vrijdag 20 januari 2017

Een alleenstaande minderjarige asielzoeker

Ik ontmoette hem aan de balie bij Vluchtelingenwerk op het AZC waar ik werkte, nu zo'n 15 jaar geleden. Een Angolese Ama. Ama staat voor alleenstaande minderjarige asielzoeker. De jongen had een boete gekregen in de trein omdat hij met een ongeldig vervoersbewijs zou hebben gereisd. Hij was van mening dat hij deze boete onterecht had ontvangen. Als ik mij niet vergis was het kaartje, wat hij had gekocht,  niet afgestempeld omdat het apparaat op het perron dit weigerde maar het kan ook iets anders zijn geweest. Door het treinkaartje en de brief van de vervoersmaatschappij - met daarin de opgelegde boete -  die hij mij liet zien,  raakte ik ervan overtuigd dat het hier om een misverstand ging en dat deze jongen ten onrechte werd aangespoord om te betalen.


Ik bood aan om namens hem de betreffende vervoersmaatschappij te bellen om de situatie uit te leggen met het verzoek de boete kwijt te schelden en nam hem daarop mee naar de spreekkamer. Ik belde het klachtennummer wat bovenaan de brief stond, legde uit wie ik was, waar ik werkzaam was , namens wie ik belde en wat de klacht inhield. Het is lang geleden maar ik herinner mij nog erg goed een mevrouw aan de andere kant van de lijn, die nauwelijks luisterde, geen enkele compassie toonde en zeer overtuigd was van haar gelijk. Als de jongen dit zou willen kon er bezwaar gemaakt worden maar ze gaf hem bar weinig kans van slagen. Na dit onplezierige gesprek vertelde ik hem -  vermoedelijk in mijn steenkolen Engels - wat de mevrouw had gezegd en dat er een mogelijkheid van bezwaar maken bestond. Dit laatste stond voor hem niet ter discussie en ik beloofde hem dat ik hiervoor een brief -  met onderbouwing van het bezwaar -  op zou stellen. Zichtbaar opgetogen verliet hij de kamer en we spraken af dat hij later op de dag de brief zou komen ondertekenen. Hij hield woord en de brief kon dezelfde dag nog met de post mee.

Een paar weken later kwam er een antwoord van de vervoersmaatschappij. De klacht was terecht bevonden en de boete werd kwijtgescholden. Ik trof de jongen even later weer aan de balie en vertelde hem het goeie nieuws. Hij bedankte mij vol lof en was uitgelaten van vreugde. 

Toen hij een paar maanden later moest verhuizen naar een ander AZC, ergens in het midden van het land, kwam hij vlak voor zijn vertrek bij ons langs en vroeg specifiek naar de dame die hem destijds had geholpen om op te komen voor zijn rechten. Nadat hij werd binnengelaten, door één van mijn collega's, gaf hij mij een hand en met een big smile bedankte hij mij nogmaals voor wat ik voor hem had gedaan. Ik wenste hem succes op zijn verdere levenspad en realiseerde mij dat dit moment hoogstwaarschijnlijk een afscheid voor altijd zou zijn.
 
Omdat Ama's min of meer aan hun lot worden overgelaten ben ik blij dat ik hem heb kunnen ondersteunen in zijn gevecht tegen de bureaucratische wereld en daarmee in zijn zoektocht naar zelfstandigheid en volwassenheid. Eén van de vele bijzondere momenten tijdens mijn werk op de verschillende AZC's bij Vluchtelingenwerk en waarvan deze misschien wel de mooiste is.

Ik ben zeer benieuwd wat er van deze jongen, toen hooguit 17 jaar, geworden is. Of hij asiel kreeg voor welk doel hij naar Nederland kwam en of hij wellicht nu werkt als conducteur of misschien wel bij de klachtenafdeling van de klantenservice van dezelfde vervoersmaatschappij van wie hij in het verleden een onterechte boete kreeg opgelegd. In dat geval weet ik zeker dat hij de klachten -  terecht of niet -  met een grote zorgvuldigheid zal behandelen. 

zondag 15 januari 2017

Een avond in Groningen

Eén voor één druppelt het binnen in het altijd knusse eetcafé Ugly Duck in het centrum van Groningen. Voorafgaand aan ons bezoek aan het Griekse restaurant Olympia dat vrijwel naast dit café is gevestigd houden we hier onze borrelpraat. Maar niet alleen dat want ik krijg ook nog een paar cadeautjes aangereikt als voorloper op mijn verjaardag in februari. Dit, is naast dat het gewoonweg leuk is om elkaar te zien, de aanleiding van dit samenzijn. 
Ik krijg als eerste een heerlijke douchegel  'Only you' en een relaxmasker om 'Zen Time' te creëren wat zeer welkom is voor een heerlijk momentje voor mezelf. Dit klinkt behoorlijk tatta achtig. Een tatta - afgeleid van  Surinaamse woord voor aardappel (p’tatta) -  is een benaming voor een typische Hollander, in al zijn/haar gewoontes en uitspraken. Het zij dan maar zo, dit cadeau is zeer aan mij besteed. Daarnaast ontvang ik een doosje met maar liefst 300 wattenstaafjes. De gulle gevers hadden bedacht dat ik deze meer dan nodig zou hebben nadat ik in een vorige blog had opgebiecht dat de oortjes die ik af en toe van mijn huisgenoten 'leen', geïnspecteerd worden op oorsmeer. Maar gelukkig krijg ik erbij ook nog nieuwe oortjes geleverd, zodat ik in de toekomst niet meer onder toezicht hoef te staan van mijn gezinsleden. In het bijgeleverde tasje met tijgerprint zit nog een cadeaubon ter besteding bij Zonnestudio Heat&Wellness in Roden. Ik concludeer uit het type attenties dat ik krijg dat mijn vriendinnen mij rust, warmte en aandacht voor mezelf gunnen. Een betere inschatting van mijn behoeftes hadden ze niet kunnen doen. 

Als we het pand verlaten om een paar deuren verder te gaan naar ons volgende adres komt het meisje van het café met het tijgerprinten, alias 'Johnny en Anita' tasje in haar hand ons achterop. Ik schaam me eigenlijk enorm en vrijwel direct wordt dit gevoel er nog eens extra ingewreven door een altijd eerlijke vriendin die mij beticht van ondankbaarheid en waar ik natuurlijk niets tegen in weet te brengen. Als ondankbaarheid hetzelfde is als nonchalance heeft ze volkomen gelijk en weet ik weer waar mijn zwakte  ligt. 

In Olympia worden we warm onthaald en mogen we plaatsnemen op de gereserveerde plaatsen bij het tafeltje aan het raam. De eigenaar die van het bouwjaar 1968 is voelt zich verbonden met degene die de reservering maakte en die een jaar eerder het levenslicht zag. Daarop voortbouwend volgt een onderhoudend gesprek over de samenstelling van de groep,  de geboortejaren van de dames aan tafel, hoe lang we bevriend zijn en jaren 80 muziekfeesten. Hij weet ons goed op ons gemak te stellen en dit zal zeker één van de redenen zijn dat deze zaak al meer dan 30 jaar een succes is. Daarnaast is het heerlijke eten wat we voorgeschoteld krijgen voor ons allen een 'Zevende hemel sensatie' en als ik als klap op de vuurpijl een toetje met vuurwerk krijg voorgezet kan de avond niet meer stuk. Dat kon hij sowieso al niet want met het gezelschap wat ik om me heen heb is alles leuk. 

Dit gevoel zetten we nog even voort in 'De drie gezusters' waar we plaats nemen in een bankje waarin we als haringen in een ton en als een soort opaatjes uit 'The muppetshow' (Miss Piggy komt ook nog  binnenstormen) de mensheid, die zich langs ons voortbeweegt, of op wie wij het zicht hebben, aanschouwen en becommentariëren. Zo zit er recht voor ons een stel, of zijn het vader en dochter, collega's of gewoon vrienden? We houden het op broer en zus omdat hun neuzen duidelijke overeenkomsten vormen en het feit dat ze naast in plaats van tegenover elkaar zitten zou hier eveneens op kunnen duiden. 

Het onderwerp en typisch Gronings gerecht eierbal komt aan de orde en er ontstaat een tweespalt in de groep. Vier dames in het gezelschap spreken hun afschuw over dit gerecht uit en hoe meer zij dit doen des te gedetailleerder wordt dit gerecht door de twee voorstanders ervan ontleed en geprezen. Zo erg dat één van de tegenstanders bijna letterlijk over haar nek gaat. Omdat dit dan ook weer niet de bedoeling is wordt de strijd gestaakt en deel ik aan elke dame in het gezelschap een kaartje uit met een persoonlijke tekst erin waarin ik een ode breng aan de vriendschap die zij met mij delen. 

Zo komt er een eind aan een prachtige avond met zeer bijzonder gezelschap, die in een sfeer van verbondenheid, vertrouwen en empathie verliep. 
Dank aan iedereen die dit mogelijk maakte.  






dinsdag 10 januari 2017

Het eerste rondje van 2017

Een aantal enthousiaste collegae hebben het plan opgevat om in april mee te doen met een run in Enschede, waar je op verschillende afstanden kunt inschrijven. Hoewel het voor mij niet een marathon gaat worden sluit ik me graag bij dit leuke initiatief aan. Het is de bekende stok die ik nodig heb om me te herpakken en de focus opnieuw te leggen op mijn hardlooptrainingen.

Met dit in het achterhoofd nam ik gisteravond het besluit om vandaag te gaan wandelen of te gaan hardlopen. Om mijn lichaam rustig op te starten maar waarschijnlijk ook vanuit mijn uitstelgedrag  koos ik voor een wandeling. Aangezien dit in mijn eentje - in tegenstelling tot hardlopen -  niet mijn voorkeur geniet deed ik een beroep op één van mijn wandelmaatjes. Jammer genoeg had zij andere bezigheden en omdat ik de belofte aan mij zelf niet wilde beschamen ging ik op zoek naar mijn hardloopkleren, die ik vrijwel direct vond. Het is het begin van een ritueel wat met allerlei gevoelens en vragen gepaard gaat als  'ga ik dit echt doen, voor wie, met welke reden en met welk doel?' 

Ondanks deze vragen zet ik stug door en met mijn hardloopsetje aan begint fase twee, dat is het bepalen van de route en de afstand. Als ik die zo ongeveer in mijn hoofd heb moet ik nog een laatste ding doen en dat is op zoek naar goeie oortjes want met muziek in de oren is het lopen net iets leuker. Die oortjes zijn trouwens zo langzamerhand wel een dingetje geworden. Ik weet niet hoeveel ik er al versleten heb, geen idee aan wie of waar het aan ligt maar ze gaan bij mij steevast kaduuk. Ik heb al veel varianten geprobeerd, van goedkoop tot duur maar steeds laten ze mij in de steek. Gefrustreerd over dit feit besloot ik om ze maar niet meer aan te schaffen en gebruik te maken van de oortjes van mijn huisgenoten. Dat moet stiekem en met grote zorgvuldigheid gebeuren en dat betekent dat ik ze op dezelfde plek moet leggen waar ik ze vandaan heb geplukt. Als dat niet het geval is voelen ze nattigheid en als ik dan quasi nonchalant opper dat ik weet waar ze liggen worden ze geïnspecteerd op aanwezig oorsmeer om in dat geval alsnog op mijn kop te krijgen. 

Na deze intensieve voorbereiding ben ik uiteindelijk klaar om te gaan. De zon schijnt vandaag en het oogt zelfs wat voorjaarsachtig. Het eerste stukje loop ik in wandeltempo om daarna de pas er in te zetten. Ik kies er voor om langzaam te lopen, daar hou ik het het langst mee vol.  Bovendien leerde ik van een loopdeskundige dat dat ook nog eens goed is voor de vetverbranding, toch één van de redenen dat ik dit doe. Dat het er vervolgens niet erg charmant uit ziet laat ik dan maar even zo en terwijl ik langs het huis van een vriendin ren realiseer ik me dat zij misschien nu wel voor het raam staat om daar mijn lachwekkende loophouding  te bekijken. Hierdoor niet gehinderd merk ik dat ik het juiste tempo te pakken heb en het hiermee ruim 5 kilometer zal gaan volhouden.
Als ik ongeveer halverwege ben komt er een hond op mij afrennen die, als hij bijna bij mij is, rechtsomkeert gaat. Maar dat is al te laat om niet te schrikken en enigszins geërgerd roep ik tegen zijn baasje: 'Ik schrik me wild!' Omdat ze mij hierop vriendelijk toelacht concludeer ik maar dat ze zich geen houding weet te geven op mijn irritatie.

De rest van het loopje gaat voorspoedig. Ik geniet er zowaar van en weet weer waar ik het ook voor doe: het blije en goed bezig gevoel wat ik over mijzelf krijg als ik aan het rennen ben. 

Als ik thuis ben maak ik voor mijzelf een gezonde lunch klaar en geniet ik van een welverdiende douche. Als ik weer beneden ben zie ik de oortjes liggen.
Even ontsmetten.







zaterdag 31 december 2016

Een fantastisch jaar

Ondanks mijn grieperige lijf, dat gelukkig wel iets aan het herstellen is, doe ik een poging om kort terug te blikken op het afgelopen jaar. Want in tegenstelling tot 2015 verliep dit jaar voor mij voorspoedig. Ik weet niet zo goed aan wie ik dat te danken heb maar ik draag alle mensen die daartoe een bijdrage hebben geleverd een warm hart toe. Want wie ben je zonder een goed vangnet om je heen?

Begin dit jaar pakte ik, na een zorgvuldige opbouw, mijn werkzaamheden bij mijn werkgever weer volledig op. Ik kreeg alle ruimte die ik hiervoor nodig had en dat maakte, dankzij de support van lieve collega's, dat ik al snel het goede ritme te pakken had.

Wat ook zeker een vermelding waard is, is dat ik in januari samen met mijn moeder en zusje naar de voorstelling 'Anne' ging in Theater Amsterdam. Samen beleefden we een indrukwekkende middag en het feit dat we dit met zijn drieën mochten doen was heel bijzonder. Mijn zusje en ik waren beiden het jaar daarvoor erg ziek geweest, mijn moeder had uiteraard veel zorgen om ons en nu we dit samen deden werd het cliché dat gezondheid niet iets vanzelfsprekends is weer eens bevestigd.

Verder organiseerde ik dit jaar een (verjaardags)etentje met goede vriendinnen. Een bijzonder gezelschap want een aantal had elkaar nog nooit ontmoet en ik vond dat daar eens verandering in moest komen. Het was een fijne avond, er werd lekker Mexicaans gegeten en ik vond het mooi om ze allemaal eens bij elkaar te hebben.

Guus Meeuwis en de Dijk werden bewonderd in de Oosterpoort, Night of the Proms in de Martiniplaza en Edwin Evers met zijn band in het Geert Teis theater in Stadskanaal. Tijdens alle optredens werd ik vergezeld door lieve mensen. Zonder hen was het niet geworden wat het was, een onvergetelijke en plezierige happening. 

Het Retropopfestival in Emmen werd intens beleefd, een bijna volmaakte dag onder een blauwe hemel met een stralende zon. Bij gebrek aan een kleedje zaten we op de overbodige regencape en mijn spijkerjasje te genieten van alles wat er om ons heen gebeurde en dat was veel. Wij gaven onze ogen goed de kost en lieten ons inspireren door mensen van allerlei pluimage.

In Lemmer maakten we Glemmerbeach mee waar Kensington de hoofdact was. Ook nu werden we weer verwend met mooi weer wat uiteraard meehelpt om het allemaal nog iets intenser te beleven.

De zomer brachten we door in het mooie Italië. Uniek, omdat het hele gezin,  en hoogstwaarschijnlijk voor het laatst dit jaar,  tijdens een vakantie verenigd was. Samen met zus, zwager en hun meiden maakten we een rondrit met een camper en kwamen via Pisa, Bolsena, Rome, Pompei, bij Napels uit.
Op de terugweg pikten we nog een tipje van Milaan mee. 

Alle drie zoons sloten dit jaar succesvol een schoolperiode af en maakten elders, hetzij op een nieuwe opleiding, hetzij in een nieuwe werkkring, een frisse start. Ik werd in oktober van dit jaar voor de zoveelste keer tante maar nu van een tweeling, een jongetje en een meisje, beiden gezond, een unieke ervaring!

En ik vergeet de wandeltochtjes niet die ik samen met mijn dierbare vriendinnen maakte. Altijd is er wel iets te bespreken maar ook momenten van stilte zijn fijn en nooit pijnlijk zoals je ze soms wel kunt beleven.

In november van dit jaar maakte mijn moeder  op de respectabele leeftijd van 87 een nieuwe start. Ze verhuisde naar een prachtige plek in een prachtig dorp in het mooie Drenthe. De dagen van de verhuizing hebben we intens beleefd. We namen afscheid van het ouderlijk huis met alle herinneringen die dat opriep en we brachten samen het nieuwe huis op orde waarin mijn moeder altijd de regie had. Zij is een van mijn grootse inspiratiebronnen en voorbeeld voor de vele zaken die op mijn levenspad zijn gekomen en hét bewijs dat ouder worden niet hoeft te betekenen dat je vastroest.

In december sloot ik het 'vriendinnenjaar' af met een bezoek aan de film 'De zevende hemel' . In een eerdere blog schetste ik al hoe we dit samen beleefden. Eén van de hoogtepunten van dit jaar. Ik zou het kunnen omschrijven als ongekunstelde verbondenheid.

Ook geweldig om te merken dat nieuwe vriendschappen sluiten op elke leeftijd en in elke fase van je leven mogelijk is. Dit heb ik aan den lijve ondervonden in het afgelopen jaar.

Ik wens al mijn dierbaren een fijn 2017 en hoop dat zij er allemaal opnieuw in alle puurheid bij zijn het komende jaar!













donderdag 29 december 2016

Het oliebollentoernooi

Het principe van het oliebollentoernooi is dat de verschillende teams door elkaar gehusseld worden en met ongeveer 5 jongens en een enkel meisje een team vormen. Alle teams krijgen een landennaam toegewezen en zo kan het gebeuren dat Nederland tegen Brazilië moet spelen.

Onze jongste doet mee en om die reden zitten wij als ouders op de tribune te kijken naar het voetbalspelletje wat zich voor onze ogen voltrekt. Wellicht is de sluimerende griep de oorzaak maar ik kan me maar moeilijk concentreren op het spel en als ik naast me hoor dat hij, dat is mijn zoon, zich niet steeds om moet draaien in zijn doel, realiseer ik mij dat mij totaal ontgaat dat hij dit doet. 

Hoewel ik het nog nooit met zoveel woorden gehoord heb is er, door het ontbreken van enig spelinzicht van mijn kant, waarschijnlijk geen moer aan om samen met mij een potje voetbal te bekijken. Het kost mij vanmiddag sowieso al moeite om eerst uit te vogelen wie bij wie hoort (dat zijn de hesjesdragende spelers) laat staan dat ik kan beoordelen wie er een goeie voorzet geeft en wie dit verzaakt. Ik laat me door van alles inspireren en niet perse door het spel. Ik kijk naar de jongens, waarbij mij opvalt dat ze bijna allemaal hetzelfde kapsel dragen. Ik vang een gesprek op van de twee dames achter ons, die vermoedelijk door wat ze beiden doorgemaakt hebben lotgenoten zijn geworden en ik zie een -  doorlopend kauwgomkauwende - broer van een vriendin die tevens toeschouwer is van zijn zoon. 



Toch zal ik regelmatig mijn gezicht blijven laten zien op het sportveld en in dit geval de sporthal. Gewoonweg omdat het leuk is om belangstelling te tonen en hem in de weer te zien met de anderen. Waardering krijg ik terug want als het spelletje na twaalf minuten eindigt komt hij blij en verrast, waarschijnlijk omdat ik er ook ben, naar ons toe om ons een warme hand te schudden. Hij verloor het spel, dat kreeg ik nog wel mee. Of dat nou kwam omdat hij zich te veel omdraaide of dat dit een andere reden heeft zal in het midden blijven. 

Ik ga me er ook maar niet in verdiepen, verstand heb ik er toch niet van.

woensdag 28 december 2016

Walk down memorylane met de top 2000

De top 2000 is aan! Bij vrijwel elk liedje ploppen er, net als bij velen met mij, herinneringen op. 

Bijvoorbeeld Fats Domino's 'Blueberry hill'.  Het was zo ongeveer mijn eerste kennismaking met de popmuziek, half jaren 70. Wij waren die zomer op vakantie in Zwolle en mijn vader was helemaal gek van dit liedje. We hadden een cassetterecorder mee en het bandje werd keer op keer teruggespoeld. Google leert mij dat dit nummer twintig jaar eerder ook al een hit was. Hetzelfde geldt voor 'Lola' van de Kinks. Hoewel ik toen nog maar weinig van de tekst begreep zong ik het bijna woordelijk mee.

Ik vond het wel bijzonder dat mijn vader,  die eigenlijk niet zoveel met popmuziek had,  van bepaalde nummers echt kon genieten. Ik denk hierbij aan 'Woman in love' van Barbara Streisand. Op de elpee, die mijn zus had,  stond Barbara innig afgebeeld met niemand minder dan Barry Gibb -   beiden in het wit -  met wie ze het nummer Guilty van de gelijknamige elpee zong. 'Nikita' van Elton John (dit komt vast ook door de mooie videoclip),  'Daar gaat ze' van Clouseau en Herman van Veens 'Hilversum 3' waren ook favoriet bij hem. Rustige, gevoelige liedjes konden zijn waardering blijkbaar wegdragen want de stevige nummers betitelde hij als herrie of stampmuziek.

Niet gehinderd door dit feit draaide ik alles wat maar voor handen was. Uren kon ik in de weer zijn met cassettebandjes en legde een heel dossier aan van elk opgenomen liedje en op welk bandje deze te beluisteren was. Hier ging het ook wel eens fout want soms was ik er niet zeker van hoe je de titel van een nummer (er was nog geen internet) spelde en gokte ik bij het uitschrijven ervan. Zo 'betitelde ik 'Avalon' van Roxy Music als 'Ever long'. Toen ik het bandje uitleende aan een vriendin en haar broer het onder ogen kreeg werd er smakelijk om mijn fout gelachen. Ik vrees dat ze dit nog steeds doen als het ter sprake komt. 

Tevens hilarische herinneringen als ik het zinnetje 'Is it me you looking for'  uit 'Hello' van Lionel Richie hoor. Het eerste vriendje van mijn zusje zong 'I love you' in plaats van bovengenoemde tekst. Het was in de paasvakantie van 1984 en ik zat vlak voor mijn mavo examen. 

'Gimme, gimme, gimme' van ABBA brengt mij onmiddellijk terug naar de slaapkamer van een schoolvriendinnetje die naar mijn idee alle nummers,  maar dan in cassettevorm, van deze Zweedse popgroep had. Met bewondering voor Frida en Agneta, zij was mijn idool, werden de liedjes daar tot in den treure gedraaid.

Bij 'Listen to the music', Paradise by the dashbordlight' en 'Don't stop thinking about tomorrow' word ik terug geslingerd naar de 'niks aan de hand' schuurfeesten op het platteland. Tussen de stropakken werd er gedanst tot in de late uurtjes.

En niet te vergeten Nena en Kim Wilde. Wat was ik verknocht aan de muziek en de performance van deze dames in de jaren 80. Wat was er mooier dat ze 20 jaar na dato verenigd werden en het prachtige 'Anyplace, anywhere, anytime' maakten.
  
Spargo, Kool & the gang, Talk Talk, Doe Maar, Wham, the Police, ik zou nog uren door kunnen gaan. Ook over een dregnummer als  'The firestarter' van The Prodigy en een kwijlnummer als 'I will always love you' van Dolly Parton is nog van alles te zeggen. 
Dat ga ik nu niet doen. Ik zit klaar voor 'Peter Gunn' van Emerson Lake and Palmer.


.

maandag 26 december 2016

George

Toen ik vandaag even na middernacht hoorde dat George Michael niet meer onder ons was, had ik nog net geen tranen maar was toch behoorlijk geschokt en in de war. Bizar dat het letterlijk de last Christmas werd voor George die samen met Andrew Ridgeley begin jaren 80 en daarna hit na hit scoorde met tegendraadse nummers als 'Young guns' en 'Bad boys'. Dat recalcitrante was naast het hoge swinggehalte van de nummers,  denk ik,  de kracht van de populariteit van de twee heren. Ik herinner mij maar al te goed hoe ik de eerste elpee van Wham, die eigenlijk van mijn zusje was, grijs draaide.


Wie wilde niet kerst vieren,  zoals hij dat deed,  met vrienden in een huis in de sneeuw? De videoclip van dit nummer maakt het liedje helemaal af en elke keer als je het hoort, zo tegen het einde van het jaar,  kom je gegarandeerd in kerstsfeer.

Toen hij solo ging was, als ik het mij goed herinner, 'Careless Whisper' zijn eerste nummer. 'Guilty feet have got no rhythm' kwam vanuit zijn tenen en de videoclip gaf treffend weer hoeveel ellende er veroorzaakt kan worden met één misstap. 

Ook prachtige duetten als met Aretha Franklin en Elton John staan in mijn geheugen gegrift. Zijn overlijden is voor mij een goeie reden om al zijn nummers samen met de bijbehorende videoclips weer eens goed te beluisteren en te bekijken. Het geeft mij een 'Edge of heaven' gevoel maar dat hoef ik niemand van mijn generatie en die van ver daarbuiten te vertellen. Wat was ik graag nog een keer naar een liveoptreden van hem gegaan. Helaas gaat dit niet meer. Des te meer reden om, als dit ook maar enigszins mogelijk is, te doen bij de helden uit de jaren 80 die nog wel in leven zijn. Een goed voornemen voor 2017 en de jaren erna.

Het is mij vroeger overigens nooit opgevallen dat hij op mannen viel. Toen hij eind jaren 90 uit de kast kwam was dit best een verrassing.  Maar als ik naar de danspasjes in de videoclip van 'Wham Rap' en -  weliswaar in iets mindere mate - van 'Wake me up before you go go' kijk, kan ik mij niet meer voorstellen dat ik toen niet door had dat hij van de herenliefde was. 

George, rest in peace <3