Mijn blog gaat voornamelijk over bijzondere ontmoetingen en ervaringen met mensen maar ook over het leven in het algemeen
zaterdag 15 april 2017
Duiters, bloemen en rosé
Als we niet beter zouden weten hadden we zomaar ergens in een Duitse stad kunnen lopen waar een uitstervende bloemetjesmarkt de laatste stuiptrekkingen laat zien. Het loopt tegen vijven als ik samen met een vriendin een plaatsje op het terras op de Grote Markt in Groningen zoek. Hoewel de hoeveelheid mensen in de stad doet vermoeden dat de buitenzitjes overvol zouden moeten zijn is het tegendeel waar. Onder de parasols en het genot van de behaaglijke warmte van een heater nemen we plaats en bestellen een middelgrote cappuccino. De bijgeleverde paaseitjes verzachten enigszins de prijs van het drankje. Eigen schuld, hadden we maar niet zo hebberig moeten zijn en de kleinere versie moeten nemen. Duitse medemensen links en rechts van ons, die met bussen vol naar de hoofdstad zijn afgereisd om 'onze' bloemetjes mee terug te nemen naar hun vaderland doen zich te goed aan drank, friet en hamburgers die ze ongegeneerd en half afgekloven op hun borden achterlaten.
Het is gezellig in de stad als we na onze eerste stop via de Vismarkt naar de Zwanestraat lopen om in eetcafé Ugly Duck ons volgende drankje te nuttigen. Even hebben we de neiging om de meneer naast ons aan te sporen om zijn pet af te doen maar zijn gezicht is in constante staat van beteutering waardoor we af zien van verdere actie. Het geserveerde eten is, afgezien van de gekookte spitskool, een feestje. Het monchoutaartje, dat we met z'n tweeën moeten delen, omdat er nog maar eentje in het assortiment is, eten we gezellig samen van één bordje. Na een wit biertje en een rosé vervolgen we onze weg richting de Poelestraat waar we, weerstand bieden aan het trekken van een eierbal uit de automatiek en op het terras van 'Time out' belanden. Aardige bediening en gezellige medeterrasgangers zorgen er voor dat we de komende uurtjes niet, afgezien van toiletbezoek, van onze plek komen. Enkele roseetjes later en als er geen Oosterbuur meer te bekennen is besluiten we dat het welletjes is geweest. Er had overigens geen haan naar gekraaid als we zonder te betalen de plaats hadden verlaten maar ons moraal staat, ook mét alcohol in ons lijf, hoog in het vaandel dus rekenen we braaf onze genuttigde drankjes binnen af, waar de gezelligheid ons tegemoet komt.
In de bus naar huis blikken we terug op een geslaagde avond die we zonder 'telefoon- of anderzijds verloren eigendommen- perikelen' met veel gelach en gedeelde ervaringen op velerlei gebied op uitstekende wijze door zijn gekomen.
Met recht een goede vrijdag!
zondag 9 april 2017
Zwolle, een telefoon en een treinticket
'Dag dames, mag ik iets vragen? Nee, niet over het geloof of zo hoor. Ik ben op zoek naar de Vero Moda. Dat is een hele fijne winkel', antwoordt mijn vriendin die naast mij aan het tafeltje zit. 'We zijn hier ook niet zo bekend maar anders vraagt u het toch in die winkel?' gaat ze verder terwijl ze recht vooruit wijst. 'Maar dan ben ik bang dat ze me daar iets willen verkopen', zegt de mevrouw. We moeten alle drie lachen. 'Ik denk dat die winkel vast verderop in de straat is', zeg ik. 'Ja, dat denk ik ook maar ik ga het hiernaast wel even vragen', zegt ze terwijl ze verder loopt. Mijn vriendin en ik kijken elkaar aan en zeggen allebei tegelijk: 'Zielig'. Van kinds af aan en zolang als wij vriendinnen zijn en dat is toch al meer dan veertig jaar, vinden we dezelfde situaties en mensen zo vertederend dat we erdoor geroerd worden en medelijden voelen. Het zit blijkbaar in de genen want haar zoon en de mijne hebben het ook.
Met z'n tweeën op een terrasje in het fraaie Zwolle. Het is heerlijk om elkaar weer te zien en te genieten van onze lange vriendschap. Deze Hanzestad ligt voor ons beiden mooi centraal en is een uitstekende plek om af te spreken. We drinken cappuccino en praten over het leven, onze herinneringen aan vroeger en de toekomst. We lopen verder de stad in die druk is met mensen maar niet zo dat je je geen weg kunt banen tussen de menigte. Onderweg worden we aangehouden door een meisje, dat in het kader van duurzaamheid, zaadjes van een groene plant, die zelfs uit kan groeien tot een boom, aan ons probeert te slijten. We slaan het aanbod vriendelijk af en slenteren over de markt en door een aantal gezellige winkelstraatjes. We glippen even de Peperbus binnen, waarbij het kunstenaarsoog van mijn vriendin valt op de mooie deur die prachtig in de verf zit. Kort voelen we met onze handen de dikke, gladde laag vernis. Zwolle is rijk aan mooie, oude gebouwen die erg goed onderhouden zijn.
We eten een broodje, genaamd Sonja, op een terrasje bij een banketbakker. De kip en vooral de mango spreekt ons aan maar als we het broodje geserveerd krijgen is de teleurstelling tamelijk groot als we zien dat de mango op het bord uit blik is geserveerd. Het gesprek gaat over social media en telefoongebruik. Mijn vriendin is redelijk sceptisch en heeft nu ook Intstagram omdat haar dochter dit op haar smartphone heeft geïnstalleerd. Ze heeft geen idee hoe het werkt en ziet ook niet in waarom de school van haar kind het nodig vindt om een foto van de gymles te plaatsen. Als we naar binnen gaan om te toiletteren en af te rekenen ziet ze mijn telefoon eenzaam op ons tafeltje op het terras liggen. Ze kijkt me verbaasd en quasi streng aan, terwijl ik met het schaamrood op de kaken en gebogen hoofd snel terugloop om het geliefde toestel op te halen.
We lopen verder en komen via de oude stadspoort terecht op een bankje bij een parkje met fontein. Door de mooie narcissen en het rustgevende geluid van het klaterende water vergeten we dat we in de stad zijn. 'Je krijgt wat je verdient', zeg ik gekscherend als de zon doorbreekt. Deze eerlijk gejatte uitspraak wordt een motto als we even later op een terrasje aan onze volgende cappuccino, die overigens te koud wordt opgediend, zitten en de zon wederom haar best doet om te blijven schijnen. Het loopt tegen etenstijd en we besluiten, voordat we huiswaarts gaan, nog ergens een puntzak friet te halen. Nadat ik bij de bar betaald heb lopen we nog even naar boven in het restaurant voor een laatste toiletbezoek. Als we beiden klaar zijn ontdek ik dat mijn tas lichter is dan anders. Even voel ik om te kijken of alles er in zit en kom tot de ontdekking dat mijn telefoon, 'what's new?' niet in mijn tas zit. Ik krijg een flasback naar vorig weekend en voel in alle zakken die mijn kleding rijk is. Géén telefoon. Lichtelijk paniekerig loop ik terug naar het toilet in de hoop hem daar te vinden. Die hoop blijkt vals en snel lopen we naar beneden om te kijken of het toestel daar te vinden is. Bij de bar zien we niks en snel vlieg ik weer de trap op om toch nog eens het toilet te checken. ' Ineke, hij is hier!' hoor ik mijn vriendin vanaf beneden roepen. Opgelucht ren ik de trap af. Het ding lag op een barkruk. Waarschijnlijk heb ik het daar neergelegd om af te rekenen. Hoewel ik blij ben dat ik het toestel weer heb begin ik toch ernstig aan mezelf te twijfelen. Want waarom haal ik mijn telefoon uit mijn tas als ik alleen mijn portemonnee nodig heb om af te rekenen? Als we naar buiten lopen en nog redelijk in shock zijn van het gebeuren voel ik toch nog even in mijn tas om te kijken of ik alles heb om er achter te komen dat het treinticket daar niet te vinden is en wat ik toch echt nodig heb om thuis te komen. 'Dat meen je niet', hoor ik naast me als we snel terugkeren naar de zaak. Het meisje achter de bar houdt het papier al omhoog als ze ons aan ziet lopen. 'Bedankt!' zucht ik. Toen ik mijn tas had overhoop gehaald in mijn zoektocht naar de telefoon moet ik het ticket er uit hebben gehaald en ben in mijn verstrooidheid waarschijnlijk vergeten het terug te stoppen. Flabbergasted over mijn eigen gedrag lopen we verder richting La Bamba waar volgens de jongens die er werken de beste friet van Zwolle te krijgen is. Heerlijk is het zeker als we het op een bankje naar binnen werken.
In de stationshal komen er twee studenten ons tegemoet lopen. 'Dames, wat hebben jullie prachtige schoenen!' lachen ze ons toe. Jongens met smaak en ook nog eens complimenteus, daar houden we van! Een snelle blik op het bord vertelt dat mijn trein over drie minuten vertrekt en snel scan ik mijn ticket om op het perron te komen. Ik kijk om en ontmoet de ogen van mijn vriendin. 'Knuffel!' brengt ze enigszins vertwijfeld uit. Dit kan niet meer nu we door de poortjes gescheiden zijn.
Zielig!
Met z'n tweeën op een terrasje in het fraaie Zwolle. Het is heerlijk om elkaar weer te zien en te genieten van onze lange vriendschap. Deze Hanzestad ligt voor ons beiden mooi centraal en is een uitstekende plek om af te spreken. We drinken cappuccino en praten over het leven, onze herinneringen aan vroeger en de toekomst. We lopen verder de stad in die druk is met mensen maar niet zo dat je je geen weg kunt banen tussen de menigte. Onderweg worden we aangehouden door een meisje, dat in het kader van duurzaamheid, zaadjes van een groene plant, die zelfs uit kan groeien tot een boom, aan ons probeert te slijten. We slaan het aanbod vriendelijk af en slenteren over de markt en door een aantal gezellige winkelstraatjes. We glippen even de Peperbus binnen, waarbij het kunstenaarsoog van mijn vriendin valt op de mooie deur die prachtig in de verf zit. Kort voelen we met onze handen de dikke, gladde laag vernis. Zwolle is rijk aan mooie, oude gebouwen die erg goed onderhouden zijn.
We eten een broodje, genaamd Sonja, op een terrasje bij een banketbakker. De kip en vooral de mango spreekt ons aan maar als we het broodje geserveerd krijgen is de teleurstelling tamelijk groot als we zien dat de mango op het bord uit blik is geserveerd. Het gesprek gaat over social media en telefoongebruik. Mijn vriendin is redelijk sceptisch en heeft nu ook Intstagram omdat haar dochter dit op haar smartphone heeft geïnstalleerd. Ze heeft geen idee hoe het werkt en ziet ook niet in waarom de school van haar kind het nodig vindt om een foto van de gymles te plaatsen. Als we naar binnen gaan om te toiletteren en af te rekenen ziet ze mijn telefoon eenzaam op ons tafeltje op het terras liggen. Ze kijkt me verbaasd en quasi streng aan, terwijl ik met het schaamrood op de kaken en gebogen hoofd snel terugloop om het geliefde toestel op te halen.
We lopen verder en komen via de oude stadspoort terecht op een bankje bij een parkje met fontein. Door de mooie narcissen en het rustgevende geluid van het klaterende water vergeten we dat we in de stad zijn. 'Je krijgt wat je verdient', zeg ik gekscherend als de zon doorbreekt. Deze eerlijk gejatte uitspraak wordt een motto als we even later op een terrasje aan onze volgende cappuccino, die overigens te koud wordt opgediend, zitten en de zon wederom haar best doet om te blijven schijnen. Het loopt tegen etenstijd en we besluiten, voordat we huiswaarts gaan, nog ergens een puntzak friet te halen. Nadat ik bij de bar betaald heb lopen we nog even naar boven in het restaurant voor een laatste toiletbezoek. Als we beiden klaar zijn ontdek ik dat mijn tas lichter is dan anders. Even voel ik om te kijken of alles er in zit en kom tot de ontdekking dat mijn telefoon, 'what's new?' niet in mijn tas zit. Ik krijg een flasback naar vorig weekend en voel in alle zakken die mijn kleding rijk is. Géén telefoon. Lichtelijk paniekerig loop ik terug naar het toilet in de hoop hem daar te vinden. Die hoop blijkt vals en snel lopen we naar beneden om te kijken of het toestel daar te vinden is. Bij de bar zien we niks en snel vlieg ik weer de trap op om toch nog eens het toilet te checken. ' Ineke, hij is hier!' hoor ik mijn vriendin vanaf beneden roepen. Opgelucht ren ik de trap af. Het ding lag op een barkruk. Waarschijnlijk heb ik het daar neergelegd om af te rekenen. Hoewel ik blij ben dat ik het toestel weer heb begin ik toch ernstig aan mezelf te twijfelen. Want waarom haal ik mijn telefoon uit mijn tas als ik alleen mijn portemonnee nodig heb om af te rekenen? Als we naar buiten lopen en nog redelijk in shock zijn van het gebeuren voel ik toch nog even in mijn tas om te kijken of ik alles heb om er achter te komen dat het treinticket daar niet te vinden is en wat ik toch echt nodig heb om thuis te komen. 'Dat meen je niet', hoor ik naast me als we snel terugkeren naar de zaak. Het meisje achter de bar houdt het papier al omhoog als ze ons aan ziet lopen. 'Bedankt!' zucht ik. Toen ik mijn tas had overhoop gehaald in mijn zoektocht naar de telefoon moet ik het ticket er uit hebben gehaald en ben in mijn verstrooidheid waarschijnlijk vergeten het terug te stoppen. Flabbergasted over mijn eigen gedrag lopen we verder richting La Bamba waar volgens de jongens die er werken de beste friet van Zwolle te krijgen is. Heerlijk is het zeker als we het op een bankje naar binnen werken.
In de stationshal komen er twee studenten ons tegemoet lopen. 'Dames, wat hebben jullie prachtige schoenen!' lachen ze ons toe. Jongens met smaak en ook nog eens complimenteus, daar houden we van! Een snelle blik op het bord vertelt dat mijn trein over drie minuten vertrekt en snel scan ik mijn ticket om op het perron te komen. Ik kijk om en ontmoet de ogen van mijn vriendin. 'Knuffel!' brengt ze enigszins vertwijfeld uit. Dit kan niet meer nu we door de poortjes gescheiden zijn.
Zielig!
dinsdag 4 april 2017
Een weekend in Mokum
'Er is een probleem', zegt de conducteur als hij op het uitgeprinte ticket kijkt wat ik hem zojuist aangereikt heb. We kijken hem verwachtingsvol aan in de hoop dat hij iets gaat zeggen waardoor de kwestie gemakkelijk op te lossen is. 'Jullie zitten Eersteklas', grijnst hij. Met een zucht van opluchting pakken we onze bagage en zoeken een plekje in de Tweedeklas waar net als in de Eersteklas een S van Stiltecoupé op het raam staat vermeld. Daar kwamen we pas na minstens een kwartier achter nadat we ongelimiteerd onze stembanden hadden gebruikt.
Het begin van een vriendinnenweekend met de trein naar Amsterdam. Op het perron in Groningen heb ik een warm weerzien met mijn nichtje, die op zaterdag kioskmedewerkster is en ons met een gratis cappuccino de trein in stuurt. Nu we, dankzij de oplettende conducteur, op de juiste plek zijn beland gaat onze reis in een regenachtig weertype langs de mooie gebieden die Nederland rijk is. Bij Schiphol stappen we uit om in zes minuten vanaf daar naar Hoofddorp af te reizen waar ons hotel op loopafstand van vijf minuten is gelegen. Het zonnetje is inmiddels doorgebroken en nadat we onze spullen hebben achter gelaten op de hotelkamer willen we richting de hoofdstad. Een rasechte Amsterdamse buschauffeur brengt ons, bij gebrek aan een trein, die als gevolg van een ongeluk niet rijdt, naar de tramhalte voor de tram naar de binnenstad. Tijdens de rit slaat de schrik me plotseling om het hart als ik er achter komt dat mijn telefoon nergens te vinden is. Alle zakjes, tasjes en ritsjes worden in het kwadraat gecheckt maar ik moet de harde realiteit onder ogen zien dat het toestel echt niet meer in mijn bezit is. Hoewel de neiging groot is te verzanden in een 'oh wat stom, dat heb ik weer' zelfbeklag en dito veroordeling besluit ik dit nu niet te doen. Mijn vriendin houdt mij met haar pragmatische aanpak op de been en stelt voor om de contacten die ik het meest gebruik een bericht te sturen over mijn recente staat van tijdelijk onthand zijn én te bellen met de kiosk op station Hoofddorp met de vraag om gevonden voorwerpen. In de binnenstad slenteren we wat langs de winkeltjes en komen uit in een restaurant waar we op de eerste verdieping genieten van uitstekende hapjes en drankjes. Het lukt goed om de avond niet te laten vergallen door een dood apparaat, wat vervangbaar is. Tijdens de maaltijd gaat de telefoon van mijn vriendin af. Het is mijn echtgenoot, die doortastend als hij is, meermalen mijn telefoonnummer heeft gebeld en respons kreeg. Het toestel is gevonden,bij de bushalte in Hoofddorp en was afgegeven aan een conducteur, die het vervolgens mee naar huis had genomen. Deze geweldige man vond het geen probleem om het af te geven in het hotel waar we verbleven. Zo gezegd, zo gedaan en na wat berichten met de man over en weer zou ik laat op de avond weer verenigd worden met mijn telefoon. Credits voor de eerlijke vinder, de aardige conducteur, mijn coöperatieve echtgenoot en mijn steunende reisgenoot die meermalen uitsprak het gevoel te hebben dat het toestel wel weer terecht zou komen.
Na te dure wijn op een terras waar de lange blonde haren van mijn vriendin door menig voorbijganger bewonderd worden is het tijd om te gaan en na een korte treinreis komen we op onze hotelkamer. De in- en uitademingstechniek van mijn slaapmaatje, die gepaard gaat met een structurele zachte keelklank is blijkbaar zo rustgevend dat ik uiteindelijk ook in slaap val. Mijn kamergenoot, van het type 'als ik mijn kussen ruik dan slaap ik' is dan al lang in een ver dromenland verzeild geraakt.
De volgende ochtend worden we verrast door een stralende zon. Na een rijkelijk ontbijt - in een eetzaal waar een look a like van Mister Bean ondanks het uitgebreide assortiment aan verschillende broodjes slechts een bakje yoghurt naar binnen zit te werken én ik door mijn reisgenoot genegeerd word als zij ervoor kiest om alleen fruit voor zich zelf te gaan halen maar dit na enig gesputter van mijn kant meer dan goed maakt - maken we ons op voor een hele dag en avond in de mooie hoofdstad. Door de drommen mensen banen we ons een weg naar de Dam waar we met een bakje koffie één van onze fijnste hobby's gaan beoefenen, namelijk mensen kijken. Hoewel we deze activiteit een hele dag zouden kunnen volhouden staat er ook nog iets anders op het programma, een bezoekje aan Madame Tussauds waar we tussen de wassen beelden een reis maken van het verleden naar het heden. Na een fikse wandeling naar het Vondelpark is het liggen op een kleedje voorzien van chips, chocola en water een welkome afwisseling in ons schema. Ons vetgehalte wordt, terug in het centrum, nog meer op pijl gebracht door een puntzak Vlaamse friet met een klodder mayonaise waar je u tegen zegt. De man in de snackbar zou toch zweren dat we tweelingen zijn en twaalf euro lichter zoeken we een plekje bij het water om verder op gewicht te komen. Een kalende man, zonder enige twijfel zo stoned als een garnaal of een kanarie zorgt met zijn gitaar en ongecompliceerde zangkunsten voor een muzikale omlijsting als hij recht tegen over ons plaats neemt. Leuk voor even maar niet te lang want er wacht ons nog een wandeling naar Carré waar de muziekgroep Haevn op ons wacht. Tijdens de wandeling is de Albert Heijn een gewilde tussenstop voor een toiletbezoek en een paar ons lichter komen we aan bij het mooie theater aan de Amstel. De hoge verwachtingen komen meer dan uit als we ons, ondanks de slechtzittende stoelen in de steile theaterzaal, laten vermaken door de overweldigende zang, muziek en show van deze aanstormende talenten, die hun geplande concert al binnen vier dagen hadden uitverkocht. Na deze sensatie gaan we terug naar het hotel maar niet voordat we er achter komen dat het display naast het poortje op het station vermeldt dat mijn vriendin niet ingecheckt heeft en nu dus ook niet kan uitchecken. Dan maar samen met één ov chipkaart en als een soort van Siaiamese tweeling - de man in de snackbar had een punt - en in polonaisevorm glippen we snel tussen de deurtjes door met het doel om zo snel mogelijk dit terrein onder hilarische Annelies van der Pies omstandigheden te kunnen verlaten. Na deze enerverende dag vallen we als blok in slaap om de volgende dag terug te reizen naar het hoge noorden. In de trein kopen we een kop koffie bij een spraakzame, vrolijke jongeman die zijn geluk in de liefde niet onder stoelen of banken steekt. Door zijn open en spontane houding vergeten we voor het gemak dat het voorgeschotelde drankje eigenlijk nergens naar smaakt.
Als we weer thuis zijn blikken we kort terug op de afgelopen dagen waar we via een verloren telefoon bevestigd kregen dat er nog eerlijke mensen bestaan. Ik noem nagenoeg nooit namen in mijn blogs maar voor deze keer maak ik graag een uitzondering. Conducteur Michael uit Hoofddorp (evenals de anonieme vinder) bedank ik uit de grond van mijn hart. Dat dit een bloemetje verdient staat buiten kijf. Vandaag heb ik deze daad bij het woord gevoegd. Blijkbaar houdt hij van tulpen want ik kreeg een bericht met een bedankje waar de foto van de bloemen bijgevoegd was.
zaterdag 25 maart 2017
De wereld van Matthijs
Na wat
gesteggel met de automaat in de parkeergarage en het zoeken naar de
goeie bushalte, zoals het rechtschapen provinciaaltjes betaamt, zijn we op
de plaats van bestemming aangekomen;het gezellige terrein van de Westergasfabriek in een zonovergoten Amsterdam. Als we het kleine en gemoedelijke
restaurant van 'De wereld draait door studio' naar binnen gaan fluistert
ze zachtjes: Kijk, Matthijs zit er al!' 'Ze' is de moeder
van de kameraad van mijn zoon. De beide jongens zijn met ons
naar de hoofdstad afgereisd om een opname van DWDD bij te wonen. Matthijs, gekleed in nonchalante spijkerbroek en trui zit op een hoge kruk aan een dito tafel met zijn armen over elkaar te keuvelen met twee andere heren. Als we langs hen lopen kijkt hij op en zegt: 'Dag jongens'. De twee dames in het kielzog van hun kroost zijn blijkbaar niet de moeite waard om een separate begroeting te ontvangen. Vervelend is dit niet, want de manier waarop we ontvangen worden in deze entourage maakt alles goed en geeft ons het gevoel dat we welkom zijn. We nemen plaats in een hoekje bij het raam waar we voor de uitzending een hapje gaan eten. We worden uiterst prettig bediend door de medewerkers van het restaurant. Ondertussen krijgen we een toegangspas van de gastvrouw die ons vriendelijk uitleg geeft over de gang van zaken. De sfeer zit er goed in, het eten is lekker maar overvloedig en tegen de tijd dat we de studio mogen betreden loopt het restaurant al aardig vol met publiek dat met hetzelfde doel als wij is gekomen.
Eindelijk, zo tegen tien over zes, openen zich de deuren van de plek waar het allemaal moet gebeuren. De gastvrouw wijst ons een plaats, aan de linkerkant van de bekende tafel waar de presentator straks zijn gasten ontvangt. We verbazen ons over de oppervlakte van de studio, die in werkelijkheid zoveel kleiner is dan in onze beleving. Aretha Franklin schalt door de ruimte en met haar gezang weet ze ons heerlijk in de stemming te brengen. Als we allen een plek toegewezen hebben gekregen komt de regisseur met een welkomstpraatje waarin hij onder andere meldt dat de mensen achter Matthijs niet hardop mee mogen lezen met de autocue omdat dat uiteraard voorbehouden is aan de meester zelf. Hierna komt Matthijs aanlopen. Zijn casual outfit heeft hij verruild voor een pak, uiteraard en zoals altijd een maatje te klein. Hij bedankt ons meermalen voor onze komst naar de studio en memoreert dat het programma al bijna 12 jaar een succes is maar nooit was geworden zonder de kijkers die inmiddels uitgegroeid zijn naar anderhalf miljoen per dag. Matthijs is een ster in het op het gemak stellen van zijn publiek, zo blijkt. Door zijn amicale houding is het een feest om hier te zitten en de uitzending te mogen volgen. Marc Marie Huijbrechts is zoals elke vrijdag zijn tafelheer. Terwijl de andere gasten van vanavond al boven zitten te wachten is hij, zo'n twintig minuten voor de uitzending, in nog geen velden of wegen te bekennen. Volgens Matthijs is dit typisch Marc Marie evenals het feit dat hij, in tegenstelling tot andere tafelheren en dames, nooit een inleidend gespreksonderwerp kan of wil bedenken. Ondanks, of misschien wel dankzij dit is hij een gewilde tafelheer die door zijn eigenzinnigheid sommige gasten het af en toe best moeilijk kan maken, aldus zijn gastheer. Een paar minuten voor de uitzending, als Matthijs zijn 'straks na de reclame' praatje al heeft ingesproken komt hij er dan toch aan. Hij kan regelrecht door naar de bekende draai kuipstoeltjes waar de presentator en hij, voor ze aan tafel gaan, op traditionele manier de uitzending beginnen. De andere gasten, schrijfsters Georgina Verbaan, Marjan Berk, Hanna Bervoets, Heleen van Royen, de pianobroers Lucas & Arthur Jussen en filmmaker Johan Kramer zijn inmiddels ook binnen en worden vlak voor de uitzending nog even bepoederd door een dame van de schmink. De muziek is vanavond van rapper Sef.
De schrijfsters mogen in het kader van het Boekenbal, het spits af bijten. Georgina leest voor uit eigen werk, Marjan mag vertellen over haar herinneringen aan het Boekenbal van vroeger, Hanna deelt haar visie op het thema van de boekenweek 'Verboden vruchten' en afgezien van de aandacht voor de jurk van Heleen komt zij er verder een beetje bekaaid af vanavond. De dames, met uitzondering van Marjan, moeten na afloop van het gesprek direct door naar eerder genoemd Boekenbal, dit jaar gehouden in Paradiso, waar ze ongetwijfeld tot in de late uurtjes zullen verblijven. De muzikale pianobroers Lussen nemen hun plek in en vertellen onder andere over hun nieuwste cd waarvan ze later nog een prachtig stuk ten gehore brengen. Als laatste komt de filmmaker Johan Kramer aan bod, die vertelt over zijn inspiratie door de foto's van sportfotograaf Horacio Seguí, die foto's maakte van Johan Cruijff en daarover een korte film maakte genaamd 'Horacio & Johan'. Omdat het vandaag precies een jaar geleden is dat de voetballer overleed wordt de film in zijn geheel vertoond. Daarna sluiten De Partizanen met hun Libris Twitteratuurprijs 2017 op ludieke wijze de uitzending af.
Het ging snel maar het was van het begin tot het einde een belevenis. Na afloop sluipt Huijbrechts vrijwel direct en ongezien de studio uit en hoewel van Nieuwkerk zegt dat hij ons straks aan de bar nog wel even zal treffen krijgen we hem daar ook niet meer te zien. Navraag leert dat hij op de vrijdagen meestal meteen na afloop verdwijnt.
Vast en zeker ook onderweg naar Paradiso om in een herkansing Heleen nog even goed aan de tand te voelen.
Het ging snel maar het was van het begin tot het einde een belevenis. Na afloop sluipt Huijbrechts vrijwel direct en ongezien de studio uit en hoewel van Nieuwkerk zegt dat hij ons straks aan de bar nog wel even zal treffen krijgen we hem daar ook niet meer te zien. Navraag leert dat hij op de vrijdagen meestal meteen na afloop verdwijnt.
Vast en zeker ook onderweg naar Paradiso om in een herkansing Heleen nog even goed aan de tand te voelen.
dinsdag 21 maart 2017
Groot, groter, grootst
'Dit zijn trouwens vier voor één euro', zegt het meisje
bij de servicebalie terwijl ze het zakje met twee gesuikerde donuts
omhoog houdt. 'Dus u kunt er nog twee bijhalen, de prijs blijft gelijk'.
Ik kijk op van mijn kar die ik bezig ben te vullen met de reeds
afgerekende boodschappen. Mijn gedachten gaan in kringetjes met vragen
als: 'Heb ik er echt 4 nodig? Blijven ze niet liggen thuis en gooi ik ze
dan alsnog weg? Maar als het dezelfde prijs is ben je toch gek als je ze
niet neemt? Heb ik zin om ze nog op te halen, ik wou er toch maar twee?' Plus dat de rij klanten achter mij moet wachten omdat ik zo
nodig moet pakken waar ik recht op heb. Ik besluit de knoop in mijn
hersens door te hakken, gris het zakje uit de handen van verkoopster
en snel de winkel in. De mevrouw achter in de rij kijkt me in het
voorbijgaan aan en volgt me met haar blik richting de bak met donuts.
Als ik terug loop kijkt ze nog steeds. Eén van de redenen van mijn
terughoudendheid. Ik meen te weten wat ze denkt. Dat ik daar schijt aan zou moeten hebben weet ik wel maar toch zit die gedachte niet automatisch in mijn systeem.
Mijn besluit om toch terug de winkel in te gaan was niet weloverwogen maar meer eentje van 'ach vooruit dan maar'. Achteraf wist ik ook wel van de vier voor één euro maar ik had er nu maar twee nodig dus vergat ik die prijs blijkbaar, ook omdat ik het niet belangrijk genoeg vind om dat te onthouden. Tot de mensen die alle folders uitpluizen om te kijken waar de cola het goedkoopst is of überhaupt weten wat die normaal kost behoor ik niet. Ik weet eigenlijk nooit iets van aanbiedingen, prijzen en voordeeltjes.
Ik ken mensen die eens hadden bedacht dat het voordelig was om groot in te kopen bij een groothandel en daarvoor een grotere vriezer aan moesten schaffen om de aangekochte spullen te bergen. Vervolgens paste die niet meer in hun bijkeuken en werd er naast hun huis een schuur gebouwd voor de megavriezer. Heel lucratief.
Ik noem dat grootheidswaanzin.
Mijn besluit om toch terug de winkel in te gaan was niet weloverwogen maar meer eentje van 'ach vooruit dan maar'. Achteraf wist ik ook wel van de vier voor één euro maar ik had er nu maar twee nodig dus vergat ik die prijs blijkbaar, ook omdat ik het niet belangrijk genoeg vind om dat te onthouden. Tot de mensen die alle folders uitpluizen om te kijken waar de cola het goedkoopst is of überhaupt weten wat die normaal kost behoor ik niet. Ik weet eigenlijk nooit iets van aanbiedingen, prijzen en voordeeltjes.
Ik ken mensen die eens hadden bedacht dat het voordelig was om groot in te kopen bij een groothandel en daarvoor een grotere vriezer aan moesten schaffen om de aangekochte spullen te bergen. Vervolgens paste die niet meer in hun bijkeuken en werd er naast hun huis een schuur gebouwd voor de megavriezer. Heel lucratief.
Ik noem dat grootheidswaanzin.
maandag 13 maart 2017
Oog hebben voor
Een mooie voorjaarsmiddag in het bos. Het picknickbankje op de open plek en de zon die zijn best doet om door de wolken te breken nodigt uit om er even op plaats te nemen. Wandelende mensen met of zonder kinderen, spelende hondjes en een enkele fietser passeren de revue. Ongeveer tien meter van ons vandaan staat een zelfde bankje. Een stel, ik schat in de dertig, komt aangelopen en gaat er op zitten. Met de rug naar ons toe staren ze recht voor zich uit. Gezien de bewegingen die de man maakt, probeert hij met zijn telefoon de perfecte foto van het vennetje, dat voor hen ligt, te schieten. Na een tijdje legt de vrouw haar linkerhand op de rechter bovenbeen van haar partner en haar hoofd gaat richting zijn schouder. Even blijft ze zo zitten maar als ze geen enkele respons van hem ontvangt besluit ze haar hand terug te trekken en de omgeving in zich op te nemen.
Mijn wandelmaatje en ik beschouwen het tafereel aandachtig en kennen elkaar zo goed dat we van elkaar weten dat we op dit moment hetzelfde denken, waarbij onze gedachten in eerste instantie uitgaan naar de gevoelens van de vrouw.
Is zien en gezien worden niet de kern waar het in een relatie om draait?
De man zag weliswaar van alles maar reageerde niet toen zijn vrouw zijn aandacht vroeg. Even een knuffel of zijn hand op de hare was genoeg geweest om haar geliefd te laten voelen. De foto was misschien volmaakt maar de herinnering er aan was nog beter geweest als hij ook maar iets van affectie had getoond aan degene die dat nodig had.
Mijn wandelmaatje en ik beschouwen het tafereel aandachtig en kennen elkaar zo goed dat we van elkaar weten dat we op dit moment hetzelfde denken, waarbij onze gedachten in eerste instantie uitgaan naar de gevoelens van de vrouw.
Is zien en gezien worden niet de kern waar het in een relatie om draait?
De man zag weliswaar van alles maar reageerde niet toen zijn vrouw zijn aandacht vroeg. Even een knuffel of zijn hand op de hare was genoeg geweest om haar geliefd te laten voelen. De foto was misschien volmaakt maar de herinnering er aan was nog beter geweest als hij ook maar iets van affectie had getoond aan degene die dat nodig had.
woensdag 8 maart 2017
Op handen gedragen
Een doordeweekse ochtend in lijn 3, richting centraal
station. Op dit tijdstip, rond kwart voor 9 s ochtends, staan er altijd
drommen mensen te wachten die de bus in willen. Het zijn er vaak zoveel, dat het niet
praktisch is om met z'n allen langs de vooringang naar binnen te gaan
wat betekent dat men de twee overige uitgangen ook kan nemen om de bus
te betreden.
Het is extra druk deze ochtend. Als ik bij de middenuitgang sta om uit te stappen en de deur zich voor mij opent zie ik minstens 16 paar starende ogen, die allen op mij gericht zijn. De mensen achter die ogen verroeren zich niet. Ze kijken mij aan alsof ik een obstakel ben op hun weg om een plekje te bemachtigen in de warme vervoeder. Omdat ik de bus toch uit wil loop ik het trapje af richting de uitgang. Ik kom bedrogen uit als ik denk dat er dan toch tenminste wel een paar van mijn soortgenoten mij de ruimte zullen geven om mij er langs te laten. Niets is minder waar en Ik moet mij al zuchtend tussen de massa wurmen om uit de bus te ontsnappen. Tijdens dit gevecht haast diezelfde massa zich naar binnen als opgejaagde schapen, alsof hun leven ervan afhangt en waarbij het een wonder is dat ik ongeschonden uit de strijd kom.
Hoe haal ik het in mijn hoofd om naar buiten te willen en te verwachten dat men mij er eerst even fatsoenlijk langs laat alvorens zelf naar binnen te stormen?
De volgende keer ga ik crowd surfen, altijd al een keer willen doen.
Het is extra druk deze ochtend. Als ik bij de middenuitgang sta om uit te stappen en de deur zich voor mij opent zie ik minstens 16 paar starende ogen, die allen op mij gericht zijn. De mensen achter die ogen verroeren zich niet. Ze kijken mij aan alsof ik een obstakel ben op hun weg om een plekje te bemachtigen in de warme vervoeder. Omdat ik de bus toch uit wil loop ik het trapje af richting de uitgang. Ik kom bedrogen uit als ik denk dat er dan toch tenminste wel een paar van mijn soortgenoten mij de ruimte zullen geven om mij er langs te laten. Niets is minder waar en Ik moet mij al zuchtend tussen de massa wurmen om uit de bus te ontsnappen. Tijdens dit gevecht haast diezelfde massa zich naar binnen als opgejaagde schapen, alsof hun leven ervan afhangt en waarbij het een wonder is dat ik ongeschonden uit de strijd kom.
Hoe haal ik het in mijn hoofd om naar buiten te willen en te verwachten dat men mij er eerst even fatsoenlijk langs laat alvorens zelf naar binnen te stormen?
De volgende keer ga ik crowd surfen, altijd al een keer willen doen.
Abonneren op:
Posts (Atom)



