dinsdag 28 maart 2023

Een slechte monoloog in Lijn 3

Vanochtend viel ik per ongeluk in een slechte monoloog. Het was in Lijn 3 richting stad. De meid naast me was aan het woord. De andere, er tegenover, ontving. 

Zo ongeveer:

'Ik word he-le-maal panisch van een zonnebank. Stel dat je er niet meer uitkomt. Dan zie je eruit alsof je drie maanden in Australië bent geweest.'

'Mijn hond Coco zit in de puberteit, hij luistert niet. Snap het niet hoor. Als iemand tegen mij zegt: 'Lig', dan ga ik meteen liggen.'

'Ik hoop steeds dat ik in een elektrische bus terecht kom. Daar kun je je mobiel in opladen. Onwijsssss handig!'

'Ik eet heeeeeel vaak een appeltje. Soms wel twee per dag. Zooo lekker! Mijn moeder heeft noooooit boodschappen in huis. Ik moet ze zelf halen. En ik krijg het geld niet eens terug.'

'Ik moet mijn studie zelf betalen. Ik ga niet lenen. Want geld lenen kost geld. Hihi haha.'

'Als ik niet weg hoef doe ik geen make-up. 's ochtends is het altijd even incasseren als ik voor de spiegel sta. Whahaha. Dan gaan er lagen op en dan lijkt het weer wat.'

'Whahahahaha....'

Volgende week weer op de fiets.



zaterdag 18 maart 2023

Lekker meehorken

Bij de Aldi

Ik heb 4 dingetjes in mijn handen.
Ik loop naar kassa 1.
Ik kom van links.
Tegelijkertijd komt van rechts een stel met een mandje boodschappen. We kruisen elkaars blikken.

De kassière kijkt naar de rij, pakt haar microfoon en roept een collega op voor een extra kassa.

'Oh kassa 2 gaat ook oop'm', zegt de man van het stel tegen zijn vrouw/vriendin. Hij loopt voor mij langs. Zijn vrouw in de achterhoede.

'Kijk, dat je man een hork is, is misschien wel the story of your life. En ik hoef echt niet per se eerst hoor. Maar even afstemmen zit er blijkbaar ook niet in? Wij, als vrouwen onder elkaar? Nee hè? Gewoon meehorken hè?'

Zei ik dat?

Natuurlijk niet!

Want dan zou ik ook aardig richting hork/ horkin gaan.

Maar iets in die strekking, man oh man, wat lijkt me dat toch lekker.

Story of my life.
























zaterdag 11 maart 2023

Lekker zelfscannen bij Ikea

Een bezoekje naar Ikea op zaterdag.Is misschien sowieso niet zo'n goed idee.Maar we doen het toch.

We vinden vrij vlot een parkeerplek.We hoeven niet te wachten bij de draaideur.We lopen zonder opstopping de trap op.Daarna de roltrap op.

Tot nu niet al te veel problemen. Wel veel mensen maar die kristalliseren zich mooi uit in de winkel.

We hebben ruimte bij de garderobekasten (waar we naar op zoek zijn) en niemand loopt elkaar in de weg. Af en toe doen we een stapje terug voor een blije oma die met haar kleinkind verstoppertje speelt, een buggy of een rolstoel maar dat doen we gewoon.Natuurlijk!

Met een paar badkameraccessoires in de kar lopen we richting de uitgang.

Tot we bij de kassa's komen.

Alleen maar mensen.

In lange rijen.

Alleen maar zelfscankassa's met hier en daar een Ikeamedewerker die hulp kan bieden als het nodig is.

Snel en efficiënt. Dat idee.

Dan de praktijk.

De mensen turen op de schermen, pakken hun koopwaar uit de winkelkar, zoeken onbeholpen met de scanner in hun hand naar de streepjescode en turen weer op het scherm. Het duurt twee lang, twee breed.

Ook wij zijn aan het klooien.Wat hebben we nu wel en niet gescand? Overzicht kwijt.

Dan maar weer opnieuw.

'Een medewerker komt u helpen', verschijnt er op het scherm.

'Wat is het probleem?', vraagt de aangesnelde medewerker. 'We weten niet meer wat we wel en niet hebben gescand.' Ze doet een pasje door een gleuf aan de zijkant van het scherm en we kunnen weer opnieuw beginnen.

'Het komt omdat je de artikelen die je hebt gescand daar weer neerlegt', zegt Peter. ('daar' is het plateautje waarop je de artikelen uit kunt stallen).

Poging twee.

Artikel scannen.

Aan Peter geven.

Volgende artikel scannen.

Dat nog een paar keer.

Afrekenen

Klaar.

Door de hekjes.

'Mag ik uw bon controleren?', vraagt een beveilingsmedewerker? Omdat we zo aan het hannesen waren?', vraagt Peter.'Nee hoor, gewoon random', lacht ze.

Alles in orde.

Bij de uitgang. Rechts de liften. Wachtende mensen met volle karren.

Links de roltrap. Die is stuk.

De kar kan dus niet mee naar beneden.We hebben maar een paar dingetjes dus die kar hebben we niet nodig om bij de auto te komen.

Het zal toch niet waar zijn?

'Mag de kar hier blijven staan?', vraagt Peter aan een medewerker.

Ja hoor, ik verzamel ze hier', antwoordt hij.

Fieuw! Is uiting van opluchting. 

Ik voel een blog aankomen.



vrijdag 3 maart 2023

Maaien in het zwembad

 Maaien in het zwembad 

Een man op leeftijd doet de rugslag. Zijn armen zwaaien sierlijk boven de golven. Hij neemt zijn ruimte. Twee vrouwen komen hem tegemoet. 'Ho, ho', zegt de ene met oordoppen. Hij schrikt op. Hij grinnikt. Gaat verder in schoolslag. De dames mompelen: 'Beetje rekening houden met een ander toch?' 

De twee dames zwemmen nu voor mij. Blijven plotseling staan. De ene zonder oordoppen wijst naar buiten richting de bomen. Een ooievaar die broedt. 'Bijzonder he? Waar zie je dat nog?' Ik wijk uit naar links en maak een ruime bocht. Dat kan gelukkig want geen tegenliggers. 

De man is opnieuw aan het maaien. Een vrouw voor hem krijgt een flinke draai om de oren. Ze kijkt om. Ik vind het niet erg hoor', glimlacht ze. De man grinnikt en zegt: 'Tja.'

Deze vrouw houdt ook van rugslag. Neemt ook haar ruimte. Ik kan niet verder want de twee dames (met en zonder oordoppen) komen mij tegemoet en uitwijken lukt niet. Watertrappelen dus, totdat ik weer kan. Maar niet voor heel lang want de maaier is weer in zicht. 

50 minuten, 46 baantjes in zigzag, 1150 meter. Zonder slag of stoot. Nou ja, soort van.




vrijdag 9 december 2022

Wat doe jij met kerst?

De mooiste tijd van het jaar is aangebroken. Overal waar je komt brengen lampjes licht in de donkere dagen. We zitten in de aanloop naar kerst.

Voor die twee dagen per jaar worden alle registers open getrokken. Ik ken mensen die eind augustus al tot in de puntjes geregeld hebben wat ze gaan doen, waar, wanneer, met wie, hoe en waarom. Want je zou eens voor verrassingen komen te staan. Je moet er toch niet aan denken dat je twee dagen, misschien wel in je eentje, onder de kerstboom zit weg te kwijnen terwijl anderen het oergezellig hebben? Dus dan maar beter alles op tijd vastleggen.

Kerst is in de praktijk niets meer dan verplichte gezelligheid, gepropt in twee dagen in de laatste week van het jaar. We moeten iets bijzonders doen met de maaltijd en lopen in de winkel met lijstjes rond met ingrediënten waar we nog nooit van gehoord hebben. We halen een boom in huis en staan op zolder te klauwen naar kerstspullen om er op het moment suprême achter te komen dat de lampjes niet aan gaan. 

Die lampjes alleen al zouden een prima reden kunnen zijn om de hele kerst te boycotten. Wie wordt er vrolijk van het getrek aan de groene wirwar waarmee je altijd het tegenovergestelde bereikt van wat je wenst? 

En dan de naalden, die halverwege juni tijdens het stofzuigen te voorschijn komen op plekken waarvan je zeker wist dat je die al tot in den treure gezogen had. 

Ondanks de lampjesstrijd en het boomgedoe vind ik de kersttijd best leuk met Last Christmas, de Top 2000, kaarsjes, mierzoete films en familie. Maar het blindstaren op die twee dagen, waarin het (wat eigenlijk?) allemaal moet gebeuren is redelijk spastisch. Als we daar nu eens wat luchtiger naar zouden kunnen kijken. Misschien zouden de mensen die alleen zijn zich dan niet nog eens extra eenzaam hoeven voelen tijdens de twee kerstdagen. En gaat het verplichte gezelligheidskarakter en het opgeklopte samenzijngevoel er hopelijk van af. 

En als kerst voorbij is? Dan liggen de paaseitjes alweer in de schappen. Wat zullen we eens gaan doen?





dinsdag 31 augustus 2021

On-Nederlands? Dit is politiek Nederland 2021

Jesse Klaver noemt het on-Nederlands dat VVD en CDA niet inhoudelijk willen praten.Volgens mij is het vooral typisch Nederlands hoe het er in 2021 in de politiek toegaat.

Liegen, draaien, geen actieve herinnering, gewoon blijven zitten als bijna de hele Kamer je gedrag afkeurt of het vertrouwen opzegt. Omtzigt zit ziek thuis maar Rutte gaat na een beetje stof happen gewoon weer over tot de orde van de dag.

Ook de 'ons past bescheidenheid' houding van het CDA betekent in de praktijk blijkbaar gewoon dat de christendemocraten in alle onbescheidenheid op hun strepen kunnen staan: Wopke wil (net als Mark) niet met twee linkse partijen in zee, ex partijlid en lastpak Pieter Omtzigt zit elders (veilig thuis) en het verlies van vier zetels tijdens de laatste Kamerverkiezing is ook al weer vergeten. Als je het er niet te veel over hebt, is het er ook niet. Zie ook de toeslagenaffaire.

Kaag kon vier maanden geleden niet meer met Rutte op dezelfde weg voort :'Hier scheiden onze wegen', maar schrijft na een paasweekend vol bezinning en een partijtje mislukte onderhandelingen samen met Rutte een regeerakkoord op hoofdlijnen. Of eigenlijk een aanzet voor een opzet tot een mogelijk regeerakkoord.

De ChristenUnie kan volgens Gert-Jan Segers nooit meer met Mark Rutte in een kabinet maar de partij krabbelt later terug omdat zij niet voor haar verantwoordelijkheid wil weglopen. Maar Sigrid heeft geen zin meer in Gert-Jan en Gert-Jan heeft er inmiddels ook geen trek meer in. Maar je weet het nooit bij Gert-Jan. Ook niet bij Sigrid trouwens.

Klaver en Ploumen houden elkaar vast en willen wel. Maar ook zij zeiden een paar maanden terug het vertrouwen in Mark op. Wat is er veranderd sinds die tijd? Wat hebben we gemist? 

Dat is niet on-Nederlands maar dit is politiek Nederland anno 2021. Het ene zeggen en het andere doen. Het ene doen en het andere zeggen. In willekeurige volgorde, net hoe het uitkomt. Of was het altijd al zo in Haagse kringen?

Nieuwe bestuurscultuur? Welke burger snapt dit nog? Ik ben zo zachtjes aan behoorlijk van het padje. 

 

 


 

 

 




dinsdag 17 augustus 2021

Struinen

'Voor het eerst zijn er meer vacatures dan werklozen', kopt de Volkskrant van vandaag 17 augustus 2021. 

Na ruim een jaar struinen op de arbeidsmarkt snuffel ik nog even door. Ik heb het nog nooit zo druk gehad als het afgelopen jaar. Misschien is het daarom dat ik soms zo moe ben. Sollicitatiemoe vermoed ik. 

De eerste maanden na mijn gedwongen ontslag bij WerkPro, als gevolg van corona, heb ik hard mijn best gedaan om een baan te vinden die mij past. Ik richtte mij op banen waar ik iets met taal mag doen. Vooral omdat ik daar plezier in heb; volgens mij de beste motivatie om leuk werk te vinden. 

Als freelance verslaggever bij de weekbladentak van de NDC mediagroep interview en schrijf ik wat af. Soms produceer ik wel vier artikelen per week. Daarnaast schud ik er regelmatig een columnpje, een blogje of een gedichtje uit. De taalpurist in mij staat constant aan. Het was best aardig geweest als ik zou kunnen leven van mijn werk als verslaggever. Maar meer dan een onkostenvergoeding zit er jammergenoeg niet in. De bakken tijd en energie die ik erin steek kan ik beter investeren in iets wat meer oplevert. Dus zet ik mijn werk voor de NDC op de waakvlam. 

Ondertussen kwam ik op een werkervaringsplek bij de communicatieafdeling van Noorderlink, een noordelijk HR netwerk, terecht. Ik maakte mooie reportages van de bijeenkomsten en events over het thema van de Noorderlinkdagen, de 'Expeditie van betekenis', en schreef mee aan het gedenkboek over deze Expeditie. Toch zie ik mijzelf niet als communicatiemedewerker omdat daar ook vaak grafische vaardigheden bijhoren. Daar heb ik beduidend minder mee. 

Ervaring als secretaresse heb ik ruimschoots maar doordat mijn aandacht steeds naar teksten gaat, ontgroei ik zo langzamerhand een flink aantal van de taken die bij het secretaressevak horen. Heb nog wel een aantal keren op dergelijke functies gesolliciteerd. Ik werd ook uitgenodigd. Maar tijdens het gesprek kan ik mijn enthousiasme voor schrijven niet onder stoelen en banken steken en wint dat fors van het enthousiasme voor de typische secretaressetaken. Uiteraard wordt dat opgemerkt door mijn gesprekspartners waardoor we niet met elkaar in zee kunnen gaan. 

Tijd om het roer om te gooien dus. Maar de vraag is even in welke richting. In ieder geval moet het een zinvolle baan zijn bij een maatschappelijk betrokken organisatie waar ik mijn schrijfervaring in mag zetten. De opgebouwde ervaring als secretaresse kan ik overal mee naartoe nemen. 

Mijn laatste sollicitatie als behandelrapporteur bij de van Mesdagkliniek leek perfect te passen in dat plaatje. Als behandelrapporteur schrijf je op basis van het straf- en patiëntendossier verlofaanvragen en verlengingsadviezen. Je bereidt de behandelplanbesprekingen voor en notuleert deze en je bewaakt de wettelijke termijnen binnen de behandeling en de rechtspositie van patiënten. Ik had een hartstikke leuk en open gesprek. Ik zag mij daar al helemaal werken. Helaas voor mij namen ze iemand die naast het goed kunnen rapporteren ook een juridische achtergrond meebracht. Tja, daar kan ik niet aan tippen. 

Dus struin ik nog even door. 

Nog even terug naar de eerste zin van dit stuk. Er schijnen dus meer vacatures te zijn dan werklozen. In mijn geval is het eigenlijk: Ik heb genoeg te bieden maar waar mag ik dat kwijt? Blijkbaar zijn er vacatures genoeg maar lastig te vinden of ik voldoe net niet aan de eisen. Of ik voldoe wel aan de eisen maar vind geen voldoening meer in de werkzaamheden. Of ze zoeken een jonger iemand. Mag niet natuurlijk maar het gebeurt volop. Hoe vaak lees je niet: 'In ons jonge en dynamische team is plek voor...' 

Dus struin ik nog even door. Is ook niet zo erg. Ik weiger mij te laten ontmoedigen. Uiteindelijk levert het altijd iets op. Al is het alleen maar dat het steeds duidelijker wordt waar ik wel en niet blij van word. Dat het goed is om afscheid te nemen en mij te richten op iets nieuws ook al weet ik nog niet precies op wat. Ja, soms word ik daar een beetje moe van. Dan maak ik even een pas op de plaats en ontstaat er vanzelf ruimte voor iets anders. 

Intussen schrijf ik door aan mijn boek. Het verhaal over mijn ziekteperiode van ruim zes jaar geleden. Een intensief maar ook een mooi en waardevol proces. Misschien vind ik een uitgever. Ik hoef er geen geld mee te verdienen dus uitgeven in eigen beheer kan ook altijd. 

En zo struin ik nog even door.