vrijdag 12 juli 2019

Een schier dagje


Sinds gisteren weet ik waar de naam Schiermonnikoog vandaan komt. Schier is grijs(van de grijze pijen) , oog is eiland. In de Middeleeuwen waren er veel monniken op het eiland, die een paar eeuwen later door protestantse fanaten werden weggebonsjourd. Maar blijkbaar is de monnikengeest sterk want sinds dit jaar zijn er weer monniken op Schier die hun intrek hebben genomen in de voormalige herberg Rijsbergen, nu Klooster Schiermonnikoog.

Gisteren werd ik samen met oud-collega's en nieuwe aanwas door een eilander langs de mooiste plekjes van het eiland gevoerd. Over kleine huisjes en lange tuinen. Hoewel het eiland bij Friesland hoort wordt er geen Fries gesproken. Het is het enige Nationale park in Nederland waar geen hekken om heen staan. De natuur gaat hier zoveel mogelijk haar eigen gang.

De hele dag was het weer ons goed gezind. Alleen tijdens het laatste ritje naar de boot werden we overvallen door een plensbui waardoor we als verzopen katjes aan boord wandelden. Maar dat mocht de eilandpret niet drukken. Met een schat aan nieuwe kennis en een waardevolle herinnering gingen we richting het vaste land.

Het feestje was nog niet voorbij. Op Fraeylemaborg in Slochteren stond een voortreffelijk buffet voor ons klaar. Tijdens dit gezellige samenzijn werd collega Jose in het zonnetje gezet met mooie woorden en een prachtig samengesteld boek door haar collega's. Al eerder werd haar een weekendje weg aangeboden. Na 33 jaar trouwe dienst bij het bedrijf geniet ze nu inmiddels een paar weken van haar welverdiende pensioen. Ook scheidend collega Margreet kreeg een mooie toespraak, een theaterbon en een verjaardagskalender met foto's van collega's als mooie herinnering. Zij maakte de switch van secretaresse/webredacteur naar verpleegkundige.

Er waren ook mooie woorden voor mij. Na 12 jaar verliet ik dit schip. De nieuwe stap voelt goed maar ik kijk met plezier terug naar mijn ELANN tijd. Deze dag met oud-collega's maar ook met de reeds nieuw aangetrokken mensen was fantastisch en een prachtige afsluiting van een tijdperk. Ook ik kreeg een fotokalender,  een welnessbon en nog een paar persoonlijke cadeautjes. Geweldig!

Ik bedank al mijn lieve collega's voor een mooie en leerzame tijd. Ik zal de gezelligheid missen en kom zeker nog eens langs op het nieuwe pand aan de Paterswoldseweg.

Deze dag is er één om in te lijsten❤️


dinsdag 9 juli 2019

Genieten als bevel


Genieten. Dat moeten we doen. Geniet ervan! Geniet! Lekker genieten! Pluk de dag!

Het kan zo maar de laatste dag zijn. Dus moet je zoveel mogelijk genieten wordt er gezegd. Maar hoe doe je dat op commando? En is je stemming om te slaan door te pas en te onpas de genietmodus aan te zetten?

Momenteel hoor ik in mijn omgeving veel ellende door ziekte of andere gezondheidsproblemen. Natuurlijk mag je dan blij of opgelucht zijn dat jij dan wel gezond bent. Maar om die reden genieten is nog weer een station verder. Want hoe kun jij genieten als er mensen in jouw kring vechten om hun leven of weten dat ze niet lang meer hebben? Juist dan wil je misschien verdrietig zijn omdat de mensen om wie je geeft dat ook zijn. En sta je stil bij de pijn van een ander en dat iedereen dit kan overkomen.

Helaas hoort verdriet en pijn bij het leven. Het overkomt je en je zult er mee moeten dealen. En ook blijdschap en geluk horen daarbij. Ook dat overkomt je, net als pijn en sores. Dus geniet je soms met volle teugen of huil je tot je tranen op zijn.

We zijn dus blij of verdrietig met alle nuances die daar tussenin zitten. Afhankelijk van de omstandigheden en stemming van het moment. En dat kan nooit op commando.





zaterdag 6 juli 2019

Snot in een kneiterhete zon


Vandaag begint de Tour de France. Slaperige beelden van renners die op eenzame hoogte naar hun doel werken. Dat is hoe ik het mij herinner van vroeger. Geen etappe werd gemist door mijn broer Dickjan die dus ook uren lang voor de buis hing. Als we op vakantie waren en er geen tv voor handen was, was er gelukkig de transistoradio die op schoot lag. De storingen op de zender werden verholpen door af en toe de antenne zo te draaien dat het commentaar toch nog een beetje fatsoenlijk doorkwam. Een dagtaak op zich.

Hoewel ik niks met wielrennen in het algemeen en de Tour in het bijzonder heb hadden die vakanties toch ook iets gezelligs en vertrouwds. Het hoorde er gewoon bij, een vanzelfsprekendheid, je wist niet beter en doping was nog geen issue.

Wat er nou precies leuk aan is weet ik niet. Je zit toch de meeste tijd tegen zwoegende renners, die constant dezelfde beweging maken, aan te kijken. Maar misschien is het juist dat. Van alle sporten is deze toch wel één van de zwaarste. Alles geven en helemaal stuk gaan tot het snot uit de neus loopt. Weinig ruimte voor kapsones in de kneiterhete zon. 

Maar of dit inzicht mij vanmiddag voor de buis krijgt? 

donderdag 27 juni 2019

Terroristen in de bus

Ik sta bij de bushalte in de Groningse wijk Vinkhuizen. Ik zie mijn bus aankomen en ik sta op. Er fietsen twee jongens langs. 'Je moet niet in die bus stappen, er zitten terroristen in', roept één van hen.

Ietwat verbaasd stap ik in de bus en neem plaats. Ik kijk eens in het rond. Ik zie niks verdachts. Maar ik weet ook niet waar ik op zou moeten letten. Hoe ziet een terrorist eruit? Met een lange baard? Maar als de persoon een vrouw is gaat die vlieger al niet meer op. Bovendien, als je een aanslag wilt plegen moet je juist niet opvallen lijkt mij.

De busreis verloopt rustig. Geen incidenten op deze snikhete dag. Eén ding vraag ik me af. Wat bezielde deze jongen om iets dergelijks naar mij te roepen? 
Ik hou het maar op een zonnesteek.

Als deze fietster zich in het verhaal herkent mag hij zich melden. Misschien heeft hij een goed verhaal. 

dinsdag 25 juni 2019

Plak... euh klapnachten

Hitte in Nederland. Dat betekent weinig verschil tussen de dag en nacht temperatuur. We drijven 's nachts ons bed uit. We zijn in de weer met het laken dat met regelmaat van het zweterige lijf gaat en er na afkoeling weer overheen wordt getrokken. En dan de neefjes die zorgen voor een slechte sfeer op de slaapkamer. Als je niet oppast drijven ze ook nog een wig tussen bedgenoten.

Gisteravond hoorde ik zo'n kreng neurotisch rond mijn hoofd zoemen. Met mijn hand in de lucht diende ik hem van repliek. Het beest liet zich niet wegjagen en kwam terug. Ik bleef roerloos liggen om de marteling te ondergaan:'Prik me maar en zout daarna op' . Ik hoorde even niks. Totdat de mug manlief had bereikt. 'Gatver, een kutmug!' klonk het naast me en het licht ging aan. Het beest was in geen velden of wegen te bekennen. Uiteraard. Het licht ging weer uit en weer aan. Een grote klap en bloed op het behang.

Ik denk dat het mijn schuld was. Ik had de ramen wagenwijd opengezet. Alsof je inbrekers uitnodigt wanneer je vergeet de deur op slot te doen. Dat werk.

De komende nacht is het weer warm. En weer wil ik die ramen open. Ik vrees dat we vanavond voor het slapen gaan een fittie hebben.

zaterdag 22 juni 2019

Lekker jezelf!


Wees jezelf! Hoe vaak hoor je dat niet? Of nog erger : Lekker jezelf zijn. Hoezo lekker? Een mens is toch altijd zichzelf? Tenzij iemand last heeft van een meervoudige persoonlijkheidsstoornis, zal een mens het toch vooral met zichzelf moeten doen.

Waar komt de aanmoediging om vooral lekker jezelf te moeten zijn dan vandaan? En wie bepaalt eigenlijk wanneer iemand lekker zichzelf is of niet? Als een bepaald gedrag niet bevalt wordt er al vaak geroepen dat iemand zich anders voordoet dan dat hij is.

Je anders voordoen dan je in werkelijkheid bent. Een wolf in schaapskleren bijvoorbeeld. Dat kan uiteraard. Toneelspelen of je ware aard niet altijd laten zien. Maar ook dat is een onderdeel van de persoonlijkheid van een mens en maakt iemand tot wat hij is. De meeste mensen hebben meedere kanten, een harde, een zachte, een arrogante of een onderdanige afhankelijk van de stemming of omstandigheden van dat moment. En dit rijtje is nog in vele mogelijke variaties aan te vullen.

Toch zijn er ook de zogenaamde 'what you see is what you get' mensen. Persoonlijk is dat mijn favoriete mensoort. Je weet altijd wat je krijgt. No nonsene, voorspelbaar en gelijkmatig. Geen dubbele agenda en transparant. Lekker!




vrijdag 16 maart 2018

Wilde haren

Als ik mijn sokken uitdoe is mijn teleurstelling groot als zie dat ik vanochtend tijdens het scheren toch nog een paar haartjes op mijn tenen over het hoofd heb gezien terwijl ik juist dacht dat ik alles keurig weg had gehaald, als voorbereiding op een behandeling bij de pedicureschool. Gelukkig is het niet zo dramatisch als die keer toen ik zat te wachten in het ziekenhuis voor een behandeling bij de kaakchirurg en mijn oog viel op een sliert beharing op mijn rechterkuit. Mijn paniekreactie ging vrij snel over in berusting want doorgaans lig je bij een kaakchirurg niet op je buik en zou er van mijn onzorgvuldige scheergedrag toch niks te zien zijn. 
De steeds terugkerende en vooral geestdodende ontharingsklus hangt me bij tijden de keel uit. Maar om een beetje fatsoenlijk de zomer of de sauna in te gaan zie ik geen andere optie. Voor een echt goed en volledig haarvrij resultaat moet je al haast een spiegel gebruiken om de dooie hoeken niet over het hoofd te zien. En dan nog is er altijd wel een recalcitrant exemplaar wat weer ergens op een teen of in een knieholte de kop op steekt. 

Gebruikte ik in het verleden een echte ladyshave, ontharingstrips en dito crème, nu neem ik sinds jaar en dag scheerschuim en een mesje ter hand. Maar bij een te snelle handeling geeft dat steevast open wondjes en is de kans groot dat ik bepleisterd door het leven moet. En hoe ondankbaar is het als je na een dag al weer met stoppels op je jeukende benen loopt, er pukkels op je bikinilijn prijken en het hele ritueel weer van voren af aan kan beginnen? De haren op mijn vingers laat ik voor wat ze zijn maar als ik mijn natuur opvolg trek ik ze er één voor één uit. Gezichtsbeharing is ook een terugkerend probleem en is enige haarproject waar ik mijzelf niet aan waag. Elke drie weken laat ik dit op geheel Turkse wijze, inclusief nylondraad, vakkundig verwijderen. 

Overmatig haargroei een teken van kracht? Ach, door zwangerschappen, het in staat zijn om kinderen te baren en het doorstaan van maandelijkse ongemakken hebben vrouwen al lang bewezen dat zij het sterke geslacht zijn.  Een haaroverschot dient slechts als extra bevestiging.