Gerard, bedankt!

Gisteravond mochten we in de herkansing. Gerard Ekdom kwam met Back to the disco opnieuw naar de Martiniplaza in Groningen. In mei vorig jaar werd zijn show halverwege de avond noodgedwongen gestopt door vallende aluminiumstrips vanaf het plafond.

Maar nu deden we het dunnetjes over. Hoewel? Om 22:00 kwam Gerard op. Het lijkt hem allemaal zo gemakkelijk af te gaan. Hij kent sowieso alle songteksten uit zijn hoofd en maakt daarbij allerlei bewegingen en houdt ook nog eens contact met zijn publiek. Dat Michael Jackson glitterhandschoentje zit hem als gegoten, ook al heeft ie dat bij de Action gescoord. De ene discotopper na de andere wordt de zaal in geknald en Gerard blijft lachen, alsof het zijn eerste keer is. Het verveelt nooit. Wij boomers kunnen nog prima meedoen, Gerard doet dat heel goed.

Dansen en feestvieren is toch ook een serieuze zaak. Tenminste bij sommige gasten die met een stalen gezicht en ingehouden pasjes de ene na de andere dansplaat aan zich voorbij laten gaan. Anderen gaan weer helemaal los, inclusief met glitteroutfit of uitgedost als verdwaalde powerflowers met madeliefjes in hun haar. Juist die balans maakt het leuk.

En ja, wat boeit het dan eigenlijk dat door het gedrang je plastic beker op de grond valt en dat je die tussen de puntschoenen en de hakjes met kettingen moet terugvinden? Dat het daardoor in je rug schiet en dat dit er heel bijzonder uitziet?  Dat dans je allemaal wel weer weg want Gerard roept om Abba. En hij waarschuwt ook nog es. Dat we morgen allemaal last zullen hebben van onze benen en dat we daardoor de hele zondag op de bank zullen doorbrengen.

Valt mee trouwens. Die lamme benen bedoel ik. De voeten zijn veel erger. Die moesten ons na dit heerlijke avondje al strompelend via het stadspark naar de bushalte brengen. Maar ook dat hebben we gehaald. Na een korte nacht zijn ze aan de beterende hand. De rug gelukkig ook.

Gerard bedankt voor deze topavond!

Kan gewoon

Caroline van der Plas heeft begrip voor de boerenprotesten en de blokkades op de snelwegen. 'Alles wat strafbaar is, is strafbaar', zegt ze maar ze gaat niet tegen de boeren zeggen om te stoppen met deze manier van protest. 'De boeren hebben er immers genoeg van? Het water staat hen toch aan de lippen?' Tweede Kamerlid Pieter Grinwis (CU) reageert op deze uitlatingen van Caroline op radio 1 zo: 'Het blokkeren van snelwegen is strafbaar maar wat Caroline zegt, mag zij weten.'

Afgelopen week zat oud-minister en huidig  raadslid (Hart voor Den Haag) Rita Verdonk aan tafel bij Jeroen Pauw.  Zij is van mening dat de gemeente Den Haag zich niet aan de Spreidingswet hoeft te houden. Haar partij sluit zich aan bij de gemeenteraad van de gemeente Westland. Die laat zich letterlijk niets opleggen door een stelletje Eerste Kamerleden, die een ander besluit hadden moeten nemen. Filmmaker Hans Hermans van de docu De wereld in Ter Apel (ook aan tafel bij Jeroen) benadrukt dat zowel burgemeester Velema (gemeente Westerwolde waar Ter Apel onder valt) en de voorzitters van de VNG en de Veiligheidsraad hulp vragen voor het creëren van opvangplekken. Rita's reactie hierop: 'Nou en?'

Iedereen mag blijkbaar alles vinden, doen en zeggen. Of dat nu immoreel is of zelfs tegen de wet ingaat, het moet kunnen. Wetsovertreders worden begripvol bejegend, Eerste Kamerleden worden denigrerend weggezet als een 'stelletje' en er worden schouders opgehaald als er serieus een beroep wordt gedaan op ondersteuning. Verantwoordelijkheid nemen hoeft niet als dat niet in het straatje past.

En om hier even op door te gaan: dat laconieke, alles moet kunnen, zeg wat je wilt, de 'het raakt mij niet' houding, heeft toch ook iets irritants. Ook Yesilgöz deed dat van de week op camera toen haar werd gevraagd wat ze ervan vond dat Wilders haar zuur noemde. Lachend zei ze dat ze niet bij elke tweet stil kan staan. Nee, natuurlijk niet maar in dit geval kun je toch niet anders? Je zit aan tafel met die man! Net als hoeder van de rechtsstaat Pieter Omzigt die de tweets van Wlders afdoet met 'Ach ja.' 

Maar alles voor de goede indruk naar buiten, voor het volk en de kiezers die je moet behouden.

Kan gewoon.

Beelddenken

Je kent het wel. Iemand zegt of vertelt iets en je krijgt er onmiddellijk beeld bij. Soms is dat grappig. Vooral als een ander, die het ook gehoord heeft, soortgelijke beelden doorkrijgt en je daar samen op kunt doorfantaseren.

Soms is het in eerste instantie best grappig wat je hoort maar blijft het beeld langer hangen dan je lief is. Dat overkwam mij laatst en dat ging zo.

Ik tegen collega: 'De toiletspray op de vrouwen wc is op. Wil je een nieuwe brengen?'
Collega 'Ja hoor, doe ik wel. Nog voorkeur voor een smaakje?'
Ik: 'Huh smaakje?'
Collega: 'Jij gaat er vast niet aan likken hè? Ik zet wel iets neer.'

Ik snapte natuurlijk best wat ze bedoelde met smaakje maar haar reactie daarop zag ik niet direct aankomen. Gevolg was wel dat ik het beeld van mijzelf, lebberend aan een toiletspray van zoete rozen, lavendel of oceaangeur niet snel kwijtraakte. Ik proefde het zelfs. Da's toch niet goed?

Maar goed, veel dingen slijten dus dit ook. Een toiletspray is nu gewoon weer iets waar deze voor bedoeld is. Voor mij dan want misschien heb ik anderen nu met onwenselijke beelden opgezadeld.

Sorry, beelddenkers, was niet de bedoeling hè? Maar echt, het slijt wel weer.

Woordjes

Twee jochies van een jaar of 8 in het badhokje van het zwembad:

Jochie 1: 'Ik dacht vroeger dat de wereld er uitzag zoals in GTA 5.'

Jochie 2: 'Ik dacht vroeger dat de wereld niet groter was dan ons huis en onze tuin.'
Jochie 1: 'Watttt??'
Jochie 2: 'Ja echt en dat ik eraf viel als ik verder ging.'

Jochie 1: 'Wat was jouw eerste woordje?'
Jochie 2: 'Papa.'
Jochie 1: 'Mijn eerste woordje was mama.' Dan zachtjes: 'En mijn tweede woordje was kut.'

Na een korte stilte weet Jochie 2 het ook weer: 'Mijn tweede woordje was Wifi.'

Einde gesprek. Met natte haartjes naar huis. Potje GTA spelen en kut roepen als de Wifi  niet werkt.  

Agendagate

''Ik kan er wel een blog over schrijven', zei ik vorige week tegen collega S. 'Ja, doe dat!' was zijn reactie.

Nou komt ie:

Onderwerp: agendagate

Stukje context:

Zo half oktober begint het te broeien. Dan komt de vraag uit het team of ik bureau agenda's wil bestellen. Dat lijkt simpel maar voor die bestelling de deur uit kan ben je een paar weken verder.

Namelijk dit:
Wie wil er eentje maar vooral wie wil welke en wie wil welke vooral niet.

Dat gaat ongeveer zo:

Ik wil er een met 1 dag op 1 pagina. Hadden we vroeger ook en was heel handig.

Ik wil er een met de week over 2 pagina's verdeeld, dus bijvoorbeeld maandag, dinsdag en woensdag op de linkerpagina en donderdag en vrijdag op de rechterpagina. Weekend hoeft niet hoor.

Ik wil er een met kolommen. Hoeft niet per se heel groot hoor maar mag wel.

En de rest is van het type: maakt mij niks uit, een agenda is een agenda.

Half november de bestelling gedaan.
Ik krijg direct te horen dat alleen de agenda's met 1 dag op 1 pagina direct leverbaar zijn. Na wat heen en weer mailen en bellen wordt 14 december als leverdatum voor de andere agenda's doorgegeven. Nog op tijd dus.

Collega S (van team agenda met kolommen) houdt consequent de vinger aan de pols. We hoeven elkaar alleen maar te zien en we weten waar we het over hebben. En als we elkaar niet direct zien zorgt hij wel dat dit gebeurt. Dan komt hij op mijn kantoor. 'Zeg euh...die agenda's, zijn ze er al?' Ook bij het kopieerapparaat, bij zijn werkplek, in de keuken en de kantine wordt dezelfde vraag zowel verbaal als non-verbaal gesteld. En elke keer moet ik hem teleurstellen. 'Alsof jij er persoonlijk verantwoordelijk voor bent hè?', grijnst hij dan.

Het wordt 14, 15, 16, 17 en 18 december. Nog steeds geen agenda te zien. Wat blijkt? De krengen zijn niet leverbaar. Dus? Ja, dus dan maar aan iedereen melden dat ze zelf kunnen kopen en het geld kunnen declareren. Kan het weer van mijn lijstje af.

S laat er geen gras over groeien en bestelt direct bij Bol.com. Vol trots toont hij zijn nieuwe aanwinst via een foto op WhatsApp. Maar het was toch nog even spannend. Hij had er namelijk ook eentje voor zijn schoonvader besteld als kerstcadeau. De vriendin van S had zijn eigen agenda ingepakt omdat zij dacht dat deze voor haar vader was. Snappen we het nog? Ik citeer S: 'Was heel grappig... ik had een agenda voor mijn schoonvader gekocht. Met 2 dagen op een pagina. Mijn eigen agenda was al ingepakt door mijn vriendin. Ze dacht al waarom 2 agenda's? Ik dacht dus dat ik de verkeerde had besteld.' Einde citaat.

Pffffff, hoe agendagate uiteindelijk toch nog goed kwam.

Writer's block bij kerstboodschappen

'Echt, ik kan het niet aan hoor zoveel zondagen.'

Noodkreet van collega M op mijn telefoon, vanochtend rond de klok van 11. Daarbij een foto van een blanco boodschappenlijstje met onderschrift: ben om 9:00 begonnen🤣.

Druk in haar kop maar er komt niks uit.

Herkennen we toch allemaal? Die ellenlange boodschappenlijst die je moet maken voor een megalang kerstweekend komt niet lekker van de grond. En zeker niet na een drukke werkweek waarin je van hot naar her vliegt.

Dus als je het efficiënt wilt aanpakken moet je er toch voor gaan zitten. Maar was het maar zo'n feest. Je begint vol goeie moed te bedenken wat er op die lijst moet komen en het gelazer begint. Heb ik nou nog wel of geen maïzena, cacaopoeder of rijst in huis? Dus moet je weer opstaan om de kastjes te checken op voorraad.

'Doe het dan sowieso staand met een kladblok in de hand', hoor ik denken. Tja, maar dat is niet het idee van lekker gaan zitten voor een lijstje (LIJST in dit geval).

Dus we rommelen maar wat aan maar de lijst krijgt op den duur toch inhoud. Bij mij dan.

Bij M loopt het nog wat stroef. Ze heeft last van een writer's block maar is toch van de stoel gekomen om in het kastje te kijken. Ik krijg opnieuw een foto van haar  boodschappenlijstje en ze heeft iets op papier staan: koffie. 

Precies wat we nu nodig hebben.

Sorrycultuur bij 40+ party's

Korte lontjes.

Schelden.

Agressieve uitingen.

De verhuftering lijkt alleen maar toe te nemen.

Maar er is best een beetje hoop. Ga eens (of vaker) dansen op een 40 + party. Iedereen die daar komt is blij, ontspannen, positief en niet te beroerd om excuses te maken. Daar gunnen we elkaar de ruimte nog en zo vanzelfsprekend is dat  helemaal niet. Want man man man, een plekje veroveren op een drukke dansvloer zoals gisteravond bij de Club 40+ Christmasparty in the Palace ( Groningen) is een taak op zich.

Een stomp in je rug wordt onmiddellijk goed gemaakt met een lief aaitje op de schouder. Een klap op je hoofd (tot twee keer toe door dezelfde man) wordt rechtgetrokken met een 'het spijt me enorm' gezicht, minstens vier keer sorry horen als je steeds door dezelfde meid wordt aangestoten, tja waar moet je dan nog naartoe met je korte lontje? Helemaal nergens. Dan ga je gewoon weer verder met waar je gebleven was. Abba met Lay all your love on me en Don't you want me baby (The Human league) lenen zich daar uitstekend voor. Maar ook als je totaal geen idee hebt op welk nummer je eigenlijk staat te hossen komt er geen agressie naar boven, hooguit verbazing.

Je danst door, ondanks dat je zere voeten je je eraan herinneren dat je geen 18 meer bent. Je wilt door als je weg moet om de laatste bus te halen. Je tikt subtiel met je vingers op de toonbank als het te lang duurt voordat je je jas uit de garderobe terugkrijgt. Maar korte lontjes zijn voor losers, je blijft lachen. Ook om de glitterbroeken die je zo hier en daar tegenkomt als je naar beneden kijkt. Het is één groot feest.

Dus, wil je ontsnappen aan verruwing en negativiteit? 40 + party's bieden die escape.
Sorry, meer kan ik er niet van maken.