dinsdag 10 januari 2017

Het eerste rondje van 2017

Een aantal enthousiaste collegae hebben het plan opgevat om in april mee te doen met een run in Enschede, waar je op verschillende afstanden kunt inschrijven. Hoewel het voor mij niet een marathon gaat worden sluit ik me graag bij dit leuke initiatief aan. Het is de bekende stok die ik nodig heb om me te herpakken en de focus opnieuw te leggen op mijn hardlooptrainingen.

Met dit in het achterhoofd nam ik gisteravond het besluit om vandaag te gaan wandelen of te gaan hardlopen. Om mijn lichaam rustig op te starten maar waarschijnlijk ook vanuit mijn uitstelgedrag  koos ik voor een wandeling. Aangezien dit in mijn eentje - in tegenstelling tot hardlopen -  niet mijn voorkeur geniet deed ik een beroep op één van mijn wandelmaatjes. Jammer genoeg had zij andere bezigheden en omdat ik de belofte aan mij zelf niet wilde beschamen ging ik op zoek naar mijn hardloopkleren, die ik vrijwel direct vond. Het is het begin van een ritueel wat met allerlei gevoelens en vragen gepaard gaat als  'ga ik dit echt doen, voor wie, met welke reden en met welk doel?' 

Ondanks deze vragen zet ik stug door en met mijn hardloopsetje aan begint fase twee, dat is het bepalen van de route en de afstand. Als ik die zo ongeveer in mijn hoofd heb moet ik nog een laatste ding doen en dat is op zoek naar goeie oortjes want met muziek in de oren is het lopen net iets leuker. Die oortjes zijn trouwens zo langzamerhand wel een dingetje geworden. Ik weet niet hoeveel ik er al versleten heb, geen idee aan wie of waar het aan ligt maar ze gaan bij mij steevast kaduuk. Ik heb al veel varianten geprobeerd, van goedkoop tot duur maar steeds laten ze mij in de steek. Gefrustreerd over dit feit besloot ik om ze maar niet meer aan te schaffen en gebruik te maken van de oortjes van mijn huisgenoten. Dat moet stiekem en met grote zorgvuldigheid gebeuren en dat betekent dat ik ze op dezelfde plek moet leggen waar ik ze vandaan heb geplukt. Als dat niet het geval is voelen ze nattigheid en als ik dan quasi nonchalant opper dat ik weet waar ze liggen worden ze geïnspecteerd op aanwezig oorsmeer om in dat geval alsnog op mijn kop te krijgen. 

Na deze intensieve voorbereiding ben ik uiteindelijk klaar om te gaan. De zon schijnt vandaag en het oogt zelfs wat voorjaarsachtig. Het eerste stukje loop ik in wandeltempo om daarna de pas er in te zetten. Ik kies er voor om langzaam te lopen, daar hou ik het het langst mee vol.  Bovendien leerde ik van een loopdeskundige dat dat ook nog eens goed is voor de vetverbranding, toch één van de redenen dat ik dit doe. Dat het er vervolgens niet erg charmant uit ziet laat ik dan maar even zo en terwijl ik langs het huis van een vriendin ren realiseer ik me dat zij misschien nu wel voor het raam staat om daar mijn lachwekkende loophouding  te bekijken. Hierdoor niet gehinderd merk ik dat ik het juiste tempo te pakken heb en het hiermee ruim 5 kilometer zal gaan volhouden.
Als ik ongeveer halverwege ben komt er een hond op mij afrennen die, als hij bijna bij mij is, rechtsomkeert gaat. Maar dat is al te laat om niet te schrikken en enigszins geërgerd roep ik tegen zijn baasje: 'Ik schrik me wild!' Omdat ze mij hierop vriendelijk toelacht concludeer ik maar dat ze zich geen houding weet te geven op mijn irritatie.

De rest van het loopje gaat voorspoedig. Ik geniet er zowaar van en weet weer waar ik het ook voor doe: het blije en goed bezig gevoel wat ik over mijzelf krijg als ik aan het rennen ben. 

Als ik thuis ben maak ik voor mijzelf een gezonde lunch klaar en geniet ik van een welverdiende douche. Als ik weer beneden ben zie ik de oortjes liggen.
Even ontsmetten.







zaterdag 31 december 2016

Een fantastisch jaar

Ondanks mijn grieperige lijf, dat gelukkig wel iets aan het herstellen is, doe ik een poging om kort terug te blikken op het afgelopen jaar. Want in tegenstelling tot 2015 verliep dit jaar voor mij voorspoedig. Ik weet niet zo goed aan wie ik dat te danken heb maar ik draag alle mensen die daartoe een bijdrage hebben geleverd een warm hart toe. Want wie ben je zonder een goed vangnet om je heen?

Begin dit jaar pakte ik, na een zorgvuldige opbouw, mijn werkzaamheden bij mijn werkgever weer volledig op. Ik kreeg alle ruimte die ik hiervoor nodig had en dat maakte, dankzij de support van lieve collega's, dat ik al snel het goede ritme te pakken had.

Wat ook zeker een vermelding waard is, is dat ik in januari samen met mijn moeder en zusje naar de voorstelling 'Anne' ging in Theater Amsterdam. Samen beleefden we een indrukwekkende middag en het feit dat we dit met zijn drieën mochten doen was heel bijzonder. Mijn zusje en ik waren beiden het jaar daarvoor erg ziek geweest, mijn moeder had uiteraard veel zorgen om ons en nu we dit samen deden werd het cliché dat gezondheid niet iets vanzelfsprekends is weer eens bevestigd.

Verder organiseerde ik dit jaar een (verjaardags)etentje met goede vriendinnen. Een bijzonder gezelschap want een aantal had elkaar nog nooit ontmoet en ik vond dat daar eens verandering in moest komen. Het was een fijne avond, er werd lekker Mexicaans gegeten en ik vond het mooi om ze allemaal eens bij elkaar te hebben.

Guus Meeuwis en de Dijk werden bewonderd in de Oosterpoort, Night of the Proms in de Martiniplaza en Edwin Evers met zijn band in het Geert Teis theater in Stadskanaal. Tijdens alle optredens werd ik vergezeld door lieve mensen. Zonder hen was het niet geworden wat het was, een onvergetelijke en plezierige happening. 

Het Retropopfestival in Emmen werd intens beleefd, een bijna volmaakte dag onder een blauwe hemel met een stralende zon. Bij gebrek aan een kleedje zaten we op de overbodige regencape en mijn spijkerjasje te genieten van alles wat er om ons heen gebeurde en dat was veel. Wij gaven onze ogen goed de kost en lieten ons inspireren door mensen van allerlei pluimage.

In Lemmer maakten we Glemmerbeach mee waar Kensington de hoofdact was. Ook nu werden we weer verwend met mooi weer wat uiteraard meehelpt om het allemaal nog iets intenser te beleven.

De zomer brachten we door in het mooie Italië. Uniek, omdat het hele gezin,  en hoogstwaarschijnlijk voor het laatst dit jaar,  tijdens een vakantie verenigd was. Samen met zus, zwager en hun meiden maakten we een rondrit met een camper en kwamen via Pisa, Bolsena, Rome, Pompei, bij Napels uit.
Op de terugweg pikten we nog een tipje van Milaan mee. 

Alle drie zoons sloten dit jaar succesvol een schoolperiode af en maakten elders, hetzij op een nieuwe opleiding, hetzij in een nieuwe werkkring, een frisse start. Ik werd in oktober van dit jaar voor de zoveelste keer tante maar nu van een tweeling, een jongetje en een meisje, beiden gezond, een unieke ervaring!

En ik vergeet de wandeltochtjes niet die ik samen met mijn dierbare vriendinnen maakte. Altijd is er wel iets te bespreken maar ook momenten van stilte zijn fijn en nooit pijnlijk zoals je ze soms wel kunt beleven.

In november van dit jaar maakte mijn moeder  op de respectabele leeftijd van 87 een nieuwe start. Ze verhuisde naar een prachtige plek in een prachtig dorp in het mooie Drenthe. De dagen van de verhuizing hebben we intens beleefd. We namen afscheid van het ouderlijk huis met alle herinneringen die dat opriep en we brachten samen het nieuwe huis op orde waarin mijn moeder altijd de regie had. Zij is een van mijn grootse inspiratiebronnen en voorbeeld voor de vele zaken die op mijn levenspad zijn gekomen en hét bewijs dat ouder worden niet hoeft te betekenen dat je vastroest.

In december sloot ik het 'vriendinnenjaar' af met een bezoek aan de film 'De zevende hemel' . In een eerdere blog schetste ik al hoe we dit samen beleefden. Eén van de hoogtepunten van dit jaar. Ik zou het kunnen omschrijven als ongekunstelde verbondenheid.

Ook geweldig om te merken dat nieuwe vriendschappen sluiten op elke leeftijd en in elke fase van je leven mogelijk is. Dit heb ik aan den lijve ondervonden in het afgelopen jaar.

Ik wens al mijn dierbaren een fijn 2017 en hoop dat zij er allemaal opnieuw in alle puurheid bij zijn het komende jaar!













donderdag 29 december 2016

Het oliebollentoernooi

Het principe van het oliebollentoernooi is dat de verschillende teams door elkaar gehusseld worden en met ongeveer 5 jongens en een enkel meisje een team vormen. Alle teams krijgen een landennaam toegewezen en zo kan het gebeuren dat Nederland tegen Brazilië moet spelen.

Onze jongste doet mee en om die reden zitten wij als ouders op de tribune te kijken naar het voetbalspelletje wat zich voor onze ogen voltrekt. Wellicht is de sluimerende griep de oorzaak maar ik kan me maar moeilijk concentreren op het spel en als ik naast me hoor dat hij, dat is mijn zoon, zich niet steeds om moet draaien in zijn doel, realiseer ik mij dat mij totaal ontgaat dat hij dit doet. 

Hoewel ik het nog nooit met zoveel woorden gehoord heb is er, door het ontbreken van enig spelinzicht van mijn kant, waarschijnlijk geen moer aan om samen met mij een potje voetbal te bekijken. Het kost mij vanmiddag sowieso al moeite om eerst uit te vogelen wie bij wie hoort (dat zijn de hesjesdragende spelers) laat staan dat ik kan beoordelen wie er een goeie voorzet geeft en wie dit verzaakt. Ik laat me door van alles inspireren en niet perse door het spel. Ik kijk naar de jongens, waarbij mij opvalt dat ze bijna allemaal hetzelfde kapsel dragen. Ik vang een gesprek op van de twee dames achter ons, die vermoedelijk door wat ze beiden doorgemaakt hebben lotgenoten zijn geworden en ik zie een -  doorlopend kauwgomkauwende - broer van een vriendin die tevens toeschouwer is van zijn zoon. 



Toch zal ik regelmatig mijn gezicht blijven laten zien op het sportveld en in dit geval de sporthal. Gewoonweg omdat het leuk is om belangstelling te tonen en hem in de weer te zien met de anderen. Waardering krijg ik terug want als het spelletje na twaalf minuten eindigt komt hij blij en verrast, waarschijnlijk omdat ik er ook ben, naar ons toe om ons een warme hand te schudden. Hij verloor het spel, dat kreeg ik nog wel mee. Of dat nou kwam omdat hij zich te veel omdraaide of dat dit een andere reden heeft zal in het midden blijven. 

Ik ga me er ook maar niet in verdiepen, verstand heb ik er toch niet van.

woensdag 28 december 2016

Walk down memorylane met de top 2000

De top 2000 is aan! Bij vrijwel elk liedje ploppen er, net als bij velen met mij, herinneringen op. 

Bijvoorbeeld Fats Domino's 'Blueberry hill'.  Het was zo ongeveer mijn eerste kennismaking met de popmuziek, half jaren 70. Wij waren die zomer op vakantie in Zwolle en mijn vader was helemaal gek van dit liedje. We hadden een cassetterecorder mee en het bandje werd keer op keer teruggespoeld. Google leert mij dat dit nummer twintig jaar eerder ook al een hit was. Hetzelfde geldt voor 'Lola' van de Kinks. Hoewel ik toen nog maar weinig van de tekst begreep zong ik het bijna woordelijk mee.

Ik vond het wel bijzonder dat mijn vader,  die eigenlijk niet zoveel met popmuziek had,  van bepaalde nummers echt kon genieten. Ik denk hierbij aan 'Woman in love' van Barbara Streisand. Op de elpee, die mijn zus had,  stond Barbara innig afgebeeld met niemand minder dan Barry Gibb -   beiden in het wit -  met wie ze het nummer Guilty van de gelijknamige elpee zong. 'Nikita' van Elton John (dit komt vast ook door de mooie videoclip),  'Daar gaat ze' van Clouseau en Herman van Veens 'Hilversum 3' waren ook favoriet bij hem. Rustige, gevoelige liedjes konden zijn waardering blijkbaar wegdragen want de stevige nummers betitelde hij als herrie of stampmuziek.

Niet gehinderd door dit feit draaide ik alles wat maar voor handen was. Uren kon ik in de weer zijn met cassettebandjes en legde een heel dossier aan van elk opgenomen liedje en op welk bandje deze te beluisteren was. Hier ging het ook wel eens fout want soms was ik er niet zeker van hoe je de titel van een nummer (er was nog geen internet) spelde en gokte ik bij het uitschrijven ervan. Zo 'betitelde ik 'Avalon' van Roxy Music als 'Ever long'. Toen ik het bandje uitleende aan een vriendin en haar broer het onder ogen kreeg werd er smakelijk om mijn fout gelachen. Ik vrees dat ze dit nog steeds doen als het ter sprake komt. 

Tevens hilarische herinneringen als ik het zinnetje 'Is it me you looking for'  uit 'Hello' van Lionel Richie hoor. Het eerste vriendje van mijn zusje zong 'I love you' in plaats van bovengenoemde tekst. Het was in de paasvakantie van 1984 en ik zat vlak voor mijn mavo examen. 

'Gimme, gimme, gimme' van ABBA brengt mij onmiddellijk terug naar de slaapkamer van een schoolvriendinnetje die naar mijn idee alle nummers,  maar dan in cassettevorm, van deze Zweedse popgroep had. Met bewondering voor Frida en Agneta, zij was mijn idool, werden de liedjes daar tot in den treure gedraaid.

Bij 'Listen to the music', Paradise by the dashbordlight' en 'Don't stop thinking about tomorrow' word ik terug geslingerd naar de 'niks aan de hand' schuurfeesten op het platteland. Tussen de stropakken werd er gedanst tot in de late uurtjes.

En niet te vergeten Nena en Kim Wilde. Wat was ik verknocht aan de muziek en de performance van deze dames in de jaren 80. Wat was er mooier dat ze 20 jaar na dato verenigd werden en het prachtige 'Anyplace, anywhere, anytime' maakten.
  
Spargo, Kool & the gang, Talk Talk, Doe Maar, Wham, the Police, ik zou nog uren door kunnen gaan. Ook over een dregnummer als  'The firestarter' van The Prodigy en een kwijlnummer als 'I will always love you' van Dolly Parton is nog van alles te zeggen. 
Dat ga ik nu niet doen. Ik zit klaar voor 'Peter Gunn' van Emerson Lake and Palmer.


.

maandag 26 december 2016

George

Toen ik vandaag even na middernacht hoorde dat George Michael niet meer onder ons was, had ik nog net geen tranen maar was toch behoorlijk geschokt en in de war. Bizar dat het letterlijk de last Christmas werd voor George die samen met Andrew Ridgeley begin jaren 80 en daarna hit na hit scoorde met tegendraadse nummers als 'Young guns' en 'Bad boys'. Dat recalcitrante was naast het hoge swinggehalte van de nummers,  denk ik,  de kracht van de populariteit van de twee heren. Ik herinner mij maar al te goed hoe ik de eerste elpee van Wham, die eigenlijk van mijn zusje was, grijs draaide.


Wie wilde niet kerst vieren,  zoals hij dat deed,  met vrienden in een huis in de sneeuw? De videoclip van dit nummer maakt het liedje helemaal af en elke keer als je het hoort, zo tegen het einde van het jaar,  kom je gegarandeerd in kerstsfeer.

Toen hij solo ging was, als ik het mij goed herinner, 'Careless Whisper' zijn eerste nummer. 'Guilty feet have got no rhythm' kwam vanuit zijn tenen en de videoclip gaf treffend weer hoeveel ellende er veroorzaakt kan worden met één misstap. 

Ook prachtige duetten als met Aretha Franklin en Elton John staan in mijn geheugen gegrift. Zijn overlijden is voor mij een goeie reden om al zijn nummers samen met de bijbehorende videoclips weer eens goed te beluisteren en te bekijken. Het geeft mij een 'Edge of heaven' gevoel maar dat hoef ik niemand van mijn generatie en die van ver daarbuiten te vertellen. Wat was ik graag nog een keer naar een liveoptreden van hem gegaan. Helaas gaat dit niet meer. Des te meer reden om, als dit ook maar enigszins mogelijk is, te doen bij de helden uit de jaren 80 die nog wel in leven zijn. Een goed voornemen voor 2017 en de jaren erna.

Het is mij vroeger overigens nooit opgevallen dat hij op mannen viel. Toen hij eind jaren 90 uit de kast kwam was dit best een verrassing.  Maar als ik naar de danspasjes in de videoclip van 'Wham Rap' en -  weliswaar in iets mindere mate - van 'Wake me up before you go go' kijk, kan ik mij niet meer voorstellen dat ik toen niet door had dat hij van de herenliefde was. 

George, rest in peace <3






zaterdag 24 december 2016

Een avond in Drachten

In onze vriendinnengroep waren we het er al gauw over eens dat we de muziekfilm 'De Zevende hemel' moesten gaan zien. Aangezien Assen een goeie bioscoopzaal heeft,  waar je languit kunt relaxen en niet in de benen hoeft om passanten de ruimte te geven, was die keuze eveneens snel gemaakt. Nadat we een datum hadden geprikt was het regelen van de bioscoopkaartjes nog maar een fluitje van een cent. Maar daar diende de bekende kink in de kabel zich aan. Want op de datum die wij gepland hadden had Assen bedacht de film juist dan niet te vertonen. Vrijwel direct na deze constatering ging het los op Whatsapp want we moesten op zoek naar een plan B. Een andere film? Een andere datum? Of toch dezelfde maar dan elders?  We gingen voor dit laatste en kwamen in onze zoektocht uit in het Friese Drachten. De kaartjes werden opgehaald door de aardige man van één van ons, de pizzeria werd geregeld en niets stond meer in de weg voor een leuke ladysnight out.

In het centrum bleek het zoeken naar een parkeerplaats best een uitdaging. Na wat rondjes rijden om uit te komen op een doodlopende dubieuze parkeerplaats waar,  heel toepasselijk in deze kersttijd,  geen plaats voor ons was, vonden we een plekje in de straat waar de pizzeria zich bevond. Onze BOB voor vanavond  werd beloond door een barmhartige Drachteriaan die haar zijn parkeerkaartje, dat nog een uur geldig was, vol overgave aanbood.  Volgens haar eigen zeggen was haar inzet van een zo dom mogelijk  gezicht de aanleiding voor dit gebaar. Ik hou het erop dat hij vanuit de kerstgedachte zijn daad verrichtte.

Nadat we een plekje kregen toegewezen ontvingen we de kaart waarop de keuze in pizza's - as always -  veel te groot was. De serveerster tipte ons de aanbieding: een pizza naar keuze, twee drankjes en een nagerecht of koffie voor veertien euro.  Daar hoefden we niet lang over na te denken en namen het aanbod met acht handen aan. Tijdens het nuttigen van onze pizza werden we minstens vier keer gevraagd of alles naar wens was. Door deze enigszins drammerige controle en onderbreking in onze gesprekken over gewicht en andere wezenlijke levenszaken kregen we bijna de indruk dat er aan het veertien euro arrangement een soort van tijdslimiet gebonden was. Vrouwen boven de veertig laten zich echter niet zo snel uit het veld slaan dus namen we de tijd die we nodig hadden. Maar ook weer niet te lang want het hoofdprogramma van deze avond kwam in zicht. Nadat we hadden afgerekend liepen we in een nat en onstuimig weertype richting de bioscoop.

De bioscoopzaal was nagenoeg leeg. Ietwat verbaasd over dit feit bood dit ook perspectief. We konden kiezen waar we wilden zitten en hadden de mogelijkheid om onze,  al dan niet van schoenen ontdane,  voeten op de stoelen voor ons neer te leggen.  Nadat we werden overladen door de gebruikelijke reclame,  voorafgaand aan de film,  kon het genieten beginnen. Onze verwachtingen werden zeker niet beschaamd. Mooie scenes werden afgewisseld met gevoelige liedjes waardoor het goede verhaal in de film uitstekend tot uiting kwam. De tranen vloeiden rijkelijk, niet alleen op het doek maar ook over de wangen van een aantal van ons. Een feest van herkenning en zeker een bezoek waard. Met enige tegenzin verlieten we na de aftiteling de zaal, min of meer gedwongen door de sympathieke schoonmakers die hun werk moesten doen voor het volgende bezoek. Met een smile op onze gezichten gingen we de buitenlucht weer in.

De nazit werd gehouden in een hippe tent, genaamd de 'Swetser'. Hoewel deze naam doet vermoeden dat de zaak wat over de top is, wordt, zodra je binnenstapt,  het tegendeel de waarheid. Goeie muziek, aardige, vlotte bediening en gezelligheid. Afgezien van een opdringerige enkeling,  die het behoorlijk druk had met het (lekker belangrijk)  schatten van onze leeftijd,  en zich tevens vereenzelvigde met de benaming van dit Grand café  klopte alles in deze zaak. Lachend, pratend, observerend, analyserend, af en toe liplezend als gevolg van de harde muziek,  vloog de tijd voorbij in deze zaak,  die in de nabije toekomst verzekerd is van een bezoekje van onze kant.

En zo kwam er een eind aan een supermooie avond met uitstekend gezelschap die het begin werd van het kerstweekend van 2016.
Kerst of geen kerst, vriendschap, verbondenheid en onvoorwaardelijke liefde zijn drie van de belangrijkste zaken die de basis vormen voor een waardevol leven.

Fijne dagen!



dinsdag 20 december 2016

Pennenleed

Hoe moeilijk kan het zijn om gewoon inkt te produceren als daar om gevraagd wordt? Ik heb het over de frustratie van pennen die het niet doen. Voordat ik met een pen iets op papier wil zetten check ik altijd of hij het doet door eerst een streepje te zetten. Een pen heeft blijkbaar ook wel eens zijn dag niet of in een recalcitrante bui gewoonweg geen zin om te doen waar hij voor is gemaakt.  Want - uitzonderingen daar gelaten -  of hij weigert of hij heeft opstartproblemen.

Onder de pennensoorten is er naast de genoemde ook nog de pen die het in eerste instantie alleen plaatselijk doet. Je wilt iets opschrijven en hij bedankt voor de eer. Als je vervolgens met hetzelfde exemplaar een plekje op het papier zoekt om te testen of hij echt leeg is, doet hij op wonderbaarlijke wijze opeens wel. Als je daarna weer wilt schrijven op de oorspronkelijke plek weigert hij opnieuw. Een aantal keren herhalen resulteert meestal wel in het feit dat hij zijn taak uiteindelijk gaat uitvoeren. Deze pen wil waarschijnlijk weten of je echt 100% voor hem gaat en wil je op deze manier testen.

Dan is er ook nog de soort die het direct doet maar waarbij het schrijfgedeelte los in de -  meestal plastic -  houder zit. Als je begint te schrijven vliegt hij alle kanten op waardoor een fatsoenlijke tekst op papier krijgen een hopeloze missie wordt. Het zal in dit geval een goedkoop soort zijn dat je per 20 of meer tegelijk koopt.

Gelukkig zijn er ook nog pennen die gewillig zijn en direct doen wat je van ze verwacht.

Het blijkt in de praktijk vaak moeilijk om pennen weg te gooien die het pertinent - ze bestaan zeker- niet meer doen. Je weet het maar doet ze,  al dan niet met het volle bewustzijn,  terug in het bakje met soortgenoten om de keren dat je wilt gaan schrijven bedrogen uit te komen.  Als je ze dan toch, om wat voor reden dan ook,  niet weg wilt gooien zou je dus eigenlijk drie bakjes moeten maken met op het ene bakje de tekst 'Pennen die het doen'  op het tweede bakje : 'Pennen die het niet doen' en op het laatste bakje ' Pennen met opstartproblemen'. Dan grijp je nooit mis en heb je een keuze, tenzij je ze in de verkeerde bakjes stopt.  Twee laatstgenoemde zullen overigens niet vaak ter hand genomen worden  maar je houdt zo wel het overzicht.Ik moet hierbij denken aan een oud-collega, die in haar keukenkast twee trommeltjes had met op de ene de tekst 'Lekkere koffie' en op de andere 'Vieze koffie'. Ik heb me altijd afgevraagd wanneer zij laatstgenoemde nuttigde en vooral aan wie ze deze voorschotelde.

Als ze dit leest zal ze dit onmiddellijk herkennen en mij wellicht uit de droom kunnen helpen.