dinsdag 9 maart 2021

Ze deed wat ze moest doen 💪

Gisteren had ik een leuk gesprek bij een organisatie waar ik werkervaring als communicatiemedewerker op mag doen. Superblij en helemaal zin om te beginnen. Enthousiast pakte ik vanochtend de telefoon en belde ik het algemene nummer van het UWV. Ik hoopte dat ik door verbonden kon worden met mijn adviseur om even af te stemmen welke voorwaarden het UWV stelt aan een werkervaringsplek. Gewoon even contact, vragen stellen en antwoorden krijgen zodat ik door kan.

Ging niet lukken. Het UWV werkt met een persoonlijke werkmap. In die map moet je als uitkeringsgerechtigde alle sollicitatie-activiteiten vermelden. Ook het berichtenverkeer gaat via deze werkmap. 

Rechtstreeks contact met het UWV is niet mogelijk. Als je het algemene nummer belt krijg je iemand aan de telefoon maar dan houdt het wel zo ongeveer op. Als je je 'persoonlijk adviseur werk' wilt spreken over iets inhoudelijks moet je een bericht achterlaten in je werkmap en kan het maximaal 2 werkdagen duren voor je een reactie kunt verwachten. Zij bellen jou, niet andersom.

De dame die ik aan de telefoon had deed wat ze moest doen: ze dreunde het riedeltje onverstoorbaar op. Rechtstreeks contact gaat niet. 'Zo werken wij niet bij het UWV', voegde ze er nog aan toe. Verwoede pogingen die ik deed om er doorheen te komen werden niet opgepakt. Kan ook niet. Het systeem is dichtgetimmerd en er is geen ruimte om dat systeem open te breken ook al zou ze willen. Ze kon wel een terugbelverzoek indienen. Maar ook dan moest ik rekening houden met een wachttijd van maximaal 2 werkdagen voor ik terug gebeld zal worden. 
Nou ik weer.

Zij deed wat ze moest doen. 
Ik weet wat ik niet moet doen: Me laten opnaaien door de bureaucratie en de paarse krokodillen van deze wereld.
Een taak op zich. 🙄
 

 

zondag 28 februari 2021

Tel je zegeningen 🙏

Tel je zegeningen. De laatste tijd hoor ik het weer meer dan anders. Bedoeld als een oppepper. Waarderen wat je wel hebt in plaats van niet.

Uiteraard helemaal goed bedoeld. Natuurlijk kan het helpen om positiviteit tegen negatieve gevoelens af te zetten en dan te bekijken wat er per saldo over blijft.

Dit?

Dat je je zegeningen moet tellen omdat je het niet eens zo slecht hebt als je relatie ongewild voorbij is maar je verder wel gezond bent?

Dat je nog heel veel vrienden over hebt terwijl je net die ene leuke vriendschap kwijt bent of door je vingers ziet glippen?

Dat je elke dag te eten hebt ondanks dat je bijna uit je huis bent gezet? 

Elke keer als ik in zulke gevallen iets in de trant van tel je zegeningen hoor bekruipt me een gevoel van.....Ja, van wat eigenlijk? Allergie? Dooddoenertaal? Ook dat, maar zeker plaatsvervangende schaamte. Verboden te zaniken. Zet je erover heen, het wordt weer anders en het helpt niet om te klagen. Over tot de orde van de dag.

Tel je zegeningen wordt vaak gebruikt om verdere discussie of een echt gesprek dicht te timmeren. Dat komt denk ik omdat mensen graag een oplossing willen aandragen als ze merken dat anderen het moeilijk hebben. Dat kan natuurlijk heel vaak niet dus komt al snel een cliché om de hoek als tel je zegeningen, kijk wat je wel hebt,  gelukkig is het mooi weer, kijk niet te ver vooruit, ga iets leuks doen, blijf er niet te lang in hangen en je moet door. Alsof verdriet, pijn of teleurstelling niet mag en nergens toe dient.

In plaats van dat iemand zich er ineens beter door gaat voelen voelt een dergelijke opmerking aan als een extra klap in het gezicht. Want de meeste mensen weten ook wel wat het is om zich oké te voelen maar zijn niet altijd zo veerkrachtig of in staat om daar actief en acuut mee aan de slag te gaan als het tegenzit. Soms wel, soms ook niet.

Misschien eens gewoon luisteren, doorvragen, vragen wat helpt, wat iemand nodig heeft of het er gewoon te laten zijn zonder meteen met een pasklare oplossing te komen, die vaak helemaal niet voor handen is. Waar iemand anders ook niet direct op zit te wachten en die vaak juist averechts werkt.  Het is geen gezichtsverlies maar er straalt kracht vanuit.

Juist die speciale aandacht, kan voelen als een verademing. Misschien wel als een zegen. 🙏 

 


 

zaterdag 16 januari 2021

Doorhalen wat niet van toepassing is

Dikke keel, stomp in de maag, diepe zucht. Zin om met deuren te slaan of een potje te janken. Leuke vacature, leuk gesprek aan de telefoon, sprankelende brief geschreven. Opgewarmd voor een nieuwe stap. Hoop op een uitnodiging. Drie weken wachten. 

Bij de eerste zinnen in de afwijzingsmail weet ik het al: 'Wij hebben ontzettend veel passende reacties ontvangen en hebben hieruit een keuze gemaakt.' Motivatie in de brief, werkervaring en vooropleiding zijn de drie beoordelingscriteria waaruit ik zelf kan kiezen. Iets met doorhalen wat niet van toepassing is. Voor het bedrijf een efficiënte manier om afwijzingen af te handelen maar voor mij een nietszeggend, algemeen en onpersoonlijk bericht. En ja, ik zou er nog een telefoontje aan kunnen wagen maar dit afwijzingsbericht nodigt daar nou niet geweldig toe uit. Juist door het zo te formuleren hopen ze dat niemand meer belt. Heb er ook geen zin meer in. Doel bereikt dus.

Etterende gedachtes 'te oud', 'geen specifieke opleiding', 'waar kom ik aan de bak en hoe dan?' komen even naar boven maar verdwijnen ook weer snel. Ik weet toch wat ik kan en wil, wie ik ben en wat ik wel en niet leuk vind? Die ene match komt echt wel maar duurt nog even. Is ook niet erg.

Enthousiast worden, helder krijgen waarom je juist die baan wilt en zou passen in de organisatie. Blij aan een brief beginnen is elke keer een proces. Je hoopt dat een bedrijf dat oppikt en dat ze jou graag willen zien, willen horen wat je te vertellen hebt. Als het dan niet doorgaat is dat iedere keer domweg keihard slikken. Dus doe ik dat maar. Ook om die dikke keel kwijt te raken. De deuren in huis blijven vooralsnog heel en voluit janken heb ik nog niet gedaan. Wel hier en daar een traantje afgedroogd. Best lekker.

Moed verloren? Bij de pakken neer? Geen leven zonder baan? Ben je mal. Wellicht het voordeel van het ouder worden, levenservaring en steeds beter leren relativeren. 

Iets nemen zoals het is is een mooi cliché wat ik steeds beter snap. Loslaten waar je geen invloed op hebt is ook zo'n fijne. Clichés zijn waar. Maar pas als je door hebt hoe ze werken gaan ze leven. En haal ik door wat niet op mij van toepassing is. 


 

 

woensdag 13 januari 2021

2021 wordt niet anders

2020

Niet perfect 

Niet perfect maakt creatief 

Tegenslag zorgt voor bezinning

Voor levensvragen

Wat gaat het om? 

Wie ben je? 

Wat wil je?

Waar heb je invloed op?

Wat is van waarde en wat niet?

Soms iets nemen zoals het is

Soms vluchten, soms vechten

 

Keuze om te praten 

Keuze om te zwijgen 

Keuze om te blijven liggen 

Keuze om weer op te staan 

Er voor kiezen om niet te kiezen 

Soms valt er niets te kiezen

 

2021 wordt niet anders 

in het algemeen 

De een vindt geluk

wordt beter of ziet het licht 

Een ander wordt ziek of getroffen door verdriet

Soms heb je grip

Soms niet

Weet je niet wat juist is en wat niet 

Komt dat achteraf 

 

Hopen kan wel 

Vertrouwen, optimistisch, onbelast 

Werken aan herstel

Inzicht krijgen 

Openstaan voor het goede

Wat dat ook maar is of betekent 

Luisteren en minder zeggen

Ergernis ombuigen naar verbazing 

In kleine stapjes omhoog

Wijsheid en kracht

 

Dat wens ik jullie en mezelf toe. 

💕

 (Deze foto gekozen omdat ik het een mooie foto vind. Natuurschoon Nietap)



Kokhalzen en schelden 🤮😡

Sylvia Witteman maakt in haar column in de Volkskrant van afgelopen zaterdag gehakt van het boek Haar naam was Sarah van Tatiana De Rosnay. Zo'n boek dat door anderen aangeraden wordt en dat dan zo vreselijk tegenvalt volgens Sylvia.

Het verhaal gaat over het meisje Sarah in Parijs dat met haar ouders in de oorlog bij een razzia wordt opgepakt. Ze verstopt haar broertje Michel in een kast in hun huis en neemt de sleutel mee. Het broertje overleeft het niet want Sarah wordt samen met haar ouders weggevoerd en komt dus niet meer terug in het huis.

Sylvia noemt het boek weerzinwekkend slecht. Ze kan het boek niet uitlezen zonder te schelden en te kokhalzen. Het gaat volgens haar niet over de Holocaust maar over een onnozel expatvrouwtje met huwelijksprobleempjes, een 'journaliste'. Schrijfster De Rosnay gebruikt de Holocaust als interessant behangetje voor haar pulproman. Te veel clichés over bleke gezichten en opgestapelde skeletten in een concentratiekamp, een ordinaire bouquetreeks en zo blaat Sylvia nog even door. Aan het eind van haar column beschrijft ze de paniek als Sarah haar broertje maanden later dood terugvindt. 'Had die deur dan ook niet op slot gedraaid', was het enige wat Silvia nog kon denken. Echt een boek om te verbranden.

Ik heb het boek destijds gelezen en zag later ook de verfilming ervan. Ik ben ook zo iemand die dit boek anderen aanraad. Ik las het in een ruk uit en moest (en dat gebeurt bij hoge uitzondering) huilen bij de film. Ik heb het boek zelfs twee keer gelezen. Ik vond sommige gedeeltes, inderdaad net als Sylvia, weerzinwekkend maar niet op de manier zoals zij het bedoelt. En ik had al helemaal niet de neiging om het boek te verbranden. 

Beste Sylvia adem in, adem uit. Haal je schouders op bij het lezen en sla het boek dicht als je er niks aan vindt. Geef het boek door in plaats van het te verbranden. Zeg desnoods dat je het een slecht boek vindt en dat een ander dat zelf maar moet beoordelen. Loop een rondje en kom weer tot jezelf. 

Kokhalzen en schelden is zo jammer voor je keel en je hart.

                            

donderdag 24 september 2020

Echt, hou je bek

Echt, hou je bek. Een grandioze kop boven een artikel van journalist Chris Klomp, gisteren  op zijn Facebookpagina.

 Waar ging het allemaal om? Over de Hashtag ’ikdoenietmeermee’, die dinsdag werd gelanceerd. Een aantal bekende Nederlanders suggereert hiermee niet meer mee te willen doen aan de regels om het coronavirus terug te dringen. Het vleesgeworden product van #ikdoenietmeermee zat afgelopen woensdag in de persoon van influencer Famke Louise bij Jinek om haar verhaal te doen. Dat verhaal kwam op zijn zachts gezegd niet helemaal uit de verf en haar optreden gaf aanleiding om er, onder andere door Chris Klomp, op te reageren.

 Met ‘Hou je bek’ als kop ben je verzekerd van een groot lezersaantal. Ik begrijp de woordkeuze van Chris, ik snap zijn punt en hij mag uiteraard schrijven wat hij wil om een groot publiek te trekken.

 Dat een gerenommeerd journalist voor een dergelijk stuk alleen al op Facebook ruim 2500 reacties ophaalt en dit ook nog eens 2400 keer gedeeld ziet is te verwachten. Maar in een aantal gevallen ook zorgelijk. Want ook al heeft Chris het gelijk aan zijn kant, door termen te gebruiken als ‘verwende artiesten’, ‘klein kind’, ‘ga je schamen’, goedkoop en gemakzuchtig’, geeft hij blijkbaar het startschot voor een scheldkanonnade op social media. Ik citeer: ’Famke Louise, wiens enige talent haar lelijke wenkbrauwen is’, ‘ als mensen zonder ontwikkelde hersenen gaan denken krijg je gekkies’, ‘empathieloze derderangs artiesten’, ‘egoïstische profiteurs’ en - die krijgt Chris zelf over zich heen -‘hoernalist’.

 Met harde (scheld) woorden, verwijten en vernietigende stempels, mensen naar onze hand proberen te zetten is meestal niet de manier om dat gedaan te krijgen, laat staan een oplossing te vinden. ‘Echt hou je bek’, is helaas voor velen een aanleiding om in dezelfde trant de bal terug te kaatsen. De vergelijking van niet afgeronde MBO-opleiding tot schoonheidsspecialiste van Famke Louise met de respectabele staat van dienst van medicus Diederik Gommers is voer om het ‘Wij – zij systeem’ in stand te houden.

 Gommers deed bij  Jinek het tegenovergestelde. De man weet wat empathie is en hoe hij daar invulling aan moet geven. Niet ondenkbaar dat Famke mede door zijn benadering een draai van 180 graden heeft gemaakt.











 

vrijdag 4 september 2020

'Wie bedenkt dit en waarom?'

Woensdag 2 september. Mijn moeder en ik stappen in de auto voor een bezoek aan Herinneringscentrum en kamp Westerbork.

Eerder deze zomer had mijn moeder al eens een balletje opgegooid. Ze wilde er weer eens kijken. Dat had ze ook gedaan. In haar eentje was ze er naartoe gereden. Het was er druk en het weer was druilerig. Ze was rechtsomkeert gegaan.

Afgelopen woensdag was het zover. Een blauwe lucht en een stralende zon. De paar stapelwolken onderweg trekken mijn moeders. aandacht. 'Mooi hè, die wolkjes?'

Bij het Herinneringscentrum parkeren we de auto. 'Ik kan het stuk naar het kampterrein misschien best lopen', zegt ze optimistisch. Omdat ik dat sowieso geen goed idee vind had ik eerder deze week al informatie ingewonnen over ontheffing. 'Nou, zeg maar niet dat het misschien wel lukt om te lopen, dan wordt het vast lastig met die ontheffing', reageer ik. 'Ze zien het ook wel aan mijn stok', mompelt ze.

De ontheffing komt er zonder problemen. Voordat we naar het kampterrein rijden maken we een rondje door het Herinneringscentrum. De sporen van de oorlog met beelden, geluid en tastbaarheden zoals koffers en scheerattributen van de mensen die daar hebben geleefd zijn en blijven indrukwekkend. 'Wij wisten niets van de dingen die in de kampen gebeurden', zegt mijn moeder. Pas later werd dat bekend.' Geen wonder ook als de mensen onder schot werden gehouden om verplicht te lachen op propagandafilms van de nazi's. 'Wie bedenkt er zoiets? En waarom?' Het zijn de vragen van mijn moeder waar ze waarschijnlijk nooit een antwoord op zal krijgen.

Na een kopje cappuccino en een saucijzenbroodje in de zon rijden we de mooie route door het bos naar het kampterrein. We parkeren de auto voor de slagboom. Het voormalige huis van commandant Albert Gemmeker is met glas omgeven. In mijn herinnering was dat niet zo, de laatste keer dat ik hier was, zo'n 13 jaar geleden.

Een treinwagon, herinneringssteentjes, een stukje barak en het treinspoor waar abrupt een eind aan komt. Het blijft bijzonder om hier te zijn. 'Ik ben blij dat ik dit weer eens kan zien' , zegt mijn moeder als we op een bankje in de schaduw zitten. 'Misschien is het wel de laatste keer', antwoord ik.

We lopen terug naar de auto. Als we weg willen rijden komt er een meneer naar ons toe. 'Gaan jullie terug naar de parkeerplaats? Mag mijn moeder met jullie mee terug?' vraagt hij. Ik maak plaats op de achterbank voor zijn moeder, voor hem en een mevrouw die er ook bij hoort. De hele weg terug zijn ze dankbaar dat ze mee mogen rijden.

Dankbaar ben ik ook. Voor de mooie middag met mijn moeder. Voor de kennis die zij meedraagt en daarover blijft vertellen. Voor de zon en voor de stapelwolken.