dinsdag 6 februari 2018

Te veel eer

Betweterige mannen die hun mening ongenuanceerd ventileren. Dat is het beeld wat ik heb van het programma Voetbal Inside. En helaas moet ik hier in huis met allemaal voetballiefhebbers ook regelmatig aankijken tegen de kerels aan tafel. Gelukkig heb ik een iPad en oortjes zodat ik me af kan sluiten van het voetbalgelul, wat overigens een steeds kleiner onderdeel van het programma is geworden. Immers, de meeste tijd wordt gestoken in het lacherig commentaar geven op zaken uit de media, veelal met een denigrerend ondertoontje. Dat is al tijden het concept van het programma en gezien de kijkcijfers is daar in Nederland een grote markt voor. 

Het kon dan ook niet uitblijven dat er grappen zouden worden gemaakt over transgenders. Het past helemaal in het plaatje dat van der Gijp in vrouwenkleren en pruik in beeld verscheen en lollig poogde te zijn. Een voorspelbare reactie op de coming out van een Belgische journalist.

Dit soort humor heeft het programma gemaakt tot wat het is en een groot gedeelte van de Nederlanders smult er van. Ik val niet onder deze doelgroep en kreeg, zoals wel vaker, een gevoel van plaatsvervangende schaamte bij het zien van een verkleed persoon. Dat heb ik ook met clowns, van der Gijp is daar geen uitzondering op. 

De commotie die nu opnieuw is ontstaan geeft aan dat de mannen en hun grappen, die vaak ten koste van anderen moeten gaan, in mijn ogen veel te serieus genomen worden. En het is hen wederom gelukt om extra publiciteit te krijgen, ook ik draag daar nu aan bij. Gelukkig zijn de heren niet in de positie om beleid te maken op allerlei maatschappelijke ontwikkelingen en kunnen ze mooi bij hun eigen leest blijven. En laat die vooral doordrenkt zijn van voetbal. 



maandag 5 februari 2018

Nou vraag ik je

'Vinden jullie het niet gezellig dames?' Hij ploft naast ons neer en vraagt nog eens of wij het niet gezellig vinden. Mijn vriendin die als een soort van scheidingswand tussen hem en mij in zit nipt van haar rosétje en gaat eens verzitten. Haar rug zo ongeveer tegen zijn neusgaten. 'Het is hartstikke gezellig hier',  antwoord ik hem. 'Nou, omdat jullie hier zo zitten, dacht ik dat jullie het niet gezellig vinden', gaat hij verder. 'Heel gezellig maar we gaan nu weer!' Snel duiken we de 40up zaal van de Oosterpoort weer in om nog meer gezelligheid te proeven.

Hoewel mijn vriendin en ik het op het bankje heel gezellig hadden zag het er blijkbaar voor de meneer in kwestie niet zo uit en vond hij het nodig om daar een opmerking over te maken. Wellicht was hij zelf wel op zoek naar gezelligheid en dacht dit bij ons te kunnen vinden. Dat had misschien nog best gekund mits hij zijn openingszin in een ander sausje had gegoten en zich niet op deze manier had opgedrongen. Zijn vraag had veel weg van een retorische variant, waar het antwoord al in verscholen ligt als in: 'Wie wil dat niet?' 'Denk je dat ik dat geloof?' 'Zou je daar niet eens mee ophouden?' Niet om een antwoord te krijgen maar bedoeld als nadrukkelijke mededeling en gebruikt om een statement te maken. 

Gisteren belandde ik, na een korte wandeling, met een andere vriendin in een restaurant. Wachtend op een cappuccino lagen we bijna op onze rug op een bank met onze benen languit onder de tafel. Als reactie op de vraag  van een langslopende bekende: 'Zo, kan het nog lager?' gleed ik nog eens verder van de bank zodat mijn voeten bijna haar achteruitgeschoven stoel raakten. 

'Was dat nou nodig?'

























  























  


























  






zondag 4 februari 2018

Luizen in de pels

'Wat ben ik blij dat ik hier leef.' Uit de grond van zijn hart bedankt de man achter zijn rollator het meisje dat hem zojuist zijn handschoenen achterna bracht, die hij bij de kassa in de supermarkt had laten liggen.

De uitspraak van deze meneer doet mij denken aan het liedje van juf Ank uit de tv hit ' De luizenmoeder.' Met dat verschil dat juf Ank helemaal niet zo blij lijkt als de tekst in haar liedje doet vermoeden. ' Hallo allemaal, wat fijn dat je er bent'  klinkt nog enigszins geloofwaardig maar haar lichaamstaal spreekt boekdelen als ze de ouders op dwingende en quasi vriendelijke wijze  -‘Dag, dag, dag, dag ouders van groep 3’ - uit haar klas probeert te dirigeren. 

Nog voordat de les is begonnen is juf Ank al half overspannen en wordt ze tot wanhoop gedreven door claimende ouders, die geen enkel begrip kunnen opbrengen voor de tijdsdruk waar zij onder staat. De prinsjes en prinsesjes moeten in de klas tot aan hun stoel worden  begeleid waar, alsof ze een reis voor het leven gaan maken, een uitgebreid afscheid volgt. Voor vertrek moet er dan ook nog eens langdurig naar elkaar gezwaaid worden. Vaak fungeert het lokaal als hangplek voor ouders die met elkaar afspraakjes maken voor koffie- of andersoortige momentjes, waar speelafspraken worden geregeld, het ongenoegen geuit wordt over het beleid van de school, roddels op tafel worden gegooid,  tegen elkaar op geboden wordt voor wat betreft de prestaties van hun kroost en om als het even kan de leerkracht te informeren over de emoties van hun kind en of hij of zij daar vooral rekening mee wil houden.

In ‘mijn’ tijd ging het niet anders, hoewel je ook wel een tegenovergesteld patroon zag van ouders, die hun kinderen bij school dumpten, nooit op de hoogte waren van uitgevallen lessen en de verjaardagen van leerkrachten of structureel niet op kwamen dagen op de tien minuten gesprekken om over de ontwikkeling van hun kind te horen.

Dat vond ik nou niet bijzonder, alleen maar heel raar.






zaterdag 27 januari 2018

Liedjes

Een ritje vanaf de supermarkt. Uit de autoradio schalt: 'Somewhere only we know' van Keane. Mijn hand gaat richting de volumeknop en met mijn duim en wijsvinger draai ik 'm een kwartslag naar rechts. Het is een moment waarvan ik wil dat het niet voorbij gaat. Helaas is het stukje naar huis maar kort. Als ik op de parkeerplaats ben gearriveerd blijf ik nog even zitten. Zodra het liedje af is haal ik, met grote tegenzin, de sleutel uit het contact zodat ik niet in de verleiding kom om nog langer in de auto te blijven zitten.

Muziek kan mij in andere sferen brengen. Vaak word ik er blij van, soms melancholisch, verdrietig, opstandig, vastberaden, jaloers, hoopvol of me bewust van wat ik wel of niet heb, waar ik naar verlang of juist verafschuw. Zo zijn er ook veel vergeten nummers, die ik vroeger grijs draaide maar die je nu nagenoeg nooit meer hoort, althans niet op de zenders die ik luister.

Laatst kwam ik op een maandagochtend niet zo op gang. Ik kreeg een berichtje op mijn telefoon van iemand, die ik nog nooit ontmoet heb maar aan wie ik door een gemeenschappelijke vriendin virtueel gelinkt ben. Zij voelde mijn statische modus op telepathische wijze feilloos aan en liet mij weten dat ze naar de muziek van Matt Bianco luisterde. "More than I can bear!" typten we tegelijkertijd op onze telefoon. Ik zocht het nummer op en de stroompjes adrenaline in mijn aderen begonnen een eigen leven te leiden. Niet zo zeer omdat dit nou een vrolijk nummer is bij uitstek maar om de opbouw, de sfeer en de nostalgische lading van het liedje. Leuk om dit met een generatiegenoot te delen. Bijkomend voordeel was dat zij mij hiermee van de bank af kreeg en wist te voorkomen dat de was lag te verschimmelen in de machine.






vrijdag 26 januari 2018

Ongewenste geluiden

‘Eigenlijk is het best goor om de eetgeluiden van een ander aan te horen.’ Dat zei mijn middelste zoon laatst toen we aan de avondmaaltijd zaten.  Bij afwezigheid van zijn oudste en jongste broer zat hij als enige bij mijn partner en mij aan tafel. Hij was niet helemaal fit, had net even een tukje gedaan en had geen trek. Omdat hij zelf niet at, bereikte onze 'hap, kauw en slik' sound zijn gehoorgangen met een extra tandje volume.  De taco’s die op het menu stonden zorgden voor nog meer Koekiemonsterachtig spektakel waardoor ik hem niet anders dan gelijk kon geven.

In dit geval uitte mijn zoon zijn ongenoegen, omdat het kon. Hoe anders is dat als je soortgelijke geluiden hoort bij mensen die verder van je af staan en tegen wie je niet durft te zeggen dat je je daar aan stoort. Zo had ik jaren geleden een collega, die zijn neus op zo’n manier ophaalde dat hij zijn complete neusinhoud met bijgeleverd keelgeluid richting zijn hersens snoof.  Zeker een paar keer per minuut en altijd tijdens de koffie of de lunch. Verkouden of niet, het  produceren van dit geluid zat gewoon in zijn systeem. Ik werd er misselijk van maar was niet assertief genoeg om dat te uiten, dus onderging ik het.

Maar het kan nog erger. ’s Ochtends bij de bushalte zijn er wel eens jongens die het nodig vinden om op de tegels te spugen. Het spugen op zich is één ding maar vooral het geluid wat klinkt als het de tegel bereikt is niet te harden, ik ga er nog net niet van over mijn nek . En ook dat moet blijkbaar in de herhaling zodat de hele stoep binnen de kortste keren bedolven ligt onder vieze kwakjes.  En waarom? Met hetzelfde gemak slikken ze het eigen mondvocht door en hoeft niemand zich te ergeren of zich ongemakkelijk te voelen.   Helaas is dat niet het geval en heb ik nog een lange weg te gaan.  Of ik bedenk een nieuwe #MeToo. Voor erkenning  van grensoverschrijdende lichaamsgeluiden.

donderdag 18 januari 2018

De kul van Blue Monday

Grijs, grijs en nog eens grijs. Meer zie ik niet als ik naar buiten kijk. De januarimaand is al weer mooi op haar helft en een zonnetje zou nu toch best welkom zijn. Ik kan een enorme bewondering opbrengen voor deze mooie goudkleurige planeet. Van de week nog toen ik haar in volle glorie in de vroege ochtend als een grote rode bol aan de lage hemel zag staan.

Toch hebben de weersomstandigheden ‘an sich’ geloof ik weinig invloed op mijn gestel. Geen zon die mij uit de put kan trekken als ik daar eenmaal in terecht ben gekomen. Natuurlijk heb ik liever een stralende zomer dan een natte, miezerige variant maar bij een goeie depressie ben ik ‘m liever kwijt dan rijk. Net als fluitende vogels en goeie muziek, waar ik onder normale omstandigheden erg van kan genieten, kon ik tijdens mijn depressies niet aan mijn oren verdragen.

Afgelopen maandag was het 'Blue Monday'. De derde maandag in januari zou volgens een Britse onderzoeker de meest deprimerende dag van het jaar zijn. Grote onzin natuurlijk maar omdat we er ons toch wel iets bij voor kunnen stellen trappen we er massaal in. Er zijn zelfs tips opgesteld hoe je deze dag door moet komen, zoals kaarsjes aandoen, gezond eten, bewegen en positieve gedachten oproepen. Joh!  Alsof je dat zelf niet kunt bedenken. Maar juist het nut daar totaal niet van in zien en daar helemaal geen zin in hebben is precies de kern waar het allemaal om draait als je in een echte depressie beland bent.

Blue Monday heeft helemaal niets te maken heeft met volksziekte nummer zoveel maar is slechts bedacht met één of andere vage formule, om in te zetten als marketingtrucje. Toch juich ik de pogingen die nu gedaan worden om de ziekte bespreekbaar te maken zeker toe. Maar laten we dat niet alleen op een maandag in januari doen. Dat kan ook prima op een donderdag in juli. Met een zonnetje.












donderdag 11 januari 2018

Met een gast aan tafel


De tweede dag van het nieuwe jaar. Ik zit midden in een opruim en weggooi sessie als mijn jongste van achter zijn playstation voorstelt om ergens een tosti te gaan eten. Eigenlijk komt het nu verdraaid slecht uit maar zijn vrolijke kop trekt mij over de streep.

Zo zitten we even later op het terras van bakkerij Van Esch in de Liekeblom. Mijn zoon achter een beker warme chocolademelk met slagroom, de tosti warmt nog in het ijzer. In deze maand van goeie voornemens neem ik een bescheiden cappuccino en schuif ik mijn koekje richting mijn zoon. Het gesprek komt op zijn opa en oma die hij nooit gekend heeft. Op mijn opmerking dat dit best jammer is zegt hij dat dit minder erg is, juist omdat hij ze niet gekend heeft  en dan: 'Die choco is heet joh!' Ik pak mijn telefoon om een paar notities te maken. 'Schrijf je alles op wat je hoort en ziet? Dan moet je erg oplettend zijn',concludeert hij. 'Niet alles, alleen als het mij raakt', antwoord ik. ’Als je de top 2000 luistert ben je niet oplettend', gaat hij verder. Ik snap dat ik met oortjes niet super toegankelijk ben en in die zin geef ik hem gelijk.

Na de versnaperingen gaan we nog even langs de supermarkt. Mijn zoon blijft bij de fietsen en ik beloof dat ik snel terug ben. Die belofte kan ik niet houden als ik bij de kassa sta te wachten en er voor in de rij een vrouw bezig is om haar overvolle kar uit te pakken. De man die achter haar staat schampert: 'Ik dacht dat de feestdagen voorbij waren.' Met 'Inderdaad, alles is weer op hè?' geeft ze hem lik op stuk.  Als ik me weer bij mijn zoon heb gevoegd en mijn portemonnee bovenop mijn boodschappen in de open fietstas leg zegt hij dat ik dat beter niet kan doen.  ‘Gast, jij kan echt niet nadenken hè?' geeft hij me nog mee.

Onoplettend, onnadenkend of verstrooid, laat het allemaal waar zijn.  Zijn directheid, observatievermogen en nuchtere kijk ontgaan mij in ieder geval niet.