Gisteren had ik een leuk gesprek bij een organisatie waar ik werkervaring als communicatiemedewerker op mag doen. Superblij en helemaal zin om te beginnen. Enthousiast pakte ik vanochtend de telefoon en belde ik het algemene nummer van het UWV. Ik hoopte dat ik door verbonden kon worden met mijn adviseur om even af te stemmen welke voorwaarden het UWV stelt aan een werkervaringsplek. Gewoon even contact, vragen stellen en antwoorden krijgen zodat ik door kan.
Mijn blog gaat voornamelijk over bijzondere ontmoetingen en ervaringen met mensen maar ook over het leven in het algemeen
dinsdag 9 maart 2021
Ze deed wat ze moest doen 💪
zondag 28 februari 2021
Tel je zegeningen 🙏
Tel je zegeningen. De laatste tijd hoor ik het weer meer dan anders. Bedoeld
als een oppepper. Waarderen wat je wel hebt in plaats van niet.
Uiteraard helemaal goed bedoeld. Natuurlijk kan het helpen om positiviteit tegen
negatieve gevoelens af te zetten en dan te bekijken wat er per saldo over
blijft.
Dit?
Dat je je zegeningen moet tellen omdat je het niet eens zo slecht hebt als je
relatie ongewild voorbij is maar je verder wel gezond bent?
Dat je nog heel veel vrienden over hebt terwijl je net die ene leuke vriendschap kwijt
bent of door je vingers ziet glippen?
Dat je elke dag te eten hebt ondanks dat je bijna uit je huis bent gezet?
Elke keer als ik in zulke gevallen iets in de trant van tel je zegeningen hoor bekruipt me een gevoel van.....Ja, van wat eigenlijk? Allergie? Dooddoenertaal? Ook dat, maar zeker plaatsvervangende schaamte. Verboden te zaniken. Zet je erover heen, het wordt weer anders en het helpt niet om te
klagen. Over tot de orde van de dag.
Tel je zegeningen wordt vaak gebruikt om verdere discussie of een echt gesprek
dicht te timmeren. Dat komt denk ik omdat mensen graag een oplossing willen
aandragen als ze merken dat anderen het moeilijk hebben. Dat kan natuurlijk
heel vaak niet dus komt al snel een cliché om de hoek als tel je zegeningen,
kijk wat je wel hebt, gelukkig is het mooi weer, kijk niet te ver
vooruit, ga iets leuks doen, blijf er niet te lang in hangen en je moet door. Alsof verdriet, pijn of teleurstelling niet mag en nergens toe dient.
In plaats van dat iemand zich er ineens beter door gaat voelen voelt een
dergelijke opmerking aan als een extra klap in het gezicht. Want de meeste
mensen weten ook wel wat het is om zich oké te voelen maar zijn niet altijd zo
veerkrachtig of in staat om daar actief en acuut mee aan de slag te gaan als
het tegenzit. Soms wel, soms ook niet.
Misschien eens gewoon luisteren, doorvragen, vragen wat helpt, wat iemand nodig
heeft of het er gewoon te laten zijn zonder meteen met een pasklare oplossing
te komen, die vaak helemaal niet voor handen is. Waar iemand anders ook niet
direct op zit te wachten en die vaak juist averechts werkt. Het is geen gezichtsverlies maar er straalt kracht vanuit.
Juist die speciale aandacht, kan voelen als een verademing. Misschien wel als
een zegen. 🙏
zaterdag 16 januari 2021
Doorhalen wat niet van toepassing is
Dikke keel, stomp in de maag, diepe zucht. Zin om met deuren te slaan of een potje te janken. Leuke vacature, leuk gesprek aan de telefoon, sprankelende brief geschreven. Opgewarmd voor een nieuwe stap. Hoop op een uitnodiging. Drie weken wachten.
Bij de eerste zinnen in de afwijzingsmail weet ik het al: 'Wij hebben ontzettend veel passende reacties ontvangen en hebben hieruit een keuze gemaakt.' Motivatie in de brief, werkervaring en vooropleiding zijn de drie beoordelingscriteria waaruit ik zelf kan kiezen. Iets met doorhalen wat niet van toepassing is. Voor het bedrijf een efficiënte manier om afwijzingen af te handelen maar voor mij een nietszeggend, algemeen en onpersoonlijk bericht. En ja, ik zou er nog een telefoontje aan kunnen wagen maar dit afwijzingsbericht nodigt daar nou niet geweldig toe uit. Juist door het zo te formuleren hopen ze dat niemand meer belt. Heb er ook geen zin meer in. Doel bereikt dus.
Etterende gedachtes 'te oud', 'geen specifieke opleiding', 'waar kom ik aan de bak en hoe dan?' komen even naar boven maar verdwijnen ook weer snel. Ik weet toch wat ik kan en wil, wie ik ben en wat ik wel en niet leuk vind? Die ene match komt echt wel maar duurt nog even. Is ook niet erg.
Enthousiast worden, helder krijgen waarom je juist die baan wilt en zou passen in de organisatie. Blij aan een brief beginnen is elke keer een proces. Je hoopt dat een bedrijf dat oppikt en dat ze jou graag willen zien, willen horen wat je te vertellen hebt. Als het dan niet doorgaat is dat iedere keer domweg keihard slikken. Dus doe ik dat maar. Ook om die dikke keel kwijt te raken. De deuren in huis blijven vooralsnog heel en voluit janken heb ik nog niet gedaan. Wel hier en daar een traantje afgedroogd. Best lekker.
Moed verloren? Bij de pakken neer? Geen leven zonder baan? Ben je mal. Wellicht het voordeel van het ouder worden, levenservaring en steeds beter leren relativeren.
Iets nemen zoals het is is een mooi cliché wat ik steeds beter snap. Loslaten waar je geen invloed op hebt is ook zo'n fijne. Clichés zijn waar. Maar pas als je door hebt hoe ze werken gaan ze leven. En haal ik door wat niet op mij van toepassing is.
woensdag 13 januari 2021
2021 wordt niet anders
2020
Niet perfect
Niet perfect maakt creatief
Tegenslag zorgt voor bezinning
Voor levensvragen
Wat gaat het om?
Wie ben je?
Wat wil je?
Waar heb je invloed op?
Wat is van waarde en wat niet?
Soms iets nemen zoals het is
Soms vluchten, soms vechten
Keuze om te praten
Keuze om te zwijgen
Keuze om te blijven liggen
Keuze om weer op te staan
Er voor kiezen om niet te kiezen
Soms valt er niets te kiezen
2021 wordt niet anders
in het algemeen
De een vindt geluk
wordt beter of ziet het licht
Een ander wordt ziek of getroffen door verdriet
Soms heb je grip
Soms niet
Weet je niet wat juist is en wat niet
Komt dat achteraf
Hopen kan wel
Vertrouwen, optimistisch, onbelast
Werken aan herstel
Inzicht krijgen
Openstaan voor het goede
Wat dat ook maar is of betekent
Luisteren en minder zeggen
Ergernis ombuigen naar verbazing
In kleine stapjes omhoog
Wijsheid en kracht
Dat wens ik jullie en mezelf toe.
💕
Kokhalzen en schelden 🤮😡
Sylvia Witteman maakt in haar column in de Volkskrant van afgelopen zaterdag gehakt van het boek Haar naam was Sarah van Tatiana De Rosnay. Zo'n boek dat door anderen aangeraden wordt en dat dan zo vreselijk tegenvalt volgens Sylvia.
Het verhaal gaat over het meisje Sarah in Parijs dat met haar ouders in de oorlog bij een razzia wordt opgepakt. Ze verstopt haar broertje Michel in een kast in hun huis en neemt de sleutel mee. Het broertje overleeft het niet want Sarah wordt samen met haar ouders weggevoerd en komt dus niet meer terug in het huis.
Sylvia noemt het boek weerzinwekkend slecht. Ze kan het boek niet uitlezen zonder te schelden en te kokhalzen. Het gaat volgens haar niet over de Holocaust maar over een onnozel expatvrouwtje met huwelijksprobleempjes, een 'journaliste'. Schrijfster De Rosnay gebruikt de Holocaust als interessant behangetje voor haar pulproman. Te veel clichés over bleke gezichten en opgestapelde skeletten in een concentratiekamp, een ordinaire bouquetreeks en zo blaat Sylvia nog even door. Aan het eind van haar column beschrijft ze de paniek als Sarah haar broertje maanden later dood terugvindt. 'Had die deur dan ook niet op slot gedraaid', was het enige wat Silvia nog kon denken. Echt een boek om te verbranden.
Ik heb het boek destijds gelezen en zag later ook de verfilming ervan. Ik ben ook zo iemand die dit boek anderen aanraad. Ik las het in een ruk uit en moest (en dat gebeurt bij hoge uitzondering) huilen bij de film. Ik heb het boek zelfs twee keer gelezen. Ik vond sommige gedeeltes, inderdaad net als Sylvia, weerzinwekkend maar niet op de manier zoals zij het bedoelt. En ik had al helemaal niet de neiging om het boek te verbranden.
Beste Sylvia adem in, adem uit. Haal je schouders op bij het lezen en sla het boek dicht als je er niks aan vindt. Geef het boek door in plaats van het te verbranden. Zeg desnoods dat je het een slecht boek vindt en dat een ander dat zelf maar moet beoordelen. Loop een rondje en kom weer tot jezelf.
Kokhalzen en schelden is zo jammer voor je keel en je hart.
donderdag 24 september 2020
Echt, hou je bek
Echt, hou je bek. Een grandioze kop boven een artikel van journalist Chris Klomp, gisteren op zijn Facebookpagina.
vrijdag 4 september 2020
'Wie bedenkt dit en waarom?'
Woensdag 2 september. Mijn moeder en ik stappen in de auto voor een bezoek aan Herinneringscentrum en kamp Westerbork.
Afgelopen woensdag was het zover. Een blauwe lucht en een stralende zon. De paar stapelwolken onderweg trekken mijn moeders. aandacht. 'Mooi hè, die wolkjes?'
Bij het Herinneringscentrum parkeren we de auto. 'Ik kan het stuk naar het kampterrein misschien best lopen', zegt ze optimistisch. Omdat ik dat sowieso geen goed idee vind had ik eerder deze week al informatie ingewonnen over ontheffing. 'Nou, zeg maar niet dat het misschien wel lukt om te lopen, dan wordt het vast lastig met die ontheffing', reageer ik. 'Ze zien het ook wel aan mijn stok', mompelt ze.
De ontheffing komt er zonder problemen. Voordat we naar het kampterrein rijden maken we een rondje door het Herinneringscentrum. De sporen van de oorlog met beelden, geluid en tastbaarheden zoals koffers en scheerattributen van de mensen die daar hebben geleefd zijn en blijven indrukwekkend. 'Wij wisten niets van de dingen die in de kampen gebeurden', zegt mijn moeder. Pas later werd dat bekend.' Geen wonder ook als de mensen onder schot werden gehouden om verplicht te lachen op propagandafilms van de nazi's. 'Wie bedenkt er zoiets? En waarom?' Het zijn de vragen van mijn moeder waar ze waarschijnlijk nooit een antwoord op zal krijgen.
Na een kopje cappuccino en een saucijzenbroodje in de zon rijden we de mooie route door het bos naar het kampterrein. We parkeren de auto voor de slagboom. Het voormalige huis van commandant Albert Gemmeker is met glas omgeven. In mijn herinnering was dat niet zo, de laatste keer dat ik hier was, zo'n 13 jaar geleden.
Een treinwagon, herinneringssteentjes, een stukje barak en het treinspoor waar abrupt een eind aan komt. Het blijft bijzonder om hier te zijn. 'Ik ben blij dat ik dit weer eens kan zien' , zegt mijn moeder als we op een bankje in de schaduw zitten. 'Misschien is het wel de laatste keer', antwoord ik.
We lopen terug naar de auto. Als we weg willen rijden komt er een meneer naar ons toe. 'Gaan jullie terug naar de parkeerplaats? Mag mijn moeder met jullie mee terug?' vraagt hij. Ik maak plaats op de achterbank voor zijn moeder, voor hem en een mevrouw die er ook bij hoort. De hele weg terug zijn ze dankbaar dat ze mee mogen rijden.
Dankbaar ben ik ook. Voor de mooie middag met mijn moeder. Voor de kennis die zij meedraagt en daarover blijft vertellen. Voor de zon en voor de stapelwolken.






