' Nou en dan ga je de rest van het geld lekker verbrassen, elke dag uit eten, een drankje op het terras en je koopt een paar mooie schoenen!' 'Is niet nodig' brengt hij uit terwijl hij zijn rechterschoen omhoog houdt. 'Deze zijn pas nieuw en ik heb nog twee paar, exact dezelfde, in de kast staan. Prima schoenen, ik kan nog een tijd vooruit.'
Het gekeuvel gaat nog even verder, over het werk, de gast die hij over krijgt uit het buitenland met wie hij een rondvaart in de Groningse grachten gaat maken en een bezoekje zal brengen aan de zeehondencrèche in Pieterburen. Hij heeft al uitgezocht hoe hij daar met de trein en de deeltaxi moet komen. Vakantieplannen heeft hij niet. Hij is van de eerste lichting die tot zevenenzestig door moet werken, wat betekent dat hij nog vier jaar heeft tot zijn pensioen.
Beiden stappen drie haltes voor mij uit de bus. Ik kan het niet laten om even naar zijn schoenen te kijken. Bruine met veters en passend bij een degelijke harde werker, van wie zijn eerste baan ook zijn laatste wordt. Behorend tot een uitstervend ras, die een extra maandsalaris deelt met zijn collega's. Ik vind het mooi!






