjes, noodles en yoghurt begint te scannen. 'Nou toe, doe die crackers er maar bij, misschien kom ik dan op 10 euro voor een spaarzegel' (Voor haar dochter die glazen spaart, die M zelf ook wel graag wil hebben) Maar helaas, ook met de Wasacrackers gaat dit, op een paar centen na, niet lukken. Een sprintje terug de winkel in  om iets te scoren voor een euro levert niks op. Ondertussen komt onze collega AM, met kattenbrokken en een broodje, richting de scankassa. 'Doe dat er ook maar bij', roept M. 'Dan komen we vast wel aan het bedrag voor de zegels. 'Shit, net geen 20 euro!', klinkt het teleurgesteld na het scannen. 'Een plantje voor je kantoor erbij doen?' vraag ik. 'Ja, doe die cactus maar.' 

En dan ineens staat er een medewerker van de Jumbo naast ons. ' U wilt zegels voor de glazen? Ik kan er een paar halen, die kunt u dan bij de servicebalie op de app laten zetten.' We snappen er niks van maar toch gebeurt het. De medewerker komt met minstens 5, misschien wel 7 zegeltjes terug en de baliemedewerker zet deze zonder problemen op de app van M. De echte zegels blijven achter bij de balie.

Ik snap er nog steeds niks van. Je krijgt 1 zegel bij 10 euro boodschappen. M zou in dit geval 2 zegels sparen maar krijgt er nu wel een stuk of 7 als ik het goed gezien heb. Je kunt dus gewoon om extra zegels vragen? Of ben je als klant afhankelijk van een oplettende winkelmedewerker die jou extra punten gunt? Ik vind het allemaal prima maar heb toch ergens een afslag gemist. Had dit destijds bij DE niet gekund? Dat had een hoop knipwerk en geld gescheeld. 

Belangrijkste is dat de mooie glazen steeds dichterbij komen. Linksom of rechtsom. Spaarzegelstress was ooit.


.










 
.







woensdag 6 maart 2024

Pijn in het hart

‘Met pijn in mijn hart trek ik me voor dit seizoen terug als presentator van Zomergasten', zegt Theo Maassen vandaag in de Volkskrant.

Ik ga hier echt heel slecht op. Niet om het feit op zich, daar ga ik niet over, maar om de uitdrukking' met pijn in mijn hart'. Een groter en lelijker cliché bestaat haast niet.

Ik snap best dat iemand, in dit geval Theo, zich rot voelt maar pijn in het hart? Je leest of hoort dit zo vaak, bijvoorbeeld: 'Met pijn in het hart neem ik afscheid.' Dramatisch en nietszeggend. Nog erger is: met een bloedend hart, met grote schroom, met diep verdriet, met een zwaar gemoed of met een zwaar hart, ik ben ten diepste geraakt. Pff, kan nog wel even doorgaan.

Maar nog even terug op Theo. Hij zou, gezien zijn cabaretachtergrond, deze teleurstelling bij uitstek, toch origineler kunnen verwoorden? Goedgebekt is hij zeker. Maar misschien wilde hij in dit geval aan de veilige kant gaan zitten. Snap ik ook. Maar dat kan ook zonder pijn in het hart. Als ie het al heeft. 


donderdag 29 februari 2024

Huilie huilie

In de trein vanaf Zwolle richting Utrecht.

De hele coupé is getuige van een beller met oortjes én frustraties. Zo hard mogelijk, zo zielig mogelijk.

Dat ging zo:

'Ja, met mij.
Ik heb flinke vertraging.
Flinke vertraging ja. Echt flinke vertraging
Ik kom dus een uur later aan in Heeze.
Ik had je ook al eerder gebeld.
Ik had gedacht dat je wel terug zou bellen.
Wil je me dan ophalen? Ja, als je dat zou willen doen? Anders krijg ik nog minder slaap. En laat Blacky thuis alsjeblieft.
Love you, kus kus.'

Krap aan 10 minuten kunnen we genieten van de stilte. Dan begint het circus opnieuw:

'Ik heb je toegevoegd aan mijn app. Dan kun je altijd zien waar ik ben. Kun je me altijd volgen. Ja, zat er ineens aan te denken.'

Klaagzang gaat verder:
'Waarom hebben die mensen een telefoon als ze 9 van de 10 keer niet opnemen of geen berichten lezen? Ik denk, maak er gewoon een gewenning van. Ik ga het er vanavond ook met ze over hebben hoor. Ja, stel dat er iets gebeurt? Maar schatje, ik ga je nu laten. Maar snap je dat ik geïrriteerd ben? Ze weet het altijd recht te breien.Zeg het gewoon verdomme eerlijk. Nou die is echt dement aan het worden.'

'Wilma, van de Goede doelen week, vroeg of ik wilde helpen. Ik heb gezegd dat ik geen tijd heb omdat ik vaak in Brabant ben. Ze zei dat ze van mijn oma had gehoord dat ik een vriendje heb. Nou, ik kookte van binnen. Snap niet waarom ze 't doet. Oma is te enthousiast, dat is mooi maar brengt ook risico's met zich mee. Nou, we laten het hierbij want Ronald zal me zo wel bellen. Bel mij maar om 3 uur. Love you. Doe doei.'

We rijden Utrecht binnen. De dame gaat staan en kijkt onze kant op. Gezicht op onweer. Op naar haar schatje.

Doe doei.
Kus kus.
Love you.
Oftewel huilie huilie.








zondag 4 februari 2024

Gerard, bedankt!

Gisteravond mochten we in de herkansing. Gerard Ekdom kwam met Back to the disco opnieuw naar de Martiniplaza in Groningen. In mei vorig jaar werd zijn show halverwege de avond noodgedwongen gestopt door vallende aluminiumstrips vanaf het plafond.

Maar nu deden we het dunnetjes over. Hoewel? Om 22:00 kwam Gerard op. Het lijkt hem allemaal zo gemakkelijk af te gaan. Hij kent sowieso alle songteksten uit zijn hoofd en maakt daarbij allerlei bewegingen en houdt ook nog eens contact met zijn publiek. Dat Michael Jackson glitterhandschoentje zit hem als gegoten, ook al heeft ie dat bij de Action gescoord. De ene discotopper na de andere wordt de zaal in geknald en Gerard blijft lachen, alsof het zijn eerste keer is. Het verveelt nooit. Wij boomers kunnen nog prima meedoen, Gerard doet dat heel goed.

Dansen en feestvieren is toch ook een serieuze zaak. Tenminste bij sommige gasten die met een stalen gezicht en ingehouden pasjes de ene na de andere dansplaat aan zich voorbij laten gaan. Anderen gaan weer helemaal los, inclusief met glitteroutfit of uitgedost als verdwaalde powerflowers met madeliefjes in hun haar. Juist die balans maakt het leuk.

En ja, wat boeit het dan eigenlijk dat door het gedrang je plastic beker op de grond valt en dat je die tussen de puntschoenen en de hakjes met kettingen moet terugvinden? Dat het daardoor in je rug schiet en dat dit er heel bijzonder uitziet?  Dat dans je allemaal wel weer weg want Gerard roept om Abba. En hij waarschuwt ook nog es. Dat we morgen allemaal last zullen hebben van onze benen en dat we daardoor de hele zondag op de bank zullen doorbrengen.

Valt mee trouwens. Die lamme benen bedoel ik. De voeten zijn veel erger. Die moesten ons na dit heerlijke avondje al strompelend via het stadspark naar de bushalte brengen. Maar ook dat hebben we gehaald. Na een korte nacht zijn ze aan de beterende hand. De rug gelukkig ook.

Gerard bedankt voor deze topavond!







vrijdag 2 februari 2024

Kan gewoon

Caroline van der Plas heeft begrip voor de boerenprotesten en de blokkades op de snelwegen. 'Alles wat strafbaar is, is strafbaar', zegt ze maar ze gaat niet tegen de boeren zeggen om te stoppen met deze manier van protest. 'De boeren hebben er immers genoeg van? Het water staat hen toch aan de lippen?' Tweede Kamerlid Pieter Grinwis (CU) reageert op deze uitlatingen van Caroline op radio 1 zo: 'Het blokkeren van snelwegen is strafbaar maar wat Caroline zegt, mag zij weten.'

Afgelopen week zat oud-minister en huidig  raadslid (Hart voor Den Haag) Rita Verdonk aan tafel bij Jeroen Pauw.  Zij is van mening dat de gemeente Den Haag zich niet aan de Spreidingswet hoeft te houden. Haar partij sluit zich aan bij de gemeenteraad van de gemeente Westland. Die laat zich letterlijk niets opleggen door een stelletje Eerste Kamerleden, die een ander besluit hadden moeten nemen. Filmmaker Hans Hermans van de docu De wereld in Ter Apel (ook aan tafel bij Jeroen) benadrukt dat zowel burgemeester Velema (gemeente Westerwolde waar Ter Apel onder valt) en de voorzitters van de VNG en de Veiligheidsraad hulp vragen voor het creëren van opvangplekken. Rita's reactie hierop: 'Nou en?'

Iedereen mag blijkbaar alles vinden, doen en zeggen. Of dat nu immoreel is of zelfs tegen de wet ingaat, het moet kunnen. Wetsovertreders worden begripvol bejegend, Eerste Kamerleden worden denigrerend weggezet als een 'stelletje' en er worden schouders opgehaald als er serieus een beroep wordt gedaan op ondersteuning. Verantwoordelijkheid nemen hoeft niet als dat niet in het straatje past.

En om hier even op door te gaan: dat laconieke, alles moet kunnen, zeg wat je wilt, de 'het raakt mij niet' houding, heeft toch ook iets irritants. Ook Yesilgöz deed dat van de week op camera toen haar werd gevraagd wat ze ervan vond dat Wilders haar zuur noemde. Lachend zei ze dat ze niet bij elke tweet stil kan staan. Nee, natuurlijk niet maar in dit geval kun je toch niet anders? Je zit aan tafel met die man! Net als hoeder van de rechtsstaat Pieter Omzigt die de tweets van Wlders afdoet met 'Ach ja.' 

Maar alles voor de goede indruk naar buiten, voor het volk en de kiezers die je moet behouden.

Kan gewoon.