zaterdag 6 juli 2019

Snot in een kneiterhete zon


Vandaag begint de Tour de France. Slaperige beelden van renners die op eenzame hoogte naar hun doel werken. Dat is hoe ik het mij herinner van vroeger. Geen etappe werd gemist door mijn broer Dickjan die dus ook uren lang voor de buis hing. Als we op vakantie waren en er geen tv voor handen was, was er gelukkig de transistoradio die op schoot lag. De storingen op de zender werden verholpen door af en toe de antenne zo te draaien dat het commentaar toch nog een beetje fatsoenlijk doorkwam. Een dagtaak op zich.

Hoewel ik niks met wielrennen in het algemeen en de Tour in het bijzonder heb hadden die vakanties toch ook iets gezelligs en vertrouwds. Het hoorde er gewoon bij, een vanzelfsprekendheid, je wist niet beter en doping was nog geen issue.

Wat er nou precies leuk aan is weet ik niet. Je zit toch de meeste tijd tegen zwoegende renners, die constant dezelfde beweging maken, aan te kijken. Maar misschien is het juist dat. Van alle sporten is deze toch wel één van de zwaarste. Alles geven en helemaal stuk gaan tot het snot uit de neus loopt. Weinig ruimte voor kapsones in de kneiterhete zon. 

Maar of dit inzicht mij vanmiddag voor de buis krijgt? 

donderdag 27 juni 2019

Terroristen in de bus

Ik sta bij de bushalte in de Groningse wijk Vinkhuizen. Ik zie mijn bus aankomen en ik sta op. Er fietsen twee jongens langs. 'Je moet niet in die bus stappen, er zitten terroristen in', roept één van hen.

Ietwat verbaasd stap ik in de bus en neem plaats. Ik kijk eens in het rond. Ik zie niks verdachts. Maar ik weet ook niet waar ik op zou moeten letten. Hoe ziet een terrorist eruit? Met een lange baard? Maar als de persoon een vrouw is gaat die vlieger al niet meer op. Bovendien, als je een aanslag wilt plegen moet je juist niet opvallen lijkt mij.

De busreis verloopt rustig. Geen incidenten op deze snikhete dag. Eén ding vraag ik me af. Wat bezielde deze jongen om iets dergelijks naar mij te roepen? 
Ik hou het maar op een zonnesteek.

Als deze fietster zich in het verhaal herkent mag hij zich melden. Misschien heeft hij een goed verhaal. 

dinsdag 25 juni 2019

Plak... euh klapnachten

Hitte in Nederland. Dat betekent weinig verschil tussen de dag en nacht temperatuur. We drijven 's nachts ons bed uit. We zijn in de weer met het laken dat met regelmaat van het zweterige lijf gaat en er na afkoeling weer overheen wordt getrokken. En dan de neefjes die zorgen voor een slechte sfeer op de slaapkamer. Als je niet oppast drijven ze ook nog een wig tussen bedgenoten.

Gisteravond hoorde ik zo'n kreng neurotisch rond mijn hoofd zoemen. Met mijn hand in de lucht diende ik hem van repliek. Het beest liet zich niet wegjagen en kwam terug. Ik bleef roerloos liggen om de marteling te ondergaan:'Prik me maar en zout daarna op' . Ik hoorde even niks. Totdat de mug manlief had bereikt. 'Gatver, een kutmug!' klonk het naast me en het licht ging aan. Het beest was in geen velden of wegen te bekennen. Uiteraard. Het licht ging weer uit en weer aan. Een grote klap en bloed op het behang.

Ik denk dat het mijn schuld was. Ik had de ramen wagenwijd opengezet. Alsof je inbrekers uitnodigt wanneer je vergeet de deur op slot te doen. Dat werk.

De komende nacht is het weer warm. En weer wil ik die ramen open. Ik vrees dat we vanavond voor het slapen gaan een fittie hebben.

zaterdag 22 juni 2019

Lekker jezelf!


Wees jezelf! Hoe vaak hoor je dat niet? Of nog erger : Lekker jezelf zijn. Hoezo lekker? Een mens is toch altijd zichzelf? Tenzij iemand last heeft van een meervoudige persoonlijkheidsstoornis, zal een mens het toch vooral met zichzelf moeten doen.

Waar komt de aanmoediging om vooral lekker jezelf te moeten zijn dan vandaan? En wie bepaalt eigenlijk wanneer iemand lekker zichzelf is of niet? Als een bepaald gedrag niet bevalt wordt er al vaak geroepen dat iemand zich anders voordoet dan dat hij is.

Je anders voordoen dan je in werkelijkheid bent. Een wolf in schaapskleren bijvoorbeeld. Dat kan uiteraard. Toneelspelen of je ware aard niet altijd laten zien. Maar ook dat is een onderdeel van de persoonlijkheid van een mens en maakt iemand tot wat hij is. De meeste mensen hebben meedere kanten, een harde, een zachte, een arrogante of een onderdanige afhankelijk van de stemming of omstandigheden van dat moment. En dit rijtje is nog in vele mogelijke variaties aan te vullen.

Toch zijn er ook de zogenaamde 'what you see is what you get' mensen. Persoonlijk is dat mijn favoriete mensoort. Je weet altijd wat je krijgt. No nonsene, voorspelbaar en gelijkmatig. Geen dubbele agenda en transparant. Lekker!




vrijdag 16 maart 2018

Wilde haren

Als ik mijn sokken uitdoe is mijn teleurstelling groot als zie dat ik vanochtend tijdens het scheren toch nog een paar haartjes op mijn tenen over het hoofd heb gezien terwijl ik juist dacht dat ik alles keurig weg had gehaald, als voorbereiding op een behandeling bij de pedicureschool. Gelukkig is het niet zo dramatisch als die keer toen ik zat te wachten in het ziekenhuis voor een behandeling bij de kaakchirurg en mijn oog viel op een sliert beharing op mijn rechterkuit. Mijn paniekreactie ging vrij snel over in berusting want doorgaans lig je bij een kaakchirurg niet op je buik en zou er van mijn onzorgvuldige scheergedrag toch niks te zien zijn. 
De steeds terugkerende en vooral geestdodende ontharingsklus hangt me bij tijden de keel uit. Maar om een beetje fatsoenlijk de zomer of de sauna in te gaan zie ik geen andere optie. Voor een echt goed en volledig haarvrij resultaat moet je al haast een spiegel gebruiken om de dooie hoeken niet over het hoofd te zien. En dan nog is er altijd wel een recalcitrant exemplaar wat weer ergens op een teen of in een knieholte de kop op steekt. 

Gebruikte ik in het verleden een echte ladyshave, ontharingstrips en dito crème, nu neem ik sinds jaar en dag scheerschuim en een mesje ter hand. Maar bij een te snelle handeling geeft dat steevast open wondjes en is de kans groot dat ik bepleisterd door het leven moet. En hoe ondankbaar is het als je na een dag al weer met stoppels op je jeukende benen loopt, er pukkels op je bikinilijn prijken en het hele ritueel weer van voren af aan kan beginnen? De haren op mijn vingers laat ik voor wat ze zijn maar als ik mijn natuur opvolg trek ik ze er één voor één uit. Gezichtsbeharing is ook een terugkerend probleem en is enige haarproject waar ik mijzelf niet aan waag. Elke drie weken laat ik dit op geheel Turkse wijze, inclusief nylondraad, vakkundig verwijderen. 

Overmatig haargroei een teken van kracht? Ach, door zwangerschappen, het in staat zijn om kinderen te baren en het doorstaan van maandelijkse ongemakken hebben vrouwen al lang bewezen dat zij het sterke geslacht zijn.  Een haaroverschot dient slechts als extra bevestiging.


woensdag 14 maart 2018

Verhalenschat

‘Wie ben ik?’ Haar ogen glinsteren terwijl ik denk: ‘Stomme vraag, ze is toch niet in de war?’ ‘Jaaaa, jij bent Ineke.’ Ze lacht. Ik leg mijn hand op haar arm.
Ze ligt in een bed op de verpleegafdeling van het verzorgingshuis waar ze woont. Ik ben gaan zitten op een rollator die ik van de gang heb geplukt. Mijn armen leunen op het hek van het bed. Ik pak mijn telefoon en laat haar foto’s van mezelf door de jaren heen zien. Haar wijsvinger gaat naar de plaatjes. ‘Dit meisje werd dát meisje,’ zegt ze als ze mij lachend aankijkt. Ze pakt het bekertje water wat op het uitgeschoven plateautje van het nachtkastje staat en brengt het rietje naar haar mond. Even later strijk ik wat zalf over haar droge lippen. ‘Je moet hier maar wat vaker komen’, zegt ze. Dat zal ik zeker doen, ik wil heel graag nog meer verhalen horen over vroeger maar ook over de familie en over mijn vader, antwoord ik. ‘Jouw vader kon ook zo mooi vertellen. Ik had zijn verhalen graag opgenomen maar dat wou hij niet’, zegt ze. Als zijn oudere nicht heeft ze mijn vader van jongs af aan gekend. Ze vertelde mij al eerder dat mijn vader en zijn jongere zusje onafscheidelijk waren, totdat dat zusje op 5 jarige leeftijd overleed. De levendige manier waarop ze de verhalen vertelt is een streling voor mijn oren. Ik zuig ze op en ik weet dat ik bij haar moet zijn voor nog meer details over de jeugd van mijn vader, mijn opa, oma ,(oud)ooms,(oud)tantes, overgrootouders en alle mooie, verdrietige, opmerkelijke en humoristische anekdotes die daarbij horen. Zij is de enige die ik ken die dat nog kan doen. De harde schijf van deze 96 jarige is nog helemaal intact. Daar wil en moet ik gebruik van maken zo lang dat kan.

Voor nu is het genoeg geweest en neem ik afscheid van haar. Ik schuif de rollator weer op de gang. De volgende keer is hij weer voor mij.



zaterdag 10 maart 2018

Een (kleding) stuk!

'Dit is de laatste winkel en dan houden we op.'

Ik ben met mijn moeder in Roden en we hebben wat rond gestruind in verschillende kledingwinkels. Mijn moeder is niet echt op zoek naar iets, toch zou ze een lekker vestje best leuk vinden maar met een stellig: 'Die zijn nergens te krijgen, ik heb er vorig jaar ook al naar gezocht', heeft ze de moed al nagenoeg opgegeven en stappen we de laatste winkel binnen. We zien twee dames achterin de winkel. Ze zijn bezig met het sorteren van diverse kledingsetjes voor de naderende modeshow die zo gewild is dat de kaarten ervoor al uitverkocht zijn. De eigenaresse van de winkel gaat meteen op zoek naar een geschikt vestje voor mijn moeder. In no time heeft ze er twee gevonden die zo heerlijk zitten en goed vallen dat mijn moeder ze besluit te nemen. Daar hoort uiteraard ook een shirtje en bijpassende broek bij. Dat shirtje is zo gevonden maar de broek is een obstakel. Niet zo zeer omdat ie lastig te vinden is maar om de hekel die mijn moeder er aan heeft om deze te passen. Zonder haar iets op te dringen doet de zoete overredingskracht van de dame in de winkel mijn moeder toch redelijk snel in het pashokje verdwijnen. Het eindresultaat is een plaatje en ondanks de twijfels van mijn moeder of deze kledingstijl wel bij haar leeftijd past is ze zienderogen gelukkig met haar keuze. De winkelier is niet minder enthousiast over de outfit maar vooral geraakt door de persoonlijkheid van mijn moeder van wie ze tijdens de passessie al heeft gezien en gehoord dat die heel bijzonder is. 'Zo is het toch leuk om oud te worden?' lacht ze. Met een halsketting en een kleurtje op de lippen wordt mijn moeder op beeld vastgelegd. Het kopje koffie op de goeie afloop valt er heerlijk in.

In deze winkel heeft men tijd en wordt er geluisterd naar de wens van de klant. 'Die dame heeft wel plezier in haar werk,' klinkt het naast me als we de zaak uit stappen. Grote kans dat dit niet de laatste maar de eerste winkel wordt waar ik een volgende keer met mijn moeder over de drempel zal gaan.