zaterdag 17 juni 2017

Waar vind je ze nog?

'Mag ik naast je komen zitten?' 'Ja,zeker', antwoordt de vrouw en schuift op naar het raam terwijl de man naast haar plaats neemt. 'Wil je ook een kers?' Ze houdt het bakje voor zijn neus en hij neemt het aanbod vol overgave aan. Ze wijst naar de krant die hij in zijn hand heeft en zegt: 'Lees je de Volkskrant?' 'Ja, die lees ik door de week en in het weekend lees ik Trouw, ook een goeie krant.' Hij vouwt hem dicht en stopt hem in zijn zwarte boodschappentas. De kers is blijkbaar in de smaak gevallen want hij is zo vrij er nog eentje te pakken terwijl hij vraagt: 'Dat mag wel hè?' 'Ja joh, neem gerust! Hoe is het op je werk, hoe lang zit je daar nou?' 'In september veertig jaar, antwoordt hij met gepaste trots als hij vanachter zijn brillenglazen zijn gesprekspartner glimlachend aankijkt terwijl zij met grote ogen reageert: 'Zo joh, dat is een heel tijdperk!' 'Ik krijg volgens de regeling een extra maandsalaris en neem mijn collega's daarvan mee naar het theater. En dan ga ik ook nog met de secretaresses uit eten. Ik hou nog genoeg over hoor en ik vind dat gewoon gezellig om te doen.' ' Dat is het zeker, die collega's boffen maar met jou', zegt ze terwijl ze nog een kers in haar mond stopt.
' Nou en dan ga je de rest van het geld lekker verbrassen, elke dag uit eten, een drankje op het terras en je koopt een paar mooie schoenen!' 'Is niet nodig' brengt hij uit terwijl hij zijn rechterschoen omhoog houdt. 'Deze zijn pas nieuw en ik heb nog twee paar, exact dezelfde, in de kast staan. Prima schoenen, ik kan nog een tijd vooruit.' 

Het gekeuvel gaat nog even verder, over het werk, de gast die hij over krijgt uit het buitenland met wie hij een rondvaart in de Groningse grachten gaat maken en een bezoekje zal brengen aan de zeehondencrèche in Pieterburen. Hij heeft al uitgezocht hoe hij daar met de trein en de deeltaxi moet komen. Vakantieplannen heeft hij niet. Hij is van de eerste lichting die tot zevenenzestig door moet werken, wat betekent dat hij nog vier jaar heeft tot zijn pensioen.

Beiden stappen drie haltes voor mij uit de bus. Ik kan het niet laten om even naar zijn schoenen te kijken. Bruine met veters en passend bij een degelijke harde werker, van wie zijn eerste baan ook zijn laatste wordt. Behorend tot een uitstervend ras, die een extra maandsalaris deelt met zijn collega's. Ik vind het mooi!



woensdag 14 juni 2017

Kiezen uit twee kwaden

'Ik zit al een half uur te wachten, duurt het nog lang?' Als ik me met deze vraag bij de medewerkster bij de balie meld antwoordt ze met: 'Welke wachttijd staat er op het scherm?' Ik reageer met: 'Elf minuten.' . 'Ze moeten die wachttijd aanpassen, ik loop er wel even naar toe', zegt ze terwijl ze de ruimte verlaat.

Ik heb inmiddels weer plaatsgenomen in de wachtkamer als dezelfde dame naar me toekomt en mij meldt dat de wachttijd op het beeldscherm is aangepast. Dat had ik al gezien, mijn wrevel zit hem echter in het feit dat ik nu al meer dan een half uur wacht op mijn afspraak bij de kaakchirurg en dit best lang vind duren. 'Dat heb je wel vaker in een ziekenhuis, afspraken kunnen uitlopen en er kunnen spoedgevallen tussendoor komen' is haar nietsverhullende verdedigingsstrategie. 'Ik begrijp dat dit vervelend is, we doen er alles aan om dit te beperken maar soms is het overmacht', was de reactie die ik meer had gewaardeerd maar die er bij deze mevrouw niet in zit.

Na ruim vijfendertig minuten word ik opgehaald voor het maken van een foto van de kies, die mij opnieuw het leven zuur maakt door de pijn die ik er aan heb. Precies een jaar geleden kreeg ik in hetzelfde ziekenhuis een wortelpuntbehandeling in de verwachting dat ik pijnvrij zou worden. Nu heb ik al weer een paar weken last bij het eten van harde dingen om afgelopen weekend ook pijn te krijgen bij het nuttigen van koude dranken en dito etenswaren. Een bezoek aan de tandarts leerde dat de ontsteking weer terug was gekomen en dat het raadzaam was om weer contact op te nemen met de kaakchirurg.

De kaakchirurg biedt mij na het zien van de foto twee scenario's: Opnieuw een wortelpuntbehandeling met 50% kans dat de ontsteking weer terugkomt of de kies laten trekken en een implantaat of brug laten plaatsen. Met deze wetenschap sta ik binnen tien minuten weer op de gang. Stof tot nadenken en het afwegen van de voor en nadelen, inclusief de kosten die gepaard gaan met de twee verschillende opties. Omdat ik graag van de pijn af wil, zal ik met het maken van de keuze niet te lang wachten. Maar toch wel minimaal een half uur met een aanpassing naar boven.


dinsdag 13 juni 2017

Het verschil maken

'Nee, dat ligt aan uw pas', antwoordt het meisje bij de kassa als ik geconstateerd heb dat het pinapparaat 'onleesbare betaalkaart' vermeldt en ik haar vraag of zij iets op de kassa moet aanslaan om de 'storing' te verhelpen. Mijn bankpas geeft de laatste tijd wel vaker deze melding en in de meeste gevallen moet er dan op de kassa iets gedeblokkeerd worden om de transactie opnieuw te doen. Hoewel het meisje waarschijnlijk niets met haar opmerking insinueert gaan bij mij de nekharen, voor zover aanwezig, enigszins omhoog staan. 'Muts, dat weet ik ook wel'  hou ik netjes binnen en ik toets mijn pincode nogmaals in.

Als ik in de volgende winkel 'mijn' - van oorsprong - Turkse kapster tegen het lijf loop, die de zak 'verse' tuinbonen in haar hand ernstig bestudeert, vraagt ze mij of ik weet wat de Nederlandse naam van deze bonen is. 'Ze zien er niet vers uit en de prijs staat er niet op, ik neem ze niet, ze zijn hard en oud.' We moeten beiden lachen om de typische resolute maar altijd grappige manier waarop zij de dingen vaak zegt.

Als ik verder naar de kassa's loop heb ik de keuze uit twee en hoewel ik bij de ene eerder aan de beurt zal zijn kies ik voor de andere omdat daar mijn favoriete caissière de kassa bedient. Zij is al jaren werkzaam bij deze winkel en altijd aardig, opgewekt en zeer klantvriendelijk. Ook als je haar buiten werktijd tegenkomt heeft ze steeds een lach en een groet voor je in petto.  Al zou zij ook wel eens een offday hebben dan weet zij dit prima en op professionele wijze te camoufleren. Ook uit het feit dat ze mij een 'mooie' dag wenst in plaats van het geijkte 'fijne dag' blijkt dat ze zich onderscheidt. En dan het tutoyeren waarvan ze weet bij wie ze dat wel en niet kan doen en mij met 'jij' aanspreekt. In de vorige winkel was ik 'u'. Laten we dat vooral zo houden.







zondag 11 juni 2017

Retro in Emmen

'Ik ben alvast begonnen hoor...' Ik ben nog bezig om me te installeren op het kleed terwijl mijn vriendin al een start heeft gemaakt met de observatie van de vele soorten mensen vanaf de terp bij de Rietplas in Emmen. Ze heeft een mevrouw van 58 plus in het vizier die met haar blauwe hemdje en korte spijkerbroek haar potige benen uit het lijf swingt. Het korte broekje is op zich nog niet zo'n bezienswaardigheid maar de gaten erin des te meer. 

Het is rond half twee 's middags en het festivalterrein stroomt vol met een bonte verzameling van mensen uit de vele lagen van de bevolking en uit alle delen van Nederland, die allemaal komen om van de muziek van Retropop 2017 te genieten. Voordat we het terrein op mogen worden onze tassen gecontroleerd op dubieuze voorwerpen waarmee we de medemens zouden kunnen verwonden dan wel bedreigen. Zo ben ik genoodzaakt mijn favoriete deodorant in te leveren omdat ik wel eens in de verleiding zou kunnen komen om er iemand mee in het gezicht te spuiten. Die neiging had ik niet direct voor ogen toen ik hem vanochtend in mijn tas stopte. De meeste mensen die hier naar toe zijn gekomen zijn relaxt en hebben niet de intentie om stennis te gaan schoppen. Nadat de deo in de kliko is gegooid wordt mijn tas nog eens grondig bevoeld op andere mogelijke wapens maar niet drastisch genoeg, want de schaar -  handig als je een pleister moet knippen - blijft onopgemerkt. 

Na deze veiligheidscheck staat niets meer in de weg om er een mooie dag van te maken. Het weertype is uiterst geschikt voor een festival, niet te warm maar een aangename temperatuur. Op ons kleedje laten we ons vermaken en verrassen door Chris Norman, Doe Maar, the Pretenders, Fischer Z én de heerlijkste delicatessen, onder andere in de vorm van zalige churros met poedersuiker, die we afwisselend  dopen in een chocolade- en karamelsausje. En als dit nog niet genoeg is verschijnt de climax van de avond, Roger Hodgson, op het hoofdpodium. De man, die vroeger hit na hit scoorde met Supertramp verwent ons met prachtige nummers als School, Dreamer, Give al little bit en the logical Song. We worden keer op keer geraakt door de fijne teksten, zijn prachtstem en de sympathieke performance waarmee hij zijn nummers vanuit zijn tenen over de menigte verspreidt. Een perfecte dag, die ter gelegenheid van het vijftienjarig bestaan van het muziekfeest, afgesloten wordt met een vuurwerkshow op muziek van onder andere Radar Love van Golden Earring. 

Jammer dat er een malloot met een helikopter grappig dacht te zijn door laag rondjes te vliegen boven het publiek van het festivalterrein. Ik las vanochtend dat de piloot in kwestie na zijn onbezonnen duikvlucht is opgepakt. Daar was die deodorant nou wel goed voor geweest. 



maandag 5 juni 2017

Een avondje feesttent

'Hebben jullie zin in een feestje?' is een altijd van succes verzekerde openingsvraag van dj Olaf in de afgeladen feesttent tijdens Pinksteren in Leek. Er wordt volmondig met 'ja' op geantwoord door de dames en heren van bijna alle leeftijdscategorieën. Ben je nog niet in de stemming dan kom je het wel als Olaf afgewisseld wordt door de feestgroep Papi di Grazzi. Een zanger met vage hoed en blonde zangeressen in zwarte showpakjes brengen de vele covers op geheel eigen wijze ten gehore.

Een paar feestgangers zijn zo enthousiast dat ze het niet laten kunnen om het bier te laten regenen. En ook dit jaar ontbreken de traditionele stinkbommen niet die door een paar grapjassen het publiek in worden geslingerd en door de menigte worden plat getrapt. Er wordt gedanst, gesprongen - het dragen van een sport-bh zou voor sommigen handig zijn - en gehost op de meest uiteenlopende liedjes. Iedereen kent ze en iedereen zingt ze mee. Zelfs als je polonaise haat moet je sterk in je schoenen staan om niet aan te haken in de rij. Vrolijke mensen, groot, klein, bebaard, onbehaard en zo meer, met drankjes in hun hand doen hun best om er samen een gezellig feestje van te maken. Het is dan ook voor de meesten veel te vroeg als even na 2.00 het onvermijdelijke licht aan gaat. Een vette hap in de vorm een broodje shoarma, een puntzak friet of een afzakkertje in de plaatselijke kroeg kan nog voor een pleister op de wond zorgen maar daarna is het echt tijd om in bed te kruipen. 

Een geslaagde avond die halverwege de nacht ten einde kwam, met één minpuntje. Want waar was de rosé en wat is de achterliggende gedachte om die niet te schenken? Het geeft meer vlekken dan bier. Het enige wat ik kan bedenken.



woensdag 31 mei 2017

Wat is overlast?


Even na vijven op een zonnige middag in de Groninger hoofdstad. De mensen komen uit hun winterslaap, treffen elkaar op straat en op de gezellige terrasjes die de stad rijk is. Ik wandel langs de Bocht van Guinea, een zijstraatje van het Damsterdiep en zie twee jonge meiden op de stoep voor hun voordeur met een glas witte wijn in hun hand. Ik hou van deze stad en al helemaal als de zon schijnt. Iedereen lijkt zorgeloos, de sfeer is gemoedelijk en prettig levendig.

'Oh', is de korte reactie van een mevrouw als ik een clash niet kan voorkomen met haar en drie andere dames en me vervolgens tussen hen in probeer te wurmen om de ontsnapping in te zetten. De vier ontmoeten elkaar pal voor Hotel Weeva op het Gedempte Zuiderdiep  en blokkeren in hun enthousiasme het hele trottoir en daarmee de doorgang voor andere voetgangers. Hoewel ik mij niet helemaal aan de indruk kan onttrekken dat het een uiting is van irritatie ga ik er maar vanuit dat het uitgebrachte woordje bedoeld is als excuus voor de wegversperring.

Als ik mijn weg vervolg door links af te slaan naar de Ubbo Emmiusstraat richting het Centraal Station, zie ik rechts in het stukje park tussen de singels een meneer met zijn hoofd gebogen tussen zijn knieën op een bankje zitten. Zijn armen getatoeëerd, zijn vingers met zilver geringd en zijn polsen gedecoreerd met armbanden. Er ligt een hondje voor hem, dat zich laat koesteren door de stralen van de zon. Op deze plek bevinden zich vaak zwervers, die liggen te slapen op hetzelfde bankje. Hoewel de afdeling Stadstoezicht van de gemeente er anders over zal denken, denk ik altijd: 'Laat ze toch liggen, als ze niemand overlast bezorgen. Het hoort bij het straatbeeld van een grote stad en ze moeten toch ergens bivakkeren?' Zolang ze niet massaal een stoep barricaderen vind ik het best. 








zaterdag 27 mei 2017

Daar zakt mij de broek van af

Het komt eigenlijk nooit voor dat ik de weekboodschappen doe. Ik verkeer namelijk in de gelukkige omstandigheid dat mijn eega die taak op zich neemt. Heel sporadisch ben ik aan de beurt en ga ik bepakt met tassen, kratten en lege flessen richting de winkel. 

Het zou vandaag warm worden dus ik was al vroeg op pad. Ik kon wonderbaarlijk genoeg vlak voor de van oorsprong Duitse supermarkt parkeren. Het was niet erg druk op dit tijdstip en de meeste klanten waren van de generatie boven mij. Ik hoorde een echtpaar kibbelend tot de conclusie komen dat er penne op het menu zou staan vanavond. Af en toe een zweem van zweetlucht trotserend,  vervolgde ik stug mijn weg. Toen ik bij de koelafdeling kwam botste ik bijna tegen een zwaarlijvige meneer aan, die in conclaaf was met zijn vrouw over de aan te schaffen zuivel. De vrouw, die zich maar moeilijk verstaanbaar kon maken, zocht zuchtend steun bij haar rollator. 

Mijn tochtje door de winkel verliep gelukkig vlot. Behalve de pecannoten, die ik niet kon vinden, had ik alles wat er op mijn briefje stond en gelukkig was de rij bij de kassa niet lang. Toen ik mijn spullen op de band had gelegd, moest wachten en wat voor me uit staarde, zag ik iets waardoor ik nog net mijn maaginhoud binnen kon houden. Bij de man, die zijn boodschappen afrekende, was meer dan de helft van zijn achterwerk zichtbaar. Het onelegante, afschuwwekkende aanzicht liet de mevrouw achter de kassa duidelijk ook niet ongemoeid.  Toch bleef ze in haar rol, maakte de rekening op en wenste hem ook nog een fijn weekend. 'Je wilt er niet naar kijken maar toch doe je het steeds', vertrouwde ze me toe. Ramptoerisme. Ik had er ook last van.