vrijdag 16 december 2016

De jongens van Cool Blue

' Ze zijn er over 10 minuten!' Het is half 10 in de ochtend op mijn vrije dag. Deze telefonische mededeling van mijn eega komt keihard binnen want ik scharrel rond in mijn joggingbroek en heb nog geen badkamer van binnen gezien.
'Nu al? Ik ben nog niet aangekleed!' Terwijl ik het zeg realiseer ik me vrijwel onmiddellijk dat ik helemaal niks in te brengen heb. Als een speer vlieg ik naar boven en schiet in mijn kleren, spuit hier en daar een luchtje en haal snel een borstel door mijn haar.  
De nieuwe wasmachine is onderweg. De huidige heeft het van de week begeven en na wat research  kwamen we tot de conclusie dat Cool Blue ons aan een nieuwe moest helpen.

De mannen houden woord. Exact 10 minuten na het telefoontje staat er een grote blauwe vrachtauto in de straat. Als ik de voordeur open zie ik twee jongens. De ene staat in de auto, de andere treedt mij vriendelijk tegemoet. Na een korte kennismaking en de vraag of ze het overleden exemplaar retour moeten nemen (ja graag!) geleid ik de heren naar boven. Het lijkt of deze klus een feestje is en de mannen maken de slogan op de achterkant van hun poloshirt  'Alles voor een glimlach' meer dan waar. De hartelijk -,  en  vrolijkheid  straalt bijna letterlijk van beide gezichten af. Met de complimenten voor mijn mooie badkamer en de goeie plek hierin voor de wasmachine gaan de heren aan de slag.

Het oude ding wordt door de ene jongeman gedemonteerd en onder het lawaai wat dit met zich meebrengt krijg ik van de andere instructies over een waterstop -  dan zijn we altijd verzekerd tegen eventuele waterschade -  transportbuizen en dopjes.
De collegialiteit tussen de twee komt goed uit de verf als ze de afgeschreven wasmachine uitgeleide moeten doen. Behoedzaam en met grote zorgvuldigheid, ook naar elkaar,  wordt het apparaat naar beneden getransporteerd om dit daarna met de nieuwe aanwinst in omgekeerde richting te doen. Als deze aangesloten is krijg ik uitleg over hoe de zogenaamde 'ecobubbles' hun ding doen, dat is water besparen en om die reden goed voor het milieu. 

De taak voor de 'Coolblue heren' zit er op maar niet voordat ik een handtekening met de platte vinger op het display van een apparaat moet zetten als bewijs dat ik akkoord ben gegaan met de levering. Een kop koffie slaan de heren vriendelijk maar resoluut af want er is nog meer te doen vandaag. Na een warme handdruk bedank ik ze voor de goeie service. Als ik ze vertel dat ik een stukje wil schrijven over de goeie dienstverlening en dat wil delen op de Facebookpagina van hun werkgever gaan de mondhoeken, hoewel dit vrijwel onmogelijk is, nog iets verder omhoog. Dit debuut gun ik ze van harte. Aschwin en Jeffrey van Cooblue bedankt! Ook voor het feit dat ik eens vroeg in de kleren ben als ik de deur niet perse uit hoef.


 












 



 

dinsdag 13 december 2016

Verjaardag 2

Om half 5  ' s middags gaan de lichtjes aan en om 10 uur 's ochtends gaan ze weer uit want zo staat de timer ingesteld. De broer van mijn vriendin - bij wie we zijn om de verjaardag van haar zoon te vieren - is zojuist buiten zijn boekje gegaan door ongevraagd op een knopje te drukken waardoor het lichtproces best wel eens helemaal verstoord zou kunnen raken. Mannen en knopjes, een soort van magnetische aantrekkingskracht en een patroon wat maar moeilijk te doorbreken is. 


Er volgt nu een kort betoog over de inschakeling van de timer;  wanneer de lichtjes in het leuke glazen potje aan en weer uit horen te gaan. Daarbij worden ook tijdstippen genoemd die ik niet zo snel op kan slaan en het tijdstip van half 5 en 10 uur is om die reden een blinde gok. Hoe dan ook ook, de lichtjes branden nu en zijn een onderdeel van een gezellig sfeertje. Het zusje en mijn vriendin hebben oogcontact. De broer heeft namelijk door het timerincident ook nog een slinger aan het potje gegeven waardoor de lichtjes niet meer in het juiste perspectief staan en daar kunnen beide dames - it runs in the family -  absoluut niet tegen. Dus de zus schuift en de vriendin geeft aanwijzingen totdat ze beiden zien dat het goed is en elkaar tevreden toeknikken.

Ondertussen is het kroost boven aan het stoeien, tenminste zo klinkt het in mijn oren. Het gaat er flink aan toe en juist als ik - als ervaringsdeskundige met moeder van 3 jongens - met enige nonchalance uitbreng  dat het allemaal wel mee valt en het goed zal gaan dendert er eentje van de trap naar beneden. Het luide gehuil verraadt dat het menens is en terwijl ik quasi schaamteloos aan mijn roseetje nip snellen de ouders richting het ongeval. Het jongetje is flink geschrokken en wordt getroost door zijn vader die met een koud washandje het aangetaste hoofdje dept. 

De kerstwandeling in ons dorp is het volgende onderwerp van gesprek. Want hoe zat het vorig jaar ook al weer? Werd hij nu wel of niet gelopen of was het al weer twee jaar geleden en op welke dag? De ouders van de vriendin maken er nog net geen halszaak van en ik geniet volop van het tafereel wat zich voor mijn ogen afspeelt. Want gelijk hebben over wanneer iets wel of niet gebeurd is, is iets wat ik ook vaak tot op het bot uitgezocht wil hebben. Als wandelende agenda - zoals ik genoemd word door één van mijn vriendinnen - zit ik er gek genoeg bijna nooit naast. De jaartallen, seizoenen, in sommige gevallen zelfs data én welke personen er allemaal bij het gebeuren aanwezig zijn geweest kan ik klakkeloos oplepelen. 

Maar gelukkig ben ook ik niet perfect. Dat blijkt wel uit het feit dat ik de weg kwijt geraakt ben in het timerverhaal én dat ik in het begin van de middag een gebruikt theezakje in mijn kopje met heet water hengelde. De gastvrouw gaf mij een berisping in de vorm van: 'Wat doe jij nou?' en ik kreeg prompt een nieuw exemplaar aangeboden uit de doos. De kleur van mijn thee werd er inderdaad beter van en de smaak waarschijnlijk ook.
Ze had gelijk.
 

zaterdag 10 december 2016

Op weg naar kerst


De kerstkitch komt ons in alle zaligheid tegemoet als we het met lichtjes en dennentakken omklede pand binnentreden. De kerstman en Charles Dickens verwelkomen ons met een warme handdruk en in een sfeer van kerstliederen die gezongen worden door een koortje dat net niet de tweede ronde van Idols heeft gehaald vervolgen we onze weg langs het eerste kraampje. De echtgenote van Charles Dickens - gehuld in multifunctionele jurk,  die op onderdelen gebruikt kan worden als picknickkleed -  heeft ons in het vizier en sluit ons blij verrast in haar armen. Haar hoofddeksel van het type 'bakkersvrouw', maar dan in het zwart, beweegt speels mee met elke manoeuvre die haar hoofd maakt.  

Deze passende entree is het begin van een veelbelovende middag die het kerstgevoel van 2016 in ons aan moet wakkeren. De gevulde stalletjes met allerhande versiering voor in, op en rond de boom wordt ons -  vergezeld met de geur van gebakken hamburgers - in rap tempo aangeboden. Overweldigd door deze 'donkere dagen voor kerst opleuksensatie' slenteren we langs de houten bordjes met ingebrande quotes die zeker de moeite waard zijn om onze pas nog verder te doen afremmen.  Einsteins  'Everybody is a genius' spreuk vertaald in het Nederlands steekt er met kop en schouders bovenuit, hoewel de Engelse variant de voorkeur geniet.

Op naar de volgende ruimte lopen we tegen tweede, derde en vierdehands kleding aan maar ook schalen, kopjes, en theeglazen uit onze jaren 70 jeugd passeren de revue. Op de terugweg komen we langs een tafel met boeken uit verschillende jaartallen. We snuffelen, pakken, kijken, voelen en komen terecht bij een boek van niemand minder dan Fred Oster. Met de vraag of hij de broer van Annemarie is besluiten we om iets te gaan eten. Het worden frieten die we op een theaterbankje met genot naar binnen werken. Ondertussen laten we ons vermaken door het charmante langstrekkende volk.

Tijd voor een handmassage. De handen worden, alvorens ze het gekneed ondergaan, in een bakje met warm water gelegd. Daarna worden de gedroogde ringloze vingers op zachte, haast sensuele wijze met een welriekende olie ingewreven. Ook de handpalmen en de bovenkant worden met een grote zorgvuldigheid meegenomen. Pure verwennerij voor een kwartier lang. De tijd wordt nauwlettend in de gaten gehouden. Niet door de aardige masseuse maar door een ongeduldige klant die ook een behandeling wil ondergaan en maar lastig op haar beurt kan wachten. Niet gehinderd door deze interruptie vervolgt ze stug haar sessie die ze met de groots mogelijke passie uitvoert. 

Aan het einde van de middag verlaten we niet met een volle tas maar wel met een blij gevoel deze gezellige kerstmarkt, die gehouden werd in een theaterzaal. Voor zover we iets zeker kunnen weten in dit leven is een bezoek voor volgend jaar een absolute garantie.

Trouwens, Fred is de neef van Annemarie.






dinsdag 6 december 2016

(December) bezinning

'Als onze regels je niet bevallen, ga je maar terug naar je eigen land.'  Deze weliswaar gekuiste versie -  als uiting van geïrriteerdheid -  en de laatste tijd vaak te horen in de (sociale) media maar ook op feestjes en andere sociale gelegenheden, zal niemand ontgaan zijn.
Nu het Sinterklaasfeest achter de rug is en daarmee de zwarte piet discussie op zijn retour zal deze uitspraak wellicht minder vaak ten gehore worden gebracht. Goed beschouwd betekent het iets als het monddood maken van iemand die, bijvoorbeeld vanuit achtergrond, verdieping of levenservaring,  een ander licht op een, voor het oog vaststaand gegeven, gebruik of gewoonte wil laten schijnen. Het feit dat hij of zij in Nederland woont en er misschien zelfs geboren is wordt voor het gemak vergeten. Want 'onze' tradities moeten blijven bestaan.

Nu wil ik het niet over de zwarte piet discussie hebben maar wel over tolerantie en empathie in het bijzonder. Waarom voelen sommige mensen zich zo snel aangevallen en gaan ze direct op hun strepen staan? Een interessante vraag hierbij is waarom er zoveel waarde gehecht wordt aan een uitspraak of mening van een ander. Je zou het toch ook voor kennisgeving aan kunnen nemen en naast je neer kunnen leggen? Daar is natuurlijk van alles over te zeggen maar nog mooier zou zijn als je gaat onderzoeken waarom iemand bepaalde denkbeelden heeft ontwikkeld. Vanuit een soort compassie of nieuwsgierigheid,  als in belangstelling.  Het lijkt misschien wat eng omdat je bang bent dat je daarmee je eigen identiteit op moet geven. Want, 'wie ben je als je eigen overtuiging niet (meer) klopt?'  Deze uitspraak van een hele goede bekende sprak mij aan omdat daar wellicht de basis ligt voor de defensieve houding van sommige mensen. 

Ik spreek uit ervaring als ik zeg dat het feit dat je niets zeker weet je leven kan verrijken. Als je niets zomaar voor waarheid aanneemt en blijft twijfelen kun je jezelf blijven ontwikkelen op allerlei vlakken. Ook wordt, door deze houding, het contact met de mensen om je heen intenser en kan de relatie meer diepgang krijgen. Je hoeft het niet met elkaar eens te zijn of te worden maar met begrip kom je heel ver. Met de uitspraak waarmee ik dit stukje begon timmer je alles dicht en is er geen gesprek meer mogelijk. Jammer en ook helemaal niet nodig.
'Onderzoekt alle dingen en behoudt het goede' is een hele mooie tekst in dit verband.


Het gedicht dat ik schreef sluit hier op aan

donderdag 1 december 2016

Het hele eiereneten



He jakkes, als ik iets vies vind.....' Ik zit met mijn collega's aan de lunch en ben bezig een ei van zijn schaal te ontdoen. Ik stuit daarbij op een vochtig goedje dat verdacht veel lijkt op vloeibaar eiwit. 'Mijn ei is nat!' Het klinkt desperaat maar zeker teleurstellend. 'Nee, je ei is niet nat, dat is water wat er uitstroomt', zegt een collega. Er zat waarschijnlijk een gaatje in de schaal en tijdens het koken is er water in gekomen' , gaat ze verder. Een andere collega die naast me zit is het roerend met haar eens. In de hoop dat ze gelijk hebben piel ik verwachtingsvol verder. Inmiddels heb ik, ter inspectie,  een mes ter hand genomen.  Hoe verder ik tot het geval doordring, hoe meer ik er van overtuigd raak dat dit ei niet is wat ik ervan verwacht had. De zachte wittige vloeistof gaat naadloos over in een gelig vocht. 'Als je nog even doorgaat komt er een embryo te voorschijn',  geint de collega die recht tegenover me zit. Als een enigszins verwend kind schuif ik het halfzachte afgepelde exemplaar ter zijde. 

Dit - voor mij althans - kansloze ei vormt de aanleiding van een mooie discussie over onze voorkeuren voor het beste ei. Waar ik ga voor de keiharde variant,  dat ik minstens tien minuten laat koken,  kiezen anderen voor medium of helemaal zacht. De gevulde versie komt ook nog even ter sprake. Lekker en hartig, daar zijn we het over eens.  Verder valt er over de smaak weinig te stoeien, ook niet nodig overigens en weinig zinvol.
Echter, de nattigheid die ik in het begin voelde werd onbetwist bewaarheid.

 


maandag 28 november 2016

Verjaardag



'Dat doet ie nou altijd.' Ze zegt het met enige schaamte terwijl ze haar hoofd naar me toedraait alsof ze mij een geheim moet vertellen. Haar man scharrelt rond de bakjes met overgebleven Chinees en zijn ogen kijken hoopvol naar de jarige in de verwachting dat zij hem bevestigend antwoord zal geven op zijn vraag of het de bedoeling is dat restjes in de kliko verdwijnen. In dat geval neemt hij ze graag mee naar huis. Zijn verwachtingsvolle blik verandert in een grijns van oor tot oor als ze 'Ja hoor, neem maar mee' zegt.

'Altijd eten en aankomen ho maar!' klinkt het naast me met terechte en zeer te begrijpen jaloezie. 'Oh, hij heeft vast een snelle stoelwisseling' , verdedig ik hem. Ik wijt deze 'slip of the tongue' maar aan de drie overheerlijke roseetjes die ik voorgeschoteld kreeg. Maar bij toeval klopt die stoelwisseling nog ook want hij zetelde deze middag op verschillende stoelen. 

Gezelligheid rond de tafel van een jarige vriendin. Ik vermaak me kostelijk als ze -  haar roots niet verloochenend - met haar moeder op zijn Gronings zit te keuvelen. Haar vader doet hetzelfde met de zwager van zijn dochter. De zwager, die mij overigens tot twee keer toe een hand gaf, moet erg zijn best doen om de vader te verstaan. Hij probeert iets meer op zijn articulatie te letten en de zwager buigt naar voren om hem beter te kunnen horen. Het lukt heel aardig want er ontstaat zeker iets van een onderhoudend gesprek over motorrijden, een gezamenlijke passie van de beide heren.

In de tussentijd word ik,  door de zoon van de andere vriendin van de jarige,  geschoold in de 'zesjescultuurapp' op zijn smartphone. De vriendin en ik concluderen dat wij vroeger natuurlijk precies hetzelfde deden.  We hadden alleen geen app die dat voor ons kon uitrekenen. Via mindfulnesskaartjes, gaat het gesprek verder van gewichtsverliesstrijd, geloofsovertuiging en het talent om je ogen - bij opgehoogde emotie - in een andere kleur te laten veranderen, over op opvoeding en facebookcultuur. 

Aan het eind van de avond gunt de gastvrouw ons blijkbaar zoveel dat de geserveerde koffie bijna in slurpvorm moet worden genuttigd. Vast een teken dat ze erg blij is met het bezoek van vanmiddag. Ze was vandaag zo goed voor ons in de weer en deed braaf - al dan niet door haar moeder aangespoord -  de deur open als de bel ging. Het spijt mij om die reden destemeer dat ik bij het verzitten een aantal keren met mijn hakken tegen haar voeten stootte. Ik hoop dat ze er vandaag een beetje mee in de pas kan lopen en met plezier terug kan denken aan de viering van haar geboortedag.

zaterdag 26 november 2016

(Ont)haasten




Op hakken en met snelle passen bewegen mijn voeten zich op het trottoir op het Damsterdiep In Groningen, over het zebrapad en weer verder het trottoir op. Het begint al iets te schemeren als ik voor mij de gestalte van een jongen, met grote en langzame stappen, zie opdoemen. Onder zijn halflange zwarte jas draagt hij een wijde spijkerbroek met gympen, zijn benen iets uit elkaar, zijn handen losjes in de zakken. 'Zo, jij loopt snel!', klinkt het relaxt als ik hem passeer. Onze blikken kruisen, een glimlach om zijn mond, een frons van onder zijn witte petje. 'Ik heb haast, ik moet de bus halen', zeg ik lachend als ik door mijn gejakker een verzwikte enkel ternauwernood kan voorkomen. 'Ik dacht dat ik snel liep, de meeste mensen halen mij niet in', hoor ik hem nog zeggen.
Ik loop verder met de laatste zonnestralen op mijn gezicht.


Hijgend plof ik neer op het bankje in de bushalte op het Gedempte Zuiderdiep als ik lijn 3 voor mijn neus zie wegrijden. ‘Het is toch belachelijk, vier minuten te vroeg!'
beklaag ik mij bij een grijzende meneer die staat te wachten. ‘Ach maar nu heb je even de tijd om naar dat gebouw te kijken.’ Hij wijst naar de overkant en mijn blik valt op het karakteristieke pand waar de fraaie okerkleurige letters 'Nieuwsblad van het Noorden' op prijken. 'Nog helemaal in tact, niet plat gebombardeerd in de oorlog. Prachtig hè?'
We kijken en zwijgen en het brandende, kloppende gevoel in mijn voeten verdwijnt als hoofdpijn na het nemen van paracetamol.

 ‘Maar ik snap wel dat het vervelend is hoor', zegt hij na een tijdje als hij in lijn 11 verdwijnt. Lijn 3 komt aanrijden. Ik kom pas omhoog als de laatste persoon is ingestapt.
Ik kan nog net mee.