'Zo! De hamsterweken zijn begonnen zie ik.'
Eén van mijn drie nakomelingen heeft mijn enigszins opgezette linkerkaak
opgemerkt en wrijft dat er fijntjes en als zout in een wond in. Aan open-
en eerlijkheid mankeert het hem in ieder geval niet en ik kan er ook
zeker de humor, die neigt naar een tikkeltje sarcasme, wel van in zien.
Na een hechting en het afzuigen van wat losgekomen bloed stond het volgende project op stapel; een wortelpuntbehandeling aan de middelste kies in de bovenkaak. Het openbreken van het gehemelte en het tandvlees boven de kies maakte ik gelukkig slechts denkbeeldig mee. Het geslijp en geboor was eveneens zonder pijn maar alles behalve prettig. De chirurg in kwestie had dat vast in de gaten toen hij mij op mijn gemak wilde stellen door tijdens de operatie luchtige vragen te stellen als: 'Ga je straks nog even gezellig de stad in?' Met de zachte keelklanken die ik daarop uitbracht deed ik een poging om zijn vraag te beantwoorden. Blijkbaar was hij tevreden want hij vroeg niet verder. Na drie kwartier werd ik verlost van het operatiedoek en kon ik de wereld om mij heen weer aanschouwen. Redelijk dizzy kwam ik langzaam uit de stoel omhoog met de opmerking: 'Ik heb mij wel eens beter gevoeld.'
Met de complimenten van mijn behandelaars voor mijn voorbeeldige gedrag, een recept voor pijnstillers, een spoelmiddel en een informatiefoldertje mocht ik gaan. 'Doe het vandaag nog even rustig aan!' kreeg ik nog als advies mee. Alsof ik ook maar iets anders van plan was na zo'n ingreep.
Hamsteren maar dan niet in de stad, slechts thuis op de bank.






