zondag 5 maart 2017

De kunst van mindfulness

Sommige processen moet je gewoon hun werk laten doen en niet verstoren door er kunstmatig in te gaan wroeten. Als je dat namelijk doet zou het beoogde resultaat wel eens uit kunnen blijven of is het gevaar dat het tegenovergestelde van wat je wilt bereiken gebeurt, de zogenaamde averechtse werking. 

Bovenstaande was een onderdeel van een gesprek wat ik vandaag had met een goede vriendin tijdens onze wandeltocht. Ze vertelde enthousiast over de mindfulcursus, die zij momenteel volgt en ik was en ben een nieuwsgierige volger van haar bevindingen. Ze beschreef een prachtige metafoor van een glas met troebel water. Als je er in gaat roeren zal er - afgezien van de storm er in -  niks veranderen aan de staat van het water. Laat je het staan dan zakt de troebelheid en wordt het water weer helder. 

Toen ik vanochtend op de afgesproken tijd bij haar voordeur stond was ze nog in geen velden of wegen te bekennen. Nadat haar partner mij binnen had gelaten wachtte ik in haar gezellige, gastvrije en 'plof maar neer' keuken. Na een tijdje kwam ze van boven met een stapeltje wasgoed in haar hand, dat ze na haar begroeting in de daarvoor bestemde machine stopte. Tijdens het poetsen van haar tanden kletste ze er zodanig op los dat de mix van water en tandpasta in een stroompje uit haar mond naar beneden gleed. Nadat het gebit weer schoon, haar kin weer droog en haar adem weer fris was stond het volgende projectje op stapel. Het vinden van haar jas. Want lag die nou nog in de auto of hing hij gewoon aan de kapstok?  Gelukkig kwam hij na wat trek- en plukwerk tevoorschijn onder een stapeltje soortgenoten. Haar wandelschoenen voor de dag halen was deze keer een fluitje van een cent. Ik volgde dit proces met het grootst mogelijke geduld en verstoorde het niet door haar op te jagen en haar onder de neus te wrijven dat ze niet klaar stond toen ik aankwam. Ook al deed ik dat wel dan zou dit geen enkel effect hebben op haar handelen.  In die zin heeft zij (en ik in dit geval ook niet) helemaal geen trainingen nodig om mindful te zijn, ze is het al op veel fronten. 

Dingen nemen zoals ze zijn, leven en laten leven, processen laten gebeuren, situaties van een afstand bekijken en daarin niet actief iets doen zonder te oordelen. Als iets moet gebeuren gebeurt het toch wel op de bestemde tijd en op de manier waarop dat moet gebeuren. Of dat helemaal waar is weet ik niet maar die denkwijze kan wel zorgen voor een hoop rust en de waarheid zal wel ergens in het midden liggen.

Op de terugweg van de wandeling pakten we nog een terrasje. De warmte van de zon was eigenlijk het enige wat we nu nodig hadden. De rijkelijk aanwezige gesmolten gorgonzola op het geserveerde broodje van mijn wandelmaatje was net iets over de top waardoor ik zomaar braakneigingen had kunnen krijgen. Ik koos er voor om dat proces voor te zijn en weg te kijken. Maar toen ik eerder vanochtend het kwakje tandpasta zag stromen had ik geen enkele drang om over mijn nek te gaan en liet het voor mijn ogen passeren. Was dat mindful?

 

zaterdag 4 maart 2017

Een lieve leerling

Gisteren was ik samen met een achternicht,  die een tijdje over is uit Amerika,  op zoek naar haar roots in de provincie Groningen. Zo kwamen we op onze reis uit in het Groningse Middelstum waar de oma van haar vader vandaan kwam. Ze wist zich uit haar kindertijd nog te herinneren dat zij in een klein huisje met een bedstee woonde, ergens in dat dorp. Tijdens onze zoektocht kwamen we veel van dit soort huisjes tegen die in hiervoor in aanmerking zouden kunnen komen maar helaas vonden we het bewuste huisje uit haar herinnering niet.

In de auto er naar toe had ik mijn achternicht al verteld dat mijn geschiedenisleraar van de middelbare school, meneer Reinders woonachtig was in een soort van borg in Middelstum. Omdat ik mij nog herinnerde dat hij ook altijd actief was in allerlei historische verenigingen zou de kans groot zijn dat hij zou weten waar het huis van haar overgrootmoeder zou staan of hebben gestaan.Toen onze zoektocht niks had opgeleverd was de stap om aan te bellen bij zijn huis - omgeven met gracht - nog maar een kleine. Een mevrouw deed de deur open. Toen ik haar vroeg of zij mevrouw Reinders was en ze dit bevestigde deed ik mijn verhaal. Haar man had visite maar ze wou hem wel even roepen. We werden binnengelaten.  Het echtpaar moet overigens een enorme passie hebben voor klokken want in de hal waar we mochten wachten telden we minstens tien exemplaren die allemaal op zenuwachtige wijze hun werk deden.

Na een korte tijd hoorden we wat gestommel en na 33 jaar stond ik opeens weer oog in oog met de man van wie ik les had gehad over oorlogen, vredesverdragen, Amerika, staatsinrichting en zo meer.  NIet veel ouder geworden en nog zeer herkenbaar. Ik stelde mij voor en vroeg of hij nog wist wie ik was. 'Ja zeker weet ik dat nog, jij zat vooraan!' Het klonk kordaat en overtuigend. Hij had gelijk en het lokaal waar we zaten tijdens het examenjaar plopte onmiddellijk op in mijn gedachten. Helaas kon hij ons niks vertellen over de woonplek waar we naar zochten. Zijn gezicht ging wel in de bekende 'meneer Reinderssmile' en zijn ogen begonnen te stralen toen hij zei dat hij met heel veel plezier had lesgegeven en het een leuk schooltje vond.

Het was inderdaad een schooltje op het platteland waar orde en regels de maatstaf waren en leerlingen onder een dictatoriaal bewind onder de duim werden gehouden. Wij waren allemaal braaf, welopgevoed en binnen de lijntjes, geen enkele reden en volkomen misplaatst om op die manier de wind er onder te moeten houden. Toen ik hem vertelde dat ik de school erg streng vond beaamde hij dit volmondig maar liet zich niet verleiden om te vertellen wat hij daar van vond. Jammer. Ik had graag zijn gedachten hierover aangehoord maar waarschijnlijk is hij nog steeds loyaal aan de toenmalige directeur die daar de scepter zwaaide, wat hem natuurlijk volkomen siert.

Toen mijn achternicht, vlak voor ons vertrek, aan hem vroeg of ik een goede leerling was zei hij: 'Ze was een hele lieve leerling. Net zoals je spreekt over een lieve baby, als je vindt dat hij oerlelijk is, bracht hij zijn boodschap op subtiele wijze over.

Lief. Je zou het ook eens in je hoofd halen om dat niet te zijn, zeker als je vooraan zat.

dinsdag 28 februari 2017

Gelukzoekers

Eén van de argumenten die vaak aangevoerd wordt om vluchtelingen niet welkom te heten is dat het gelukzoekers zouden zijn. Deze mensen komen naar elders waar ze menen het economisch beter te kunnen krijgen. Het woord 'gelukzoeker' heeft een negatieve lading en wordt vaak ook als zodanig uitgesproken alsof het een doodzonde zou zijn.

Wat is geluk? De officiële definitie luidt: 'Het tevreden zijn met de huidige levensomstandigheden'. Je prettig en plezierig voelen dus. Is iedereen die leeft daar niet naar op zoek? Waar je ook bent en wat je voelt, waarneemt, onderneemt en meemaakt? Mensen willen zich graag prettig voelen en doen er alles aan om dat voor elkaar te krijgen. Zij gaan daarvoor op de vlucht, hetzij vanuit een oorlogsgebied, uit een slechte relatie, onprettige woonomgeving of uit een baan die niet meer inspireert. Allemaal zijn we op zoek naar het ultieme geluk en streven we altijd naar iets beters, iets mooiers en iets groters. 

Om die reden heb ik nooit begrepen waarom het naar geluk zoeken met afkeur bekeken wordt en vooral ook de hypocrisie die daarmee gepaard gaat. Ook omdat je niet kunt oordelen over hoe een ander zijn ongeluk ervaart en de dromen die hij of zij heeft om het geluk na te streven. En vanuit de welvarende, westerse luie stoel in het mooie huis met grote tuin schijnt het dan gemakkelijk te zijn om te bepalen dat dit geluk niet weggelegd is voor de minderbedeelden op dit gebied. Want hun komst zou wel eens kunnen betekenen dat het opgebouwde geluk daarmee in het gevaar komt.

Voor het bereiken van geluk heb je in veel gevallen economische middelen nodig. Mensen doen er alles aan om die te bemachtigen. Ook de zogenaamde 'echte' vluchtelingen zoeken hiernaar om een beter leven op te bouwen. Heel begrijpelijk, menselijk en nodig voor een beetje geluk. De mensen die het hardst tegen gelukzoekers protesteren zijn vaak de eersten die hetzelfde zouden doen als zij het ergens anders, veelal op economisch gebied, beter kunnen krijgen.

Laten we elkaar het geluk gunnen, ongeacht welke betekenis dit begrip voor iemand persoonlijk inhoudt op de weg er naar toe. Laten we de uitdrukking 'gelukzoeker' omarmen in plaats van deze met walging uit te spreken en te bekritiseren. 
We zijn het immers allemaal?

zaterdag 25 februari 2017

Wat mensen willen

Even een paar boodschapjes halen bij de winkel, die vooral aanbod heeft in het lageprijsassortiment én begint met een A, is op zaterdagmiddag een uitdaging of liever gezegd een bezoeking. Het begint al op de parkeerplaats.  Ik constateer dat er vanmiddag opvallend veel mindervaliden deze zaak hebben gevonden want geen enkele plek is onbezet. De aanhouder wint is het motto als we - mijn partner achter het stuur -  stug rondjes blijven rijden om een plekje te scoren, wat tegen de verwachting in toch nog vrij snel lukt.

In de winkel pak ik snel een mandje en ga recht op mijn doel af. Schoonmaakmiddelen, wasverzachter, shampoo en deodorant. Ik loop bijna tegen het karretje van een, gezien zijn blik, verveelde man aan. Zijn vrouw zegt dat ze toch nog even bij de leuke kussentjes, die verderop liggen, wil kijken. Zijn gezicht met rossige snor blijft in de plooi als hij haar volgt naar het volgende gangpad. 

Hoewel de andere rijen ook tot half in de winkel reiken staan we bij de kassa zeker in de verkeerde want voor ons staat een stel dat hun kar overvol heeft geladen met uiteenlopende dingen zoals gereedschap, schilderijtjes, plastic mandjes, chocolade en  snoep. De vrouw, kan blijkbaar niet zo lang wachten maar het kan ook zijn dat ze haar suikerspiegel op pijl moet brengen als ze een zakje winegums openmaakt en begint te kanen. Ondertussen gaat er een geluidje af op haar telefoon. Even denkt ze na, graait dan met haar hand in haar decolleté en haalt het exemplaar met olijfgroen hoesje tevoorschijn. Als ze haar bericht checkt is haar man bezig de spullen op de band te leggen. Bij het afrekenen zie ik dat de gouden ketting om haar hals en bijpassende wenkbrauwpiercing goed afsteken bij haar zwarte outfit.

De bedenkers van dit winkelconcern zijn slim en schijnen precies te weten waar de vraag van de consument ligt. Eén van de redenen van het jarenlange succes in meerdere landen en waarin Nederland aan de top gaat.
Als we naar buiten lopen zie ik dat er weer in een enorme behoefte is voorzien. De vrouw uit de winkel is bezig om een grote roze tuinkabouter vanuit haar kar in haar kofferbak te plaatsen.

zaterdag 18 februari 2017

Geen Sarah

Nu de datum steeds dichterbij komt heeft het geen zin meer om mijn kop in het spreekwoordelijke zand te steken. Vluchten heeft geen enkele zin, ik zou ook niet weten waar naartoe en dus ben ik genoodzaakt om het voldongen feit onder ogen te zien. Tot die tijd zullen er nog enkel stuiptrekkingen zijn en op de dag van de waarheid zal ik mij volledig overgeven. 

Voor zover ik weet heb ik in mijn familie en vriendenkring geen personen die het leuk vinden om een afgrijselijke opblaaspop te plaatsen of mijn huis met spandoeken en andere tierlantijnen te bevuilen. Al was dat wel het geval dan kon ik me er gelukkig toch niet aan ergeren omdat ik de bewuste dag niet thuis zal zijn. Ik heb daar sowieso nooit de lol van ingezien. De poppen die Sarah moeten voorstellen zien er altijd uit als oma's van ongeveer twee eeuwen geleden toen vrouwen van vijftig oud en bijna afgeschreven waren. De pop is absoluut niet mee ontwikkeld, heeft altijd een grijze knot op haar hoofd, een rond brilletje op haar neus en oogt alsof ze zich uitsluitend achter een rollator kan voortbewegen. Ik begrijp niets van die neerbuigende persiflage. Humor uit het jaar nul.
 
Hoewel ik alle clichés zoals ' je bent zo jong als je je voelt' en 'vijftig is het nieuwe veertig'  meermalen langs heb horen komen als het onderwerp waar dan ook ter sprake kwam geef ik ruiterlijk toe dat ik het moeilijk vind om de leeftijd te accepteren. En daarbij kom ik in tweestrijd met mezelf omdat ik eigenlijk vind dat dat niet mag aangezien ik gewoon blij mag zijn dat ik het gehaald heb. Maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat deze waarheid momenteel nog ondergesneeuwd wordt door het zogenaamde 'V' woord. 

'Het is maar een getal', zei een vriendin, die zelf begin veertig is en in die zin wellicht gemakkelijk praten heeft. Toch heb ik besloten deze uitspraak als uitgangspunt te nemen voor de rest van mijn leven. Sommige Sarahs die ik tegenkom zijn namelijk nog lang geen vijftig. 

woensdag 15 februari 2017

Hoffelijkheid boven hufterigheid

'Zal ik u even helpen mevrouw?' hoor ik de jongen - hooguit achttien jaar - tegen een vrouw van een jaar of zesentwintig zeggen die met haar buggy, met kind, uit de bus moet stappen. 'Nou, ik ben er inmiddels aardig handig in maar bedankt!' antwoordt ze lachend terwijl ze de buggy met één soepele beweging over het trapje naar buiten duwt. De jongen bekijkt het tafereel met enige bewondering en volgt haar.

Berichten in de media over hufterigheid  op straat, in het verkeer, het openbaar vervoer en ook geluiden over agressie tegen ambulancepersoneel en politie zijn aan de orde van de dag. Het lijkt erop dat dit alleen nog maar toeneemt en dat men zich steeds onveiliger gaat voelen. Gelukkig -  ik moet het afkloppen -  heb ik deze zaken nog nooit aan den lijve ondervonden. Integendeel, voorvallen zoals ik hierboven schets maak ik regelmatig mee. Misschien heeft het er mee te maken dat ik mij vooral in het noorden van het land begeef en dat elders, bijvoorbeeld in de Randstad, zich meer negatieve incidenten voordoen. Mijn zusje, die daar woonachtig is en ook met regelmaat gebruik maakt van het openbaar vervoer heb ik trouwens ook nog nooit negatief horen uitlaten over dergelijke situaties. Waarschijnlijk komt dat ook omdat we daar niet het accent opleggen en meer letten op positieve gebeurtenissen.

Ik moet in dit verband denken aan een tante, die regelmatig tijdens haar wandeling in het park een groepje hangjongeren op een bankje tegenkwam,  die omringd waren met - her en der verspreide - lege drankflessen. Ze sprak ze dan vriendelijk aan, zonder ze te veroordelen op hun drankgebruik, met het verzoek of ze de flessen in de glasbak wilden doen, als ze de plek zouden verlaten. Ze vertelde dat de mannen uiterst beleefd toezegden dat ze dit zouden doen. Als ze dan even later langs de plek kwam bleek dat zich aan hun belofte hadden gehouden. 'Als je mensen vriendelijk bejegent, doen ze dat ook terug', was haar motto. Bovendien kende ze geen angst en dwong daarmee ook een soort van respect af. 

Ik realiseer mij dat er wel degelijk schofterig gedrag bestaat en wil de geweldsincidenten en de lompe gedragingen zeker niet bagatelliseren maar leg toch liever de nadruk op de positieve tegenhangers. Dan maar soft. Een hufter moet van goede huize komen om mij hiervan af te brengen.

zondag 12 februari 2017

Gelijk is geluk

'Dat is dan 5 euro en twintig cent' , zegt het meisje nadat ze de twee warme chocolade met slagroom heeft aangeslagen op de kassa. 'Oh, ik dacht 5 euro', zegt mijn partner terwijl hij het geldbriefje in de aanslag houdt. 'Op de kaart buiten staat dit voor 2,50. Ik weet het eigenlijk wel zeker', gaat hij verder. 'Dat gaat u mij niet wijs maken' , zegt het meisje lachend terwijl ze de prijskaart pakt en het door ons genuttigde drankje op zoekt. Haar baas staat achter haar, zijn handen op de rug en mompelt '2,60...' Met haar vinger wijst ze triomfantelijk naar de prijs die haar baas net zachtjes maar zelfverzekerd  uitsprak. Vermoedelijk om het ijs te breken maakt hij een opmerking over de FC Groningen outfit van mijn eega en vraagt of ze gewonnen hebben. Het meisje en ik zijn het er over eens dat het best pijnlijk is om daar nu over te beginnen maar haar baas is blijkbaar echt niet op de hoogte van de laatste nederlaag van de club. Er volgt een korte conversatie over de matige resultaten in het algemeen en die van gisteravond in het bijzonder. Als we afgerekend hebben zegt de uitbater dat hij het bedrag zal verrekenen als dat op de kaart op het terras verschilt met de prijs die binnen gehanteerd wordt. 'We gaan het direct controleren', zegt mijn echtgenoot grijnzend als we naar buiten lopen en voegt onmiddellijk de daad bij het woord. Een snelle blik op de kaart vertelt ons dat hij in zijn recht staat en met het bewijsmateriaal in zijn hand loopt hij, met mij in zijn kielzog, weer terug naar binnen. De eigenaar komt ons tegemoet, bekijkt de prijs en maakt al aanstalten om zijn eerder gedane belofte in de praktijk te brengen. ' Ben je gek, dat hoeft helemaal niet', zegt mijn partner en duwt het bonnetje, dat hij eerder van het meisje bij de kassa kreeg, in de handen van de man. ' Bedankt en fijne dag nog!' klinkt het vriendelijk. Dat gaat wel lukken, heerlijk om gelijk te hebben.