Hij doet WEL iets

Vanochtend tijdens mijn ochtendwandeling, ik ben nog maar net op pad.

Op het paadje tussen 2 grasveldjes zie ik een man met een onaangelijnde hond, die wat rondscharrelt.

Als ik dichterbij kom gaat die hond stokstijf staan,  kijkt mij recht aan en begint te grommen. Geschrokken deins ik achteruit,

'Och, hij doet niks', grinnikt de man.

Hij doet NIKS?

Ik zag toch echt een grommende hond in de startblokken, die mij recht in de ogen kijkt en mij aan het schrikken maakt.

'Hij doet niks.'

Het is vaak het eerste wat een hondeneigenaar zegt als zijn/haar hond iemand anders de stuipen op het lijf jaagt.
En dan vaak ook nog met een lachje alsof ik het probleem ben in plaats van de hond en zijn/haar baas.

Die hond kan er niets aan doen.
Die baas wel.
Dus doe iets.
Aanlijnen bijvoorbeeld en snappen dat niet iedereen gecharmeerd is van loslopende, grommende of speelse honden.

En niet gaan grinniken.
'Sorry' zeggen zou een begin kunnen zijn.

Fred van B & B

Inmiddels zit ik in aflevering 8 van B & B vol liefde, seizoen 6. Nu is over alle kandidaten  wel iets te zeggen maar Fred slaat wat mij betreft alles.

Echt, ik heb het niet op die man.

Eerst helemaal door het dolle heen toen Yvonne zijn terrein binnenhuppelde. Ik citeer: 'Daar komt wat binnen, wat een energie en deze gaat niet meer weg...'  En nog geen halve dag erna ergert hij zich aan diezelfde ADHD-trekjes van Yvonne en stoort hij zich ook nog eens aan de hele persoonlijkheid van zijn andere gast Monique. Ze voegt niets toe, ze is a-relaxed, ze pakt de verkeerde zak bij de Kip Tukkie kar en ze gaat niet met haar kont in de verf zitten. Een martelgang. Nou Fred, stuur haar dan weg en hou je onsympathieke houding en snoeiharde oordelen voor je. Waarom heb je haar überhaupt uitgenodigd? Ik begrijp die Monique ook niet trouwens. Wat zoekt ze in die man? Als je de hele dag op hem gericht bent en precies de dingen laat zien en zegt wat hij wil horen en wil zien van een vrouw dan ben je een fantastische partner voor hem. Zo'n man die af en toe aardig probeert te doen om vooral heel veel terug te willen ontvangen. Waar is je zelfrespect?

Yvonne daarentegen gaat daar blijkbaar wel goed op. Zij heeft haar zinnen namelijk volledig op Fred gezet. Waarom eigenlijk? En waarom houdt Fred haar daar? Ze was immers heel veel volgens hem? Oftewel ze houdt haar snavel geen moment dicht.

Klopt wel.

Conclusie:
Fred kickt op aandacht, op irritatie en op kritiek op anderen.

Daar zijn we voorlopig nog niet van af.

Culinair over de grens

Op onze camping in Italië hebben we een  Nederlander, middelbare leeftijd, wit t-shirt, groene zwemshort, slippers en een Tesla. Laten we hem voor het gemak Hans noemen.

Tot zover niets bijzonders.
Maar dat vindt hij zelf niet.

Op de hangplek bij de foodtruck met heerlijke, verse Italiaanse specialiteiten is hij altijd prominent aanwezig. Harde stem, lolbroek, espresso drinken alsof hij een Italiaan is, zijn dochter in Nederland videobellen en onderussen aan de eigenaar (Roberto) van de foodtruck vragen of zij save voor hem is. Het type fout op het randje.

Vanavond kwam ie er weer aanstiefelen richting de foodtruck. 'Niet kijken, negeren!', hoorde ik naast me. Snel deed ik mijn boek voor mijn hoofd.

Hans had een boodschap voor Roberto. In zijn slechtste Engels stak hij van wal:
'In Holland we have a ball meat, you do it in slices and then between the slices you put baked union. And then you put a stick through.
You name it berenklauw.
And then you make a sauce with peanutbutter. It's a specialty, very, very populair in Holland.

Hans pakte zijn telefoon en liet Roberto een foto van dit vijf sterren gerecht zien.
Ah, it's a snack, volgens Roberto.
'Yes in Holland you buy it in the snackbar. Very populair! I make it for you, tomorrow!'

Dus...

Van alle oer-Hollandse, heerlijke gerechten kiest hij uitgerekend de fantasieloze, vette, lelijke berehap als dé culinaire specialiteit uit Nederland. En dan deze onzin ook nog es zonder blikken of blozen aan maestro Roberto verkopen.

Hans, Hans, Hans...

Ik kroop steeds verder achter mijn boek.

Toiletgedoe

Op het toilet bij een tankstation langs de Duitse snelweg. De rol wc papier is weggestopt in een metalen gevaarte aan de wand. Op de tast probeer ik grip te krijgen om het begin van de rol te vinden. Maar die rol draait maar door en maar door en maar door.

Kan dat nou niet anders?

Na het handen wassen steek ik mijn handen in een soort bak waarvan ik hoop dat ie begint te blazen. Nee dus. Het drogen moet met papier. Maar hoe? Ik steek mijn hand onder het ding in de hoop dat het papier er vanzelf uitkomt maar er gebeurt niks.

Hoe dan? 

Eens kijken hoe mijn buurvrouw het doet. Aha, zij houdt haar platte hand tegen de afbeelding van een handje op het apparaat en ja hoor, het papier schiet eruit.

In het hotel probeer ik na het plassen zeep uit de dispenser te krijgen.

Ik druk erop, ik draai naar links, ik draai naar rechts. Lukt niet hoor.

Nou laat maar dan.
Ben er alweer klaar mee.

Mijn handige man:
'Je moet er in knijpen.'

Tuurlijk😅

Lekker in je kracht 💪

In september vorig jaar hadden we (collega M en ik) ingeregeld dat we gisteravond, 18 mei, naar Japke-d in Zwollywood zouden gaan.

Zoek het jeukwoord in bovenstaande zin. Nee, dat is niet Zwollywood.
Hoewel? Misschien wilde Japke ons daarmee via haar verhaal op Instagram toch alvast in de stemming brengen?

Het gaat natuurlijk om het vreselijke woord inregelen. Net als aanvliegen, uitrollen, kantelen en borgen,  beheersen (ook erg) dergelijke jeukwoorden de kantoortuinen (help!) van Nederland. Tijdens een staaltje persoonlijk leiderschap worden medewerkers de hele dag door in hun kracht gezet.

Daar ging de voorstelling ' Ga lekker zelf in je kracht staan' ( naar het gelijknamige boek) van Japke-d in theater Odeon in Zwolle over. In haar prachtige zalmroze pak nam ze ons mee in haar zoektocht ( zie je, het gaat vanzelf😅) naar waarom we niet gewoon zeggen wat we bedoelen. Waarom is een vergadering ineens een meeting geworden? Terwijl dat niet meer is dan praten in een saai zaaltje met hele slechte koffie. Waarom heeft iedereen het op LinkedIn over passie, een nieuwe uitdaging of 'ik mocht een workshop geven aan een groep prachtige mensen?' En daar ook nog trots op en dankbaar voor zijn. Wat is er mis met een 9 tot 5 mentaliteit als de meeste mensen er rond die tijd zijn om iets tegen elkaar aan te houden (brrr) of in te brengen. By the way, dit kan echt niet meer in tijden van #Metoo. Er mag ook niks meer.

Sparren om tools te krijgen. Hoe vaker je het hoort hoe belachelijker het klinkt. De zaal moest Japke plechtig beloven dat we het woord onboarden vanaf nu nooit meer zullen gebruiken. Dat wordt nog wel een dingetje.

Nu we het daar toch over hebben. Fruitje, (leuk) sneakertje, vriendinnetje, wijntje,  collegaatje, koffietje of nog schrijnender: een koffiebeleving. Echt waar, het wordt zonder gêne de kantoorjungles ingeslingerd. Letterlijk, oprecht zeg maar.

Ik besef me. Ook nooit meer doen deze.
Dichtbij jezelf blijven? Rot op. Dat mag alleen als je van jezelf weet dat je in de kern-daar gaan we weer - een leuk persoon bent. Anders niet. Want hoe gaan we deze jeukwoordenoorlog winnen met al die vervelende types die allemaal maar dichtbij zichzelf willen blijven?

Wat Japke vanaf het podium in Odeon ( had ze het nou over een bonbon?) via een stukje communicatie naar de mensen toe bracht had enorme impekt (dit mag van Japke).We laten ons immers allemaal wel eens meeslepen in een dynamische werkomgeving waar het bij de muren omhoog fluctueert?

En oh ja, die irritante Engelse ziektes op het werk. Reminder, content, lean and agile. Lessons learned. Serieus? Kappen nou.

Moraal van dit verhaal?

Spreek duidelijke taal op het werk en op straat. Oké, nog één keer dan:
Ik besef me:
een opgave
een opdracht
een ambitie

Maar Japke helpt.

Ze heeft een challenge maar die zaal in Oss gaat volstromen op 6 juni.  

Hoe één man zes vrouwen stil kreeg

Gisteravond was het zo'n feest.

Zes (collega) dames rond de tafel in restaurant Nazareth in Drachten. De vleesgeworden integratie: Vier rasechte Friezen, één hafbloed Fries en één Groninger, die zonder mot Palestijnse en Libische gerechten naar binnen werken.

We zaten mooi in de linkerachterhoek, bij het raam, in een bomvolle, uitverkochte tent. Er werd uiteraard bijgekletst. Sommigen hadden elkaar toch een tijdje niet gezien, want andere functies op andere locaties. Kletsen, lachen en nog harder lachen. Om de leesbril van Y, die K opdeed om de kaart te ontcijferen. Die bril was volgens T veel te groot voor de neus van K, waar K uiteraard schijt aanhad. Waar L dan weer hard om moest lachen. Sharing glasses kon best, we deden  nu toch ook sharing dinner? Wauw, zeg dat! De rode biet met geitenkaas, de aardappel in een prutje stoofvlees, de zalige falafel die je thuis nooit zo lekker krijgt, behalve als de man van A het maakt. En dan dat Libanese brood wat je zo fijn in al die lekkere hummussausjes dipt. De zalm, die zo vers was, dat ie van je vork afgleed. Wie zeurt er dan nog over het omgestoten glas water waardoor K en I het niet drooghielden?

Het eten was zo lekker dat vijf van de zes ook nog een toetje wilden. Dus de hand van K ging omhoog om de ober naar onze tafel te halen. We mochten de toetjeskaart best inzien als we minder luidruchtig zouden zijn, was de boodschap. De akoestiek, de weerkaatsing, onze plek in het restaurant maakte dat onze aanwezigheid aan de andere kant van het restaurant merkbaar was. 

Tja..

Gevalletje mond vol tanden maar hoera, we mochten dus toch een toetje uitzoeken. De eigenaar die de lekkernijen even later kwam brengen was laconiek en gooide de berisping van zijn collega op zijn leeftijd.

Vrolijk verlieten we na een heerlijke avond het restaurant, wat een echte aanrader is:  Sfeervol ingericht en uitstekend eten. Met goed gezelschap is een topavond verzekerd.

Vaseline, cafeïne en een marketingdingetje

Sinds een week of 6 smeer ik elke avond voor het slapen vaseline onder mijn ogen. Tip van collega M. Had ze gehoord van een gerenommeerd dermatoloog, van wie ik de naam niet meer weet. Dure crèmes van grote merken? Allemaal onzin volgens die man.

En het klopte.

Tijdens de wintersport was er, elke ochtend na de wijn van de vorige avond, geen wal te bekennen onder de ogen van M. En elke avond had ze trouw en zorgvuldig, voor ze in bed stapte, een paar likjes vaseline onder haar ogen gesmeerd.

Dat kon ik ook. Dus het potje vaseline wat al heel lang ongebruikt in mijn badkamer stond wordt elke dag een beetje leger.

Afgelopen week kreeg ik van M een screenshot van chatgpt met daarbij toch wel een soort van noodkreet:' Echt, ik word gek! Ik denk toch echt dat het bij mij wel helpt!' In de tekst op het screenshot stond: Vaseline kan de huid onder de ogen hydrateren en zachter laten lijken maar lost geen wallen op. Andere methoden zoals oogcrème met cafeïne zouden veel beter helpen. Dus prompt daarna kreeg M het ene na het andere filmpje op Facebook met mengsels van koffieprut met vaseline. Zelfs met recept waar je ook nog een beetje honing aan toe kunt voegen ter verhoging van de smeervreugde.

'Nou, dat kan ik ook', zei ik de volgende dag tijdens de lunch op het werk. En we fantaseerden over een handel in dit goedje waar de Bankzitters maar al te graag reclame voor zouden willen maken.

Dus in de avond stond ik thuis te roeren in een bakje koffiedik met vaseline en een flinke scheut honing. Ik had genoeg voor een paar weken en ik zou er wel 2 reisflesjes, die ik ooit gekocht had voor de vakantie, mee kunnen vullen. Eén voor M en één voor mij om uit te testen.

Stiekem liep ik met het bakje naar boven voor de eerste stap naar een nieuwe carrière. Maar de eerste barrière diende zich direct al aan want ik kreeg het bruine mengsel met geen mogelijkheid in het flesje. Het plakte aan mijn vingers en de wasbak zat onder de bruine spikkels. Ik maakte alles grondig schoon want ik had geen zin in moeilijke vragen van mijn mannen als ze straks hun tanden gingen poetsen en ik stopte het bakje in de koelkast. Weggooien kon altijd nog.

De volgende dag, tijdens een thuiswerkochtend achter de computer, dwaalden mijn gedachten af naar het mengsel in de koelkast. Ik had op internet gelezen dat je het beter niet voor de nacht moest gebruiken want dat gaf zo'n rommel. Dat had ik zelf ook al bedacht, je kon het beter als masker smeren, maximaal 15 minuten. Zo gezegd zo gedaan. Lekker alleen thuis, dus geen lastige vragen. Ik smeerde het bruine mengsel onder mijn ogen, nam een foto en stuurde deze aan mijn toekomstige zakenpartner M. Met als onderschrift:'Ik word hier nog niet echt vrolijk van.' M ging uiteraard stuk van het lachen. 'We moeten ook iets aan de geur doen want zo verkoopt het voor geen meter', appte ik terug. En toen M weer serieus: 'Ja, we moeten onze marketing hierop aanpassen.' Ja tuurlijk, die Bankzitters lachen ons vierkant uit.

Experimentje mislukt dus terug naar de tekentafel. Ondertussen loopt de tijdlijn van M vol met producten waar cafeïne aan toegevoegd is. De chocolademousse (want zo ziet het mengsel eruit) staat nog steeds in mijn keuken en gaat vandaag nog de prullenbak in. Het stinkt, het smeert niet lekker, het ziet er niet uit en of het werkt weten we natuurlijk niet maar het is voorlopig wel even klaar. 

Gisteravond toch maar weer gewoon ouderwetse pure vaseline gesmeerd. Koffie drinken we overdag wel en oh ja, volgens YouTube werkt een bevroren lepel onder je ogen ook. Dus waar doen we moeilijk over?

Kassabongate

Afgelopen zaterdag bij de Kwantum 

Ik zocht een grote bloempot voor mijn bananenplant, die maar doorgroeit, maar kon niks vinden. Met kussenslopen en een sprei liep ik naar de kassa. Of ik mee wilde doen aan de winactie van spullen die op de cadeautafel uitgestald zijn, vroeg de kassière. Als ik mijn kassabon met mijn telefoonnummer erop in het bakje zou doen dan kreeg ik vanzelf bericht als ik iets gewonnen  had. Ik kreeg zelf ook nog een kassabon mee. Ik keek niet eens wat erop de tafel uitgestald stond want ik win toch nooit iets en bovendien was ik druk in mijn hoofd. Ik was namelijk de hele dag al bezig met kleren opruimen, bedden verschonen, kasten leeghalen, Markplaats en de spiegelkast in de badkamer ontdoen van oude tubes, uitgedroogde potjes crème en overjarige tandpasta. Ondertussen verfde ik ook nog een lichte sweater succesvol bruin in de wasmachine, reed ik mijn jongste naar de voetbalclub en bracht ik een pakketje retour.

Productief dagje dus.

Natuurlijk nooit meer aan die kassabon gedacht. Dat ik die maar beter kon bewaren voor het geval ik iets zou winnen. Ik denk dat ik 'm weg heb gegooid nadat ik de verpakkingen van de kussenslopen en de sprei had opengemaakt. Ik zat immers in een bui van opruimwoede en weggooien? En ik win immers nooit iets?

Maar dan gisteren

Ik kreeg een telefoontje van de Kwantum 
Ik was net met een collega bij  de Hema toen de dame aan de andere kant van de lijn vertelde dat ik iets gewonnen had van de cadeautafel.
Of ik de kassabon nog had want die was echt nodig om iets uit te zoeken. 'Nou ik zal es kijken en dan kom ik morgen wel langs', zei ik.

Dus daar ging ik vandaag. Uiteraard zonder kassabon want het oud papier was eerder deze week al opgehaald door de milieuboer. 'Ik probeer het gewoon met een bankafschrift', dacht ik stoer.
Niet geschoten is altijd mis.

Dus ik meld mij bij de balie in de Kwantum en leg de situatie aan de dame  uit.
De dame:
' Hebt u gisteren aan de telefoon afgesproken dat u vandaag langs zou komen?
Ik:' Ja, ik geloof het wel.'
Dame roept collega op.
Mannelijke collega komt aanlopen.
Dame legt situatie aan mannelijke collega uit.
Dame zegt dat degene die ik gisteren gesproken heb er niet is.
Mannelijke collega moet daarom andere collega vragen die hier iets van af weet.
Mannelijk collega loopt weer weg.
Even later komt een vrouwelijke collega aanlopen. Dame van de kassa legt situatie aan haar uit. 'Tja, er is wel een kassabon nodig', hoor ik ze overleggen.
Ik lachend:' Ik heb wel een bankbewijs maar als het teveel gedoe is, dan laat maar hoor.'

Vrouwelijke collega:' Wat is uw naam?
Ik: 'Ineke Bos.'
Vrouwelijke collega loopt weg.
Ik loop naar de cadeautafel om eens te kijken wat ik waarschijnlijk mis ga lopen door de kassabon, die ik niet meer heb. Een grote ronde spiegel, een kleine langwerpige spiegel met lampjes, een bijzettafel, een poef, een paar plaids en een tafellamp. Best leuk.

De vrouwelijke collega komt terug met een kassabon en vraagt:
'Wat is uw telefoonnummer?'
Ik dreun het moeiteloos op.
Vrouwelijke collega terwijl ze op de kassabon kijkt: ' Ja, dan klopt het. Want als je een ander nummer uit je hoofd moet leren dan komt het er niet zo snel uit.'
Yeah, ik blijk geen oplichter!
Nu mag ik echt iets uitzoeken.

Ik kies de lamp. Maar die krijg ik niet zomaar mee. Het serienummer moet namelijk nog op de kassabon worden geschreven. Dan kunnen we de lamp afboeken op 'winactie cadeautafel', volgens de dame.

Natuurlijk!

Kassabongate: het kost een half uur maar dan heb je ook echt wat. 😁

Een persoonlijke vraag

Telefonisch werkoverleg.

Lekker praktisch, aftikken, checken en weer door. Collega M sluit zo'n gesprek meestal af met: 'Verder nog iets? Dit was het wel weer toch? En anders bellen we wel hè?' 'Nee, ja en jo zijn dan vaak mijn antwoorden in die volgorde.

Maar van de week ging ik wel erg ver. Want op haar eerste vraag zei ik geen nee maar: 'Ja, ik wil je graag iets vragen, een persoonlijke vraag.'
M, heel stoer: 'Oh ja hoor.'

Pfff. Toen moest ik wel dus daar ging ik.
'Hoe haal je moddervlekken uit sportkleding? Nadat het al eens gewassen is?'
Zo, dat was eruit.

M opgelucht maar dat liet ze niet merken.
Ik ook en dat liet ik ook niet merken.

Persoonlijker dan dit werd het niet maar ik wist dat ik hier met een 'diehard'  ervaringsdeskundige te maken had. Immers: ook een zoon op voetbal maar dan met witte sportkleding, nog erger dus qua vlekken verwijderen dan de blauwe outfit van mijn zoon.

En toen?

Eerst kreeg ik wastips over de magische citroensteen van Jameko, die ik natuurlijk niet heb. En daarna: 'Heb je chatgpt op je telefoon? Ik wel, wacht ik vraag het even.'
Na 2 seconden had ik de volgende printscreen binnen:
Maak een vlekkenbad
Niet te heet
Dopje vloeibaar wasmiddel
Zachtjes bewerken
Nogmaals wassen
Evt. met scheutje azijn
Natuurlijk laten drogen,
Niet in droger (ja duh chatgpt)
Proces herhalen als vlekken nog zichtbaar zijn

Toen volgde een gesprek over onze lieve, wijze moeders die elke vlek altijd overal uit kregen. Met soda, groene zeep en azijn. Met ossegal en zelfs met schoon water. Ook al doen wij precies hetzelfde bij ons gebeurt dat zelden. Hoewel? De kussenslopen van M gaan wel voor een goeie tweede plek als ze ze na deze behandeling ook nog eens lekker laat uitbleken in de zon. Heerlijk!

Dus..

Waar een persoonlijke vraag al niet goed voor is. De moeders van toen hebben de basis gelegd voor de moeders van nu. Oké, wij ploeteren nog en zijn nog niet waar we moeten zijn maar zijn wel een aardig eindje op weg.

Biotex
Ossegal
Groene zeep
En dat een paar keer.
Nogmaals wassen

Vol trots appte ik de foto van de blauwe, schone voetbaloutfit naar M. Ik had niet eens azijn gebruikt.

Mijn zoon even later, terwijl hij zijn kloffie van dichtbij bekeek"
' Oh mooi dit!',  'Veel beter, ik zie die vlekken bijna niet meer.'

Tja..

Maar echt, we komen er wel!

Verbinden

Een anti-immigratie demonstratie tegen het asielbeleid en voor meer woningen loopt afgelopen zaterdag in Den Haag compleet uit de hand.

Afschuwelijke beelden van een schreeuwende menigte, politie die met flessen en stenen wordt belaagd door doorgedraaide relschoppers, die fascistische leuzen roepen en ook nog het partijkantoor van D66 molesteren. 

Maar D66 leider Rob Jetten, die overigens een gedegen reactie geeft op het hele gebeuren, krijgt bij WNL op zondag door een quasi verontwaardigde minster van Financiën Eelco Heinen het verwijt dat hij de rellen en de vernielingen te politiek maakt. Hij zou in plaats daarvan moeten verbinden. 

Natuurlijk zijn die rellen door het huidige politieke klimaat ingegeven. Asielzoekers die onze huizen inpikken, onze vrouwen verkrachten en vermoorden en Nederland kapot maken? Dat hoeven we niet meer te pikken volgens de leider van de grootste partij van Nederland. 'Wanneer vechten we terug?' Het is de letterlijke vraag van Wilders tijdens de Algemene Beschouwingen van afgelopen week. De VVD geeft hierop geen enkele tegengas maar geeft Wilders alle ruimte om zijn racistische en  opruiende boodschap te ventileren. Al zo'n 2 jaar overigens. 

Als Rob Jetten hier na de rellen opnieuw tegen in opstand komt en de partijen oproept om het anti-democratische gehalte van Wilders woorden te bestrijden is hij volgens Heinen geen verbinder en maakt hij de rellen politiek.

De houding van Heinen vind ik alles behalve verbindend. In plaats van dat hij Wilders eens oproept tot verbinding en depolarisatie gaat hij vol in de aanval tegen Jetten.

Ongepast om de ballen op de verkeerde persoon te schieten. Zorgwekkend dat dit steeds meer de norm in de politiek wordt.

Perfecte zonen

Uit de podcast van Aaf & Lies:

Aaf: 'Vorige week was de telefoon van mijn zoon een paar dagen stuk en dat was eigenlijk helemaal niet erg. En dat vond hij ook helemaal niet erg want we konden toen samen gezellig cryptootjes oplossen.'

Mijn eerste gedachte?
Zulke zonen bestaan dus echt.

Het tafereeltje van Aaf en haar zoon die tegen haar aan zit op de bank, samen staren naar de crypto, bleef zo lang hangen dat ik een groot deel van de podcast miste want ik stelde mij voor hoe dit bij ons zou gaan.

Mijn zonen berusten namelijk helemaal niet in het feit dat hun telefoon stuk is. Ook niet, zoals in het geval van Aaf en haar zoon, tijdens een weekje vakantie. Dan is er niet meteen crisis maar ook geen relaxed sfeertje. Dan wordt alles (inclusief het k* woord en andere godslasterlijke uitingen) uit de kast gehaald om een oplossing te zoeken. Samen in de tussentijd iets anders doen zoals het oplossen van een crypto? In de ideale wereld maar niet bij ons.

Begrijp mij goed. Ik zou het geweldig vinden als het zo wordt opgepakt als bij Aaf en haar zoon. Dat een kapotte mobiel geen issue zou zijn, dat samen een crypto maken duizend keer leuker is dan een mobiele eenheid op de bank, wat ook zo is.

Ik zou mezelf ook helemaal naar beneden kunnen halen als moeder. Waarom is dit bij ons niet zo? Wat heb ik niet goed gedaan of positiever: wat had ik anders kunnen doen?

Natuurlijk had ik veel dingen anders kunnen doen met wat ik nu weet. Daar kan ik hele analyses op loslaten en dat doe ik ook op z'n tijd. Best interessant. Maar wat ik in de loop van de jaren wel heb geleerd is dat ik me niet meer uit balans laat brengen door wat andere moeders beter hebben gedaan of doen dan ik.

Goh, wat had ik daar vroeger op het schoolplein soms last van. Dat het bij een ander thuis altijd zo vlekkeloos en perfect liep of leek te gaan. Geen gedoe, geen geruzie, een opgeruimd huis, altijd de energie om leuk te zijn en te doen. Elkaar de loef afsteken met enorme traktaties, de hipste feestjes, de mooiste vakanties. Het hoogst haalbare was dat ouders aan het eind van groep 8 hun kind af konden leveren met het hoogste schooladvies.

Natuurlijk klopt er niks van dat beeld maar in die tijd zag ik dat zo. Bij die zogenaamde perfecte gezinnen was er natuurlijk op z'n tijd ook van alles aan de hand, werd er geruzied aan tafel en met deuren geknald. Of nog erger: er werd nooit iets uitgesproken maar onderhuids opgekropt.

Nergens is het perfect. We moeten het hebben van de perfecte momenten want die bestaan wel. Ook met 3 zonen. 😁

Zo en nu nog even de podcast af luisteren.

Saaie aflevering

B & B vol liefde van gisteravond gemist.

Hele saaie aflevering hoor, volgens mijn collega die ook fan is. Toch moest ik terug kijken.

Bart gaat eieren bakken voor het ontbijt en Eveline moet dat loslaten. Snap dat dit lastig is omdat hij eerder aan kwam zetten met een pot carbonarasaus waar hij zich totaal niet voor schaamde. Dat is vloeken in de Italiaanse kerk natuurlijk en dit had bij Eveline onmiddellijk een belletje moeten doen rinkelen. Was ze na een paar uur na zijn komst al verliefd (hoe dan?) nu beginnen er toch scheurtjes te ontstaan.. Zelfs dezelfde humor, hoe  fouter hoe beter volgens Bart, kan de barstjes  niet voorkomen.

'Het is wel een mannetje', zucht Eveline. .En nu wil hij ook nog es niet emigreren. Tijdens een autorit naar de kroeg maakt ze hier een punt van. Hij wil het heus wel maar in deze fase nog niet. Toch valt het niet helemaal lekker bij Eveline maar tijdens het biljarten is het toch weer ouderwets gezellig. Inclusief flauwe grappen, meer is er niet nodig

Magda ergert zich tijdens een marktbezoek aan de breedsprakigheid van Gene. Daar heeft ze  zelf ook 24/7 last van maar van Gene kan ze het niet hebben. Na haar spijtbetuiging voor deze irritatie gaat Gene volledig in de empathische modus. Magda kan dus gewoon door met haar botte opmerkingen want Gene blijft toch wel. Ochendkusjes met lippenstift; Gene vindt het allemaal leuk.

En dan Rob met z'n Hans de Booij. Als je een beetje voelsprieten hebt moet je natuurlijk niet, in het bijzijn vsn Michaela,  gaan zingen dat je van alle vrouwen houdt.Of hij heeft ze niet of het is zijn manier om te laten merken dat Michaela hem geen biet interesseert. Hork.

Dick in Suriname..Tja; mooie dame' . Dat is altijd het eerste wat Dick zegt als er weer een nieuwe gast arriveert. Om heel snel weer van slag te zijn omdat ie na 3 uur nog geen fysieke aantrekkingskracht voelt of zich na 5 minuten al afvraagt of zij zijn type wel is. Vicieuze cirkel. 

In Tsjechië is het liefde in het bubbelbad met Daniël en Daniek. Renske is er helemaal klaar mee want die Daniel is helemaal de weg kwijt.

Dus

Saaie aflevering 😁

Nederlandse waarden

Verslaggever van Nieuwsuur tegen Ingrid Coenradie: 'Wat vindt u van de Islam?'

Coenradie (quasi verbaasd): 'Van de Islam? Prima. Wat een bijzondere vraag.'

Verslaggever: 'Nou omdat uw partijleider ( tegenwoordig is dat Joost Eerdmans van JA 21) zegt de versterkte oproep van moskeeën te willen verbieden. 

Coenradie: 'Kritische geluiden zijn prima, iedereen mag geloven waar hij in wil geloven maar de Nederlandse waarden moeten we met elkaar behouden.'

Nederlandse waarden.
Wat zijn die waarden tegenwoordig? Onder de vlag van één van de mooiste waarden, de vrijheid van meningsuiting,  worden de minst fraaie dingen gezegd en gedaan. Zodra de term Azc wordt genoemd wordt er geschreeuwd, gereld, vernield en discriminerende uitingen gedaan. Er wordt zelfs begrip voor opgebracht of aangewakkerd door de grootste 'partij' van Nederland. De Nederlanders maken zich immers zorgen en dan lijkt alles geoorloofd.

Als het verdedigen van de Nederlandse waarden gelijkstaat aan ongastvrijheid, als het betekent dat er restricties opgelegd worden aan andere geloofsvormen dan de Joods-Christelijke, als intimidatie, opruiing en tweespalt zaaien de gevolgen zijn, dan
schiet dit volledig het doel voorbij.

Nederlandse kerkklokken mogen wel maar geloofsoproepen vanuit een moskee mogen niet. Dat dit gebruik al meer dan 60 jaar een onderdeel is van onze cultuur en van de vrijheid van godsdienst is blijkbaar niet zo belangrijk. Nog los van het discriminerende aspect ervan.

En dus hebben we opnieuw een non-issue in een verkiezingsprogramma van een populistische partij in opkomst die op dit punt niets voor elkaar zal krijgen en die alleen maar voor een hoop ophef en lelijkheid gaat zorgen.

Lachje

Lachjes tijdens een serieus gesprek. Het gebeurt best vaak maar toch overvalt me dit elke keer weer als het zich voordoet.

Misschien ben ik grappig als ik zeg: 'Oké, dan plan ik dit om 14:00 in de agenda van......' Aan de andere kant van de lijn hoor ik dan een soort gehum met een lachend karakter. Ik ben bloedserieus maar ergens krijg ik dan toch de indruk dat ik theater aan het maken ben. Hoezo gechiechel? Ligt het aan mij? Het is NIET grappig, ik lach toch zelf ook niet? 

Ik heb een keer gevraagd aan een meneer:  'Waarom lach je nu?' Ik was wel benieuwd maar er kwam niks zinnigs uit. 

Lachen is natuurlijk hartstikke leuk. Ik hou ervan en ook tijdens zakelijke gesprekken kan het prima maar dan wel in de juiste context en met een goede reden, anders haak ik af. Leg op z'n minst uit waarom je lacht of laat het achterwege. 

Hihi🙈

Kleine lettertjes

'Ik kan er geen ruk van lezen.'

'Wat staat er nou?'

Mijn collega C aan de andere kant van de lijn leest de tekst geduldig voor.

Ik heb mijn computerbril op, daar ligt het niet aan maar ik zie mijzelf ongelukkig naar mijn laptop turen. Als mijn jongste zoon dit nu zou zien dan had hij een inkopppertje. Boomer! (Of iets wat daar op lijkt)

Gelukkig heb ik een vergrootglas binnen handbereik. Dat ziet er natuurlijk ook niet uit maar is een uitkomst in dit soort gevallen.

Vrijdagochtend thuiswerken. Dat kan prima; in de werkkamer op de bovenverdieping met een heerlijk groot beeldscherm. Toch kies ik de laatste tijd voor de woonkamer bij de eettafel met de laptop. De koffie binnen handbereik, uitzicht op de tuin en de koolmeesjes die in en uit het nestkastje vliegen. Lekker de ruimte hebben om tijdens telefoongesprekken heen en weer te lopen, ondertussen de vaatwasser uit te pakken of aan de planten te plukken. Het is gewoon gezelliger werken maar voor mijn ogen is het geen feestje.

'Oh, nu zie ik het beter!', roep ik ineens tegen C. Ik heb een 'plusje' op het beeldscherm gevonden waarmee ik de tekst kan uitvergroten.
Slimmerd.
Of boomer.
Of allebei.
Maakt niet uit ook.
Kleine lettertjes, gewoon irritant.

Alles voor de beeldvorming

Verbijsterd

Boos

Teleurgesteld 
Pissed (of pissig)

Echt onbegrijpelijk
Onverantwoord

Het ging niet om de inhoud
We staan voor schut
Hoe kan je Nederland dit aandoen?
Hoe kun je je kiezers zo laten schieten?

Verraad

Schandalig
Eigen ego gaat voor landsbelang
Gênant
Zorgelijk
Chaos
Beeldvorming is belangrijker dan de inhoud

Etcetera

Etcetera 

Etcetera

Een voorspelbaarder persoon dan Wilders bestaat bijna niet en toch staat iedereen die moedwillig met hem in zee is gegaan op de achterste poten en lijken zij totaal overdonderd door zijn karakter.

Naïef? 

Ongeloofwaardig 

Oprechte verontwaardiging?

Natuurlijk niet. 

Ook hiervoor geldt: alles voor de beeldvorming. 

En zo is de cirkel weer rond.

Off all places

Braderieën en jaarmarkten. Eigenlijk zijn ze overal hetzelfde.

Snackwagens met vreterij, zoals hamburgers, braadworst en Belgische friet en kraampjes met sieraden, speelgoed, snoep, theedoeken, zeepjes, tassen en kleding, zoals hardrockshirts, (foute) leggings, gekleurde wollen vesten. Niets voor mij.

Maar goed het was Hemelvaartsdag en schijtweer en we wilden toch iets gaan doen. Na wat gegoogel kwamen we uit op de jaarmarkt in Eenrum. Drie kwartier met de auto richting het Hogeland maar dan heb je ook wat, namelijk 4 euro voor een parkeerplaats en verkeersregelaars die ons naar het plaatselijke voetbalbalveld stuurden. Aardige mensen hoor, daar ging het niet om maar toch ontglipte mij: 'Waar zijn we beland?' Ik bedoelde denk ik: zoveel heisa voor een markt in de regen, in een plaats waar we, zover ik weet nog nooit zijn geweest en dus ook niemand kennen. De mosterdmakerij van Abraham, ooit het toeristische hart van Eenrum, maar al jaren failliet, ken ik alleen van horen zeggen. Het voelde gewoon allemaal een beetje vreemd.

Maar we waren er nu toch, in Eenrum of all places; dus daar gingen we; struinen langs de standjes en langs de kroeg waar jongeren en oudere jongeren met een biertje in elke hand dit bijzondere jaarlijkse hoogtepunt uitbundig vierden.

Kijken maar niks kopen en mensen oberveren. Het blijft leuk maar soms vang je conversaties op die je liever niet had willen horen. Een man vond het blijkbaar nodig om tot in detail zijn dixiebezoek met zijn vrouw te delen. En zo, dat de hele markt kon meegenieten. Ik citeer: 'Daar lag een dikke drol en ik heb er gewoon over heen gepist.'

........

Off all places 🙈

Een kast zonder vintage

Gisterochtend kreeg ik de geest.

Ik opende mijn klerenkast en trok alles eruit waarvan ik wist dat ik het toch nooit meer zou dragen. Leuke shirtjes die toch net niet naar mijn zin zijn, truien waar de ergste leukheid echt vanaf is en broeken waarvan ik elk jaar weer denk dat ik ze ooit wel weer aan zal doen maar wat toch nooit zal gebeuren. Mijn bed lag vol, een vintagewinkel zou er jaloers op zijn. Uiteindelijk een eindscore van vijf vuilniszakken. Oké, daar zaten ook nog kleren bij van mijn jongste zoon en een paar truien van mijn moeder.

Natuurlijk zou ik met bepaalde kledingstukken naar een inbrengwinkel kunnen gaan waar ik er ook nog iets voor terug zou kunnen krijgen. Maar ik koos voor de kledingcontainers bij de Jumbo.
Terwijl ik met geopende kofferbak definitief afscheid nam van de zakken die ik fanatiek in de enorme stortbak dumpte hoorde ik een vrouwenstem naast mij. 'Zo, dat ruimt op, zeer herkenbaar!' 'Zo is het, en weer ruimte voor iets nieuws' was eruit voor ik er erg in had. En natuurlijk werkt het zo bij slappelingen zoals ik. Ontspullen is prima maar in de praktijk betekent het gewoon dat de voorraad weer wordt  aangevuld.
Mag ook best met tweedehandsjes zo nu en dan. Die heb ik ook in mijn kast hangen en gaan over het algemeen prima mee.

Want: Een kast zonder vintage is als een lichaam zonder ziel. Uitroepteken. Dit heb ik niet zelf bedacht maar las ik op een bord bij een tweedehands kledingwinkel in de stad. Een lijfspreuk voor alle vrouwen ( en mannen) die zich gruwelijk laten influenzen. En daar ben ik er eentje van.

5 mei vrijheid

We mogen dankbaar zijn dat wij in Nederland in vrijheid mogen leven.

Onze vrijheid.

Nooit meer oorlog.

Dit soort uitspraken hoor je vaak rond 4 en 5 mei.

Natuurlijk ben ik het eens met alle uitspraken. Nou ja, ik bedoel dat ik de intentie begrijp. Met het woord dankbaar heb ik een haat- liefde verhouding. En niet zo zeer om wat het woord betekent maar met de context van het woord dankbaar in deze zin. Dat we als Nederland uitverkoren zijn dat er geen oorlog is? Dat we niet in een dictatuur leven? Vrije keuzes hebben? Je kunt daar uiteraard blij om zijn, maar dankbaar? Jegens wie? We hebben toch gewoon het geluk gehad dat we hier geboren zijn? Is het ook niet een beetje wrang dat anderen, die dat geluk niet hebben, ons hier dankbaar zien zijn? Voor wat zij niet hebben?

Als we al iets met die dankbaarheid moeten is dat we anderen die dankbaarheid ook gunnen door gastvrij te zijn. Onze vrijheid delen met hen, voor wie die vrijheid niet vanzelfsprekend is.

Nooit meer oorlog is een illusie helaas. Zouden we gastvrije landen, als er bij ons oorlog of onderdrukking zou zijn, niet hartstikke dankbaar zijn als we daar terecht zouden kunnen als wij niet meer vrij kunnen zijn?

Anderen dankbaarheid gunnen door hen de vrijheid te bieden, waar wij zo blij mee zijn. Dan doen we iets goeds met onze dankbaarheid.

Naar weekend

Marktplaats.

Hartstikke handig om overtollige zooi kwijt te raken. Vooral als het gratis is zijn de mensen er als de kippen bij om binnen recordtijd te reageren.

Dat is prima natuurlijk maar soms roept dit ook ergenis op. Of verbazing, hoe je het wilt noemen.

Vanochtend had ik onze barbecue gratis op Markplaats gezet.

Binnen het kwartier had ik al beet:
Hallo Peter en Ineke ik kom ophalen groet C. Ik reageerde direct met: Prima, vandaag?
Het bleef stil en nu, 4 uur later, heb ik nog steeds geen reactie. Mijn bericht is zelfs nog niet gelezen.

Een paar uur later, een nieuwe reactie:
Hallo peter en ineke, nog beschikbaar kan naar weekend wel ophalen.
Ik:Ja, vandaag of morgen.

Zelfde verhaal als de eerste bieder. Het bleef stil en ook dit bericht staat nog op ongelezen.

Ja, wil je nou een gratis bbq of niet?

Ik denk wel eens dat dit soort marktplaatsspeurders aanslaan op alles wat gratis is. Dat ze, zodra er 'gratis' oppopt, een bericht sturen en daarna weer snel doorgaan naar de volgende gratis aanbieding. En omdat het allemaal snel moet zinnen met 'naar weekend'  en 'ik kom ophalen' typen.

Trouwens, ik kreeg nog wel een leuke op de gratis herenfiets: Anders ik kan hem vandaag direct ophalen en u krijgt een flesje wijn van mij:).

Helaas was iemand anders hem of haar net voor. 

Oh C reageert:
Mag morgenmiddag?
Nee C, dan zijn we er niet.

Zal wel tegen middernacht worden dat ze het leest.